Η Ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας                ΦΑΞ: 2237023444  Τηλ:2237080901   Κιν: 6974998918

Έκδοση της Τετάρτης 28 Φεβρουαρίου 2007 | Αριθμός φύλλου 224

Το Υπόγειο  Φ. Ντοστογιέφσκι  Εκδόσεις Γκοβοστή  168 σ.

Ότι κι αν πεις γι' αυτό το τέρας της παγκόσμιας λογοτεχνίας θα είναι αρκετά λίγο για να περιγράψει τα βαθιά κι ανεξίτηλα σημάδια της γραφής του πάνω στο σώμα μιας ανθρωπότητας που αγωνιά για την ταυτότητα της. Το Υπόγειο είναι ένα μυθιστόρημα το οποίο χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος γινόμαστε μάρτυρες των συγχυσμένων και σκόρπιων σκέψεων του ήρωα που ζει σ' ένα σκοτεινό κι άθλιο μέρος, διατρανώνοντας την αντιπάθειά του προς την ανθρωπότητα. Στο δεύτερο μέρος, απ' αφορμή το χιονόνερο, ξετυλίγεται το κουβάρι μιας συγκινητικής αφήγησης, ενός ημερολογίου που αναπαριστά με ζωντάνια ένα στιγμιότυπο απ' την τραγική ζωή του ήρωα. Και τα δύο μαζί, συνθέτουν ένα έργο - ορόσημο, πρόδρομο των πολιτικών, κοινωνικών και φιλοσοφικών ρευμάτων του υπαρξισμού και του μηδενισμού.

Islands  Koop  2006

Οι Koop είναι ένα σουηδικό συγκρότημα που γνωρίζει τεράστια επιτυχία στη χώρα μας. Το ντεμπούτο τους αποτέλεσε ένα μείγμα ηλεκτρονικής και lounge μουσικής, το οποίο έκανε τους κριτικούς να μιλάνε για το νέο μεγάλο όνομα που θα συνόδευε τα καλοκαίρια μας με τις χαλαρωτικές και ταξιδιάρικες συνθέσεις του. Στην τρίτη τους κυκλοφορία ο ήχος τους μετεξελίσσεται συμπεριλαμβάνοντας μια εξωτική Jazz, παιγμένη και βγαλμένη απ' τη χρυσή δεκαετία του '50 με τις επονομαζόμενες big band, τα έγχορδα, τον κινηματογραφικό κοσμοπολιτισμό και τη δραματική κορύφωση των συνθέσεων. Ατού τους και οι συνεργασίες με αιθέριες, γυναικείες υπάρξεις που προσδίδουν έναν πιο ρετρό και μελαγχολικό ύφος στα τραγούδια που ερμηνεύουν. Ακούστε το "Blues" και το "Come to me" κι αφεθείτε στην μαγεία που στάζει απ' τις γλυκόπικρες μελωδίες τους.

Eros   Michelangelo Antonioni, Steven Sodenberg,

Wong Kar Wai 2005  είδος: Συναισθηματική  διάρκεια: 100’

Τρία επεισόδια, τρεις εκλάμψεις, τρεις φάσεις της ζωής, όλες με κοινό συντελεστή: Τον έρωτα. Αυτό το δαιμόνιο, αγγελιοφόρο και μετρητή των ανθρώπινων πράξεων, έμπιστο των θεών, η αναζήτηση του οποίου, άχθος τρομερό κι ευεπίφορος δρόμος. Διότι το ν' αναζητάς τον έρωτα είναι σαν ν' αναζητάς αυτό που λείπει, το πλατωνικό μισό, την ολοκλήρωση. Ο μεγάλος Ιταλός σκηνοθέτης, Michelangelo Antonioni, στα 90 του πια, παραδέχεται την κατίσχυσή του, σ' ένα αδιάφορο κατά την προσωπική μας άποψη επεισόδιο, που όμως υπερτονίζει την αντιστροφή του έρωτα, την έλλειψή του. Είναι λοιπόν η έλλειψη μια αποδέσμευση; Κι αν ναι, η απουσία του έρωτα συνεπάγεται μια πρωτόγονη ελευθερία που αγγίζει τα όρια της γυμνότητας; Ο Sodenberg, δεν δύναται ν' απαντήσει. Και σαν διάλειμμα από μια παραγωγική ευφυΐα, παρουσιάζει έναν έρωτα δεσμώτη. Δεμένο σ' ένα μεταμοντέρνο κρεβάτι ψυχανάλυσης και σύγχυσης. Κανείς δεν παρακολουθεί, κανείς δεν ενδιαφέρεται, κανείς δεν ακούει. Το προφανές λειτουργεί ως μέσο βιωσιμότητας σε καθημερινό επίπεδο. Το ασυνείδητο θολώνει τις νύχτες. Καμία απάντηση. Μόνο το χιούμορ απομένει, το χιούμορ γι' αυτούς που προφανώς έχουν το χάρισμα και την εμπειρία να το εξασκούν. Ο Wai πάντως αδυνατεί. Γιατί είναι ταγμένος με το "Χέρι" του στην υπηρεσία ενός αβάσταχτου ρομαντισμού. Στην συγκίνηση. Στον φορμαλισμό της τραγωδίας. Στα βλέμματα που ανταλλάσσονται από έναν ερωτευμένο ράφτη και την πελάτισσά του. Στον πόθο και την παλινδρόμησή του. Στον αναστεναγμό που απομένει λειψός, αειθαλής κι αιωνόβιος στα στήθη της μνήμης, οπότε κι ατελέσφορος. Καμία απάντηση.

Ούτε κι από μας…