Η Ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας                ΦΑΞ: 2237023444  Τηλ:2237080901   Κιν: 6974998918

Έκδοση της Τετάρτης 11 Αυγούστου 2004 | Αριθμός φύλλου 92

Ολυμπιακές σκέψεις, έτσι ανακατεμένες

Γράφει ο ΚΩΣΤΑΣ ΛΙΑΠΗΣ

Eίχα την αίσθηση πως η επιτυχία της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου στο EURO της Πορτογαλίας θα συνέβαλε καθοριστικά στην βελτίωση του κλίματος ώστε να αυξηθεί κατακόρυφα το ενδιαφέρον των Ελλήνων φιλάθλων για τους Ολυμπιακούς Αγώνες και τελικά να γεμίσουν τα στάδια.

Μία αίσθηση που δεν έγινε πραγματικότητα. Κανένας δυστυχώς δεν άρπαξε την ευκαιρία. Κανένας δεν κάλεσε τους ιδιοκτήτες και τους επιτελείς των ΜΜΕ και να τους ζητήσει, να τους παρακαλέσει στην ανάγκη, να αφήσουν κατά μέρος την υπερβολική προβολή των μέτρων ασφαλείας και να ασχοληθούν από νωρίς με την προβολή των Ολυμπιακών Αγώνων.

΄Ήταν εύλογο, ανθρώπινο και φυσιολογικό το ερώτημα ενός πατέρα προς εμένα αν έπρεπε να πάρει τα παιδιά του και να πάει στους αγώνες. Ο "βομβαρδισμός" που δεχόταν κάθε Ελληνικό σπίτι ήταν ανελέητος. Μέχρι και τα αντιπυραυλικά συστήματα "Πατριότ" μας έδειξαν.

Ήταν λοιπόν όλα αυτά που έγιναν μέχρι τους αγώνες.

Και την ύστατη ώρα, όταν όλοι περιμέναμε την έναρξη με τόση προσμονή, ήρθε και το θέμα των Ολυμπιονικών μας Κώστα Κεντέρη και Κατερίνας Θάνου. Ήταν η χαριστική βολή. Όλοι χάσαμε την διάθεση μας, την αξιοπρέπεια μας, το κουράγιο μας, την θέληση μας να παρακολουθήσουμε, αηδιάσαμε.

Λες και οι άνθρωποι αυτοί έτρεχαν πρώτη φορά σε στάδιο και δεν γνώριζαν.

Λες και ο "πολύς" κος Τζέκος ζούσε σε άλλο πλανήτη. Πίστευε ότι απευθύνεται σε ηλιθίους και δήλωνε τόπους διαμονής και προπονήσεως "όπου του κατέβαινε" χωρίς να λογαριάζει τους κανόνες και τους νόμους.

Λες και το "ευ αγωνίζεσθαι" και το "Ολυμπιακό πνεύμα" ,γεννήθηκαν στην Ουγκάντα και τα ετίμησε αναλόγως.

Λες και η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή δεν ήξερε ότι το 90% των αθλητών είναι "φαρμακωμένοι" και άτολμα και χωρίς ντροπή -εξυπηρετώντας τα μικροπροσωπικά συμφέροντά τους ή των εταιρειών που τους στηρίζουν- "πετάνε το μπαλάκι σε άλλο γήπεδο αποφάσεων".

Προτίμησαν το ρόλο του Πόντιου Πιλάτου μεταθέτοντας την ευθύνη στους ξένους, ενώ η "Πρωθιέρεια" των αγώνων στον τρελό πανηγυρισμό της παρ΄ ολίγο να κατακάψει το Ψυχικό και την Φιλοθέη.

Βεβαίως δεν ήταν πολλοί αυτοί που εξεπλάγησαν από τα γεγονότα.

"Γιατί πίσω από αυτή την ολέθρια σύμβαση βρισκόμαστε όλοι: θεατές, πολιτικοί, πολυεθνικές, αθάνατοι και οι κακόμοιροι αθλητές, πρώτο και τελευταίο γρανάζι μιας τεράστιας μηχανής ματαίων επιδόσεων. Ενός ανθρωποφάγου πολιτισμού που κυνηγάει μετά μανίας τα ρεκόρ, ιδιαιτέρως όταν είναι κάλπικα. Δεν είναι μόνο οι αθλητές ντοπαρισμένοι. Είμαστε όλοι. Αλλοι με το κέρδος, άλλοι με την νίκη, άλλοι με το ψέμα".

Η προσπάθεια για έναν "παντοδύναμο" άνθρωπο ξεκίνησε στις αρχές του περασμένου αιώνα, αλλά ακόμα καλά κρατεί. Από την περίοδο του ψυχρού πολέμου ο "Σοσιαλισμός" και ο "Καπιταλισμός" πριν δώσουν την μάχη στα ταρτάν, τους υγρούς στίβους, στο χορτάρι, κέρδιζαν ή έχαναν τον αγώνα στα εργαστήρια με τις ουσίες.

Η περίπτωση των δικών μας Ολυμπιονικών ίσως να είναι μία σαφής ένδειξη-μετά την ομιλία του προέδρου της ΔΟΕ στην τελετή έναρξης των αγώνων-ότι οι Αθάνατοι και οι σώφρονες των Αθλητικών Εταιριών, οδηγούνται στο να θέσουν τέλος σ΄ αυτή την αδιέξοδη ιστορία των αναβολικών ουσιών. Και πρέπει να το κάνουν παρότι δύσκολο.

Συνεχίζοντας τις σκέψεις μου όμως πέρα απ΄ αυτή την περί αναβολικών συζήτηση, αυτό που πραγματικά με ενοχλεί και με θλίβει, είναι οι Ελληνικές συμμετοχές στους αγώνες. Διαβάζοντας τα ονόματα των αθλητών που ευχόμαστε και ελπίζουμε να μας χαρίσουν μετάλλια -ενδεικτικά αναφέρω την Μαρία Σαμορούκοβα, Ρουξάντρα Ντουμιτρέσκου, Λόρενς Χάισλερ, Αμιράν Καρντάνοβ, Μπεσίκ Ασλανασβίλι, Αρτίομ Γκιουρεγκιάν, Βανέσα Τζαρνέσκι, Τζοάννα Γκέιλ και τόσοι άλλοι- αναρωτιέμαι: Η δίψα μας για διακρίσεις και μετάλλια βάφτισε Έλληνες ανθρώπους που δεν ήξεραν καλά-καλά που έπεφτε αυτός ο τόπος, που δεν ήξεραν μια λέξη Ελληνικά, δεν είχαν δει ποτέ τους Ελληνική Σημαία.

Και εδώ δεν πρωτοτυπήσαμε. Ακολουθήσαμε την διεθνή πρακτική που θέλει τους αθλητές να αλλάζουν Εθνικότητα και γλώσσα όπως αλλάζουν τα ρούχα των εταιριών που φοράνε.

Αδιαφορήσαμε για την ψυχή του έθνους μας, αγνοήσαμε το μέτρο, παρακάμψαμε την αλήθεια και το δίκαιο, χάσαμε την ευκαιρία να φυτέψουμε το Ολυμπιακό Πνεύμα στη χώρα που το γέννησε, κατά την επάνοδό του.

Νιώθω ότι μόνο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είπε αυτά που ένοιωθε ο Ελληνικός λαός.

Όλοι οι άλλοι, στους Αθλητικούς Οργανισμούς, φάνηκαν μικροί, πονηροί, ανάξιοι της στιγμής, δέσμιοι ενός ευρύτατου κύκλου οργανωμένων συμφερόντων, με συντεχνιακή δομή και λειτουργία χωρίς κανόνες, χωρίς αρχές και καμία συνέπεια.

Τι είναι αλήθεια όλα αυτά;

Γιατί όταν η χώρα πάει να πετάξει ψηλά γκρεμίζεται και πέφτει;

Γιατί δεν ανεχόμαστε να κρατήσει την Ελληνική Σημαία ο Αλβανός Οδυσσέας Τσενάι που επρώτευσε της Ελληνικής Παιδείας και δακρύζουμε και τραγουδάμε όταν η αγαπητή μας Μιρέλα Μανιάνι κερδίζει το χρυσό μετάλλιο;

Μάλλον έχουμε τρελαθεί.

Ξέρουμε ότι το ντόπινγκ και ο Πρωταθλητισμός είναι σφιχταγκαλιασμένα σ΄ έναν αργό χορό που συχνά καταλήγει στο θάνατο. Ξέρουμε ότι οι θεατές θέλουν να ζητωκραυγάζουν, οι σπορ κάστερ να ουρλιάζουν, οι παράγοντες και οι προπονητές να παρασιτούν στα πόδια της πολιτείας και οι πολιτικοί να κλέβουν λίγο από το φως των αθλητών.

Θέλουμε όμως οι Ολυμπιακοί Αγώνες να είναι Παγκόσμιο πανηγύρι, αδελφοσύνης, αγάπης και ειρήνης. "Εκτός εάν ο αθλητισμός ενώνει πιο εύκολα λαούς και ανθρώπους, όταν έχει να κάνει με τα συμφέροντα τους, στο κυνήγι μιας εφήμερης εθνικής δόξας που όλα επιτρέπονται και όλοι χωράνε".