Έκδοση της Τετάρτης 11 Αυγούστου 2004 | Αριθμός φύλλου 92

 Γράφει ο Διον. Κ. Παρούτσας

Μεταξύ κατεργαρέων ειλικρίνεια...

Την ώρα που θα διαβάζονται αυτές οι γραμμές θα είναι πλέον γνωστή η απόφαση της Ολυμπιακής Επιτροπής για την υπόθεση Κεντέρη - Θάνου. Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα θα σταματήσει την συνεχιζόμενη συζήτηση που τόσο βλάπτει τη δημόσια εικόνα της χώρας μας. Είναι προτιμότερη μια τιμωρία, παρά το συνεχιζόμενο, νεφελώδες αυτό τοπίο, το οποίο κάθε άλλο παρά ωφελεί την ελληνική υπόθεση.

Εντούτοις, ουδέν κακόν αμιγές καλού υποστήριζαν οι αρχαίοι, και ακόμα και σ' αυτή την περίσταση κάτι καλό μπορεί να βγει, ιδιαίτερα μάλιστα μετά την "σοφή" απόφαση της Ελληνικής Επιτροπής να θέσει σε διαθεσιμότητα τους δύο πρωταθλητές μας. 

Τουλάχιστον δείξαμε ότι δεν ανεχόμαστε οποιαδήποτε υπαναχώρηση σε θέματα "ευ αγωνίζεσθαι", ακόμα κι όταν η αφορμή δίνεται από λαϊκά ινδάλματα και εθνικούς ήρωες.

Μπορεί στην αρχή - και για λόγους συγκινησιακής φόρτισης η στάση να φάνηκε σκληρή και άκαρδη, εντούτοις ήταν η καλύτερη απόφαση που -δοθείσης της καταστάσεως - μπορούσε να ληφθεί. 

Στερεί από τους Αμερικανούς το δικαίωμα να μιλήσουν για μεροληπτική στάση και έλλειψη αυστηρότητας, ενώ παράλληλα, καθώς οι μέρες περνάνε, αμβλύνονται οι εντυπώσεις.

Είτε συμμετάσχουν είτε όχι ο Κεντέρης και η Θάνου στους Ολυμπιακούς, η επιτυχία της διοργάνωσης τελικά θα υπερισχύσει στις μακροπρόθεσμες αναφορές.

Η εκπληκτική τελετή έναρξης, με το εύπεπτο και ξεκάθαρο μήνυμά της, και τα τεχνολογικά ευρήματα των διοργανωτών της θα δώσουν το τελικό στίγμα, αρκεί -ο μη γένοιτο - να μην πάει στραβά και τίποτα άλλο. 

Εν τούτοις το ζήτημα παραμένει. Αναφέρθηκε σε όλους τους τόνους και απ' όλα τα μέσα πριν την έναρξη των αγώνων, τόσο των δικών όσο και των προηγούμενων Ολυμπιάδων: Η απόλυτη επιδίωξη της νίκης και τα τεράστια κέρδη που αυτή αποφέρει σε όλους τους εμπλεκόμενους, από τους αθλητές και τους προπονητές (που παίρνουν τα λιγότερα) μέχρι τις εταιρίες που τους υποστηρίζουν, έχει ως φυσικό επόμενο την προσπάθεια επίτευξής της με κάθε τρόπο - θεμιτό ή αθέμιτο.

Πέρα από την ψυχολογική καταβαράθρωση και την επαγγελματική εκμηδένιση των δύο αθλητών, τελικά ο αποκλεισμός τους δεν πρόκειται να βλάψει ούτε τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως ιδέα, ούτε τους υπόλοιπους Έλληνες αθλητές, ούτε κανέναν άλλο. Ουδείς αναντικατάστατος, διδάσκει η Ιστορία. 

Αν δεν υπήρχε ο Τσώρτσιλ θα υπήρχε ένας άλλος Τσώρτσιλ, αν δεν υπήρχε ο Βενιζέλος κάποιος άλλος θα ήταν στη θέση του, οι καταστάσεις και τα γεγονότα οδηγούν τα πρόσωπα, γεννούν ηγέτες, δημιουργούν ήρωες. 

Έτσι λοιπόν θα πετάξουμε στα σκουπίδια τον Κεντέρη; Απλά θα μετονομάσουμε το πλοίο που φέρει το όνομά του, θα σβήσουμε τις πινακίδες από τους δρόμους, θα σκίσουμε τις αφίσες και τελείωσε; 

Αν ήμασταν “αμερικανάκια”, θα το κάναμε. Θα βόλευε. Σε πέντε έξι μέρες το πολύ τα πάντα θα είχαν ξεχαστεί. Όμως φέρουμε τόση ιστορική εμπειρία στο πετσί μας, τόση πείρα από δυσκολίες και "εθνικές καταστροφές" που σίγουρα μπορούμε να χειριστούμε καλύτερα την υπόθεση αυτή. Το μόνο που χρειάζεται είναι να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας.

Ο Κεντέρης θέλοντας να εκπροσωπήσει τη χώρα του, να μείνει στην Ιστορία, να γευτεί για μια ακόμα φορά την ηδονή της κορυφής και το γκρέμισμα των τειχών, είναι σίγουρο ότι θα έκανε οτιδήποτε του υποδείκνυαν οι κάθε λογής σύμβουλοι που είχαν κίνητρα σαφώς περισσότερο ιδιοτελή από τα δικά του. 

Άνθρωποι που τους εμπιστευόταν τυφλά - και για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, ο προπονητής του.

Όμως δεν θα μας πείραζε καθόλου να κερδίζαμε ένα μετάλλιο σε δρόμο ταχύτητας, ακόμα και αν η συμφωνία γινόταν με τον ίδιο το διάβολο - αρκεί να μην το μαθαίναμε - ούτε εμείς ούτε κανείς άλλος! Άρα ακόμη και ο Τζέκος -παρά το ποιόν του που τόσο έχει συζητηθεί τελευταία - έχει τα ελαφρυντικά του. Ελαφρυντικά που του δίνουμε μόνοι μας, εμείς οι φίλαθλοι, οι συμπατριώτες, οι διακαώς ποθούντες μια ακόμη εθνική επιβεβαίωση. 

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα λοιπόν; Όχι βέβαια. Εκτός κι αν πρόκειται για τον πόλεμο ή τον έρωτα όπου τα πάντα επιτρέπονται. 

Και είναι πασίγνωστο ότι οι αγώνες αυτοί μια πολεμική εκδήλωση είναι, ένα εθνικιστικό ντελίριο, σε τελική ανάλυση το τελευταίο προπύργιο απέναντι στην Παγκοσμιοποίηση! Και στους πολέμους, εκείνους που είτε πέφτουν ένδοξα στη μάχη, είτε πνίγονται στη λάσπη συνηθίζουμε να τους τιμούμε εσαεί.

Για ποιο λόγο να ξεχάσουμε αυτά που οι πρωταθλητές μας πρόσφεραν μέχρι τώρα στην πατρίδα; Για ποιο λόγο να τους εκτοπίσουμε από τον θρόνο που κατέχουν στην καρδιά μας; Τα μετάλλια που πήραν και στη συνέχεια μας χάρισαν τα δικαιούνται εσαεί. 

Δεν πρέπει, τώρα, που τους θυσιάζουμε στο βωμό της δικής μας εθνικής “ευπρέπειας”, αν μη τι άλλο, τουλάχιστο να μην τους λοιδορούμε;