Έκδοση της Τετάρτης 28 Φεβρουαρίου 2007 | Αριθμός φύλλου 224

 Γράφει ο Διον. Κ. Παρούτσας

Κιτρινισμένα στο χαρτί...

.Το 1992 κλήθηκα να υπηρετήσω ως εκπαιδευτικός για πρώτη φορά σε ένα ορεινό χωριό του νομού μας, στις παρυφές των Αγράφων. Το χωριό αυτό έχει σημαντικές περγαμηνές συμμετοχής των κατοίκων του τόσο στον Αγώνα κατά της Ιταλογερμανικής Κατοχής όσο και στις μετέπειτα εμφυλιοπολεμικές συγκρούσεις. Είχα ήδη αρκετά χρόνια στο επάγγελμα και, ως Ευρυτάνας ο ίδιος, ήμουν εφοδιασμένος και με την κατάλληλη νοοτροπία για να ενσωματωθώ με την μικρή κοινωνία του χωριού. Παράλληλα οι φιλόξενοι κάτοικοι, με βαθύ δημοκρατικό (και όχι απαραίτητα αριστερό) αισθητήριο με υποδέχτηκαν ζεστά και φρόντισαν εξ αρχής να με ενημερώσουν για τις ιδιαιτερότητές τους. "Δάσκαλε, μου είπαν, καλό είναι να πηγαίνεις και στα δύο καφενεία. Δεν χρειάζεται εσύ να δείξεις κομματική προτίμηση"!

Για μένα, που την εποχή των γαλάζιων και πράσινων καφενείων ήμουν φοιτητής χωρίς ιδιαίτερη πολιτική δράση και έλειπα από τον νομό, αυτό μου ακούστηκε κάπως παρανοϊκό. Γρήγορα συνειδητοποίησα, όμως, πως ό,τι άκουσα ήταν απλώς ο απόηχος της προηγούμενης δεκαετίας, η οποία ξεπεράστηκε με τις υπεράνθρωπες προσπάθειες και τον άδικο θάνατο του Παύλου Μπακογιάννη - κι αυτό όχι μόνο εδώ αλλά σε ολόκληρη τη χώρα!

Αντικειμενικά αν το δει κανείς, επρόκειτο ίσως για το κύκνειο άσμα των έντονων πολιτικών παθών, που έσβηναν καθώς έσβηνε μαζί τους και η γενιά των ανθρώπων που τα βίωσαν. Η άνοδος του ΠΑΣΟΚ το 1981 ήταν σίγουρα η ταφόπλακα σ' εκείνα τα άσβεστα μίση που προκάλεσε ο εμφύλιος πόλεμος, αφού για πρώτη φορά δόθηκε η ευκαιρία να ακουστεί και η φωνή των ηττημένων αριστερών, έστω και μέσα από ένα σοσιαλιστικό κόμμα εξουσίας. Και ασφαλώς το τελείωμα και αυτής της εποχής δεν θα γινόταν χωρίς ένταση, καθώς στα τέλη της δεκαετίας του '80 και αρχές του '90 τα οικονομικά σκάνδαλα και η πολιτική διαπλοκή οδήγησαν σε ένα ειδικό δικαστήριο, στη φυλάκιση ενός πολιτικού και ενός επιχειρηματία και έδωσαν την ελπίδα στους νεοδημοκράτες, που είχαν απωλέσει την εξουσία για μια οκταετία, να την ανακτήσουν.

Ακολούθησε στη συνέχεια η περίοδος της συγκυβέρνησης, για να περάσουμε στην τριετία Μητσοτάκη, κατόπιν ξανά στον άρρωστο Παπανδρέου και τελικά στον Σημίτη, στο πρόσωπο του οποίου η ιστορική αιτιότητα βρήκε τον εκπρόσωπο της συνετής διαχείρισης και η Ελλάδα τον εκφραστή της ελπίδας και του οράματος.

Κι ενώ η Ιστορία συνεχίζει την πορεία της, με το εκκρεμές να πηγαινοέρχεται πλέον ομαλά από το ένα άκρο στο άλλο, και τη Δημοκρατία να εδραιώνεται κάθε μέρα και περισσότερο, ήρθε η εκπομπή του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου να επαναφέρει μνήμες και πρακτικές κατά πολύ λησμονημένες και να προσπαθήσει να κάνει αυτό που κάθε ιστορικός απαγορεύει ρητά: να ερμηνεύσει σημερινές συνθήκες με παρωχημένα δεδομένα.

Παίρνοντας την ευκαιρία από την καταγγελία ενός ανερμάτιστου και, όπως αποδείχθηκε σαφέστατα, κοινού απατεώνα και εκβιαστή, επιτέθηκε στην Ντόρα Μπακογιάννη, σπιλώνοντας υπολήψεις, και εκθέτοντας ανεπανόρθωτα έναν άνθρωπο που τουλάχιστον ο ίδιος θεωρεί τον εαυτό του γνήσιο αριστερό μαχητή και που έφερε ως τίτλο τιμής την προσπάθειά του να μην βρεθεί ξανά το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 1990. Κανείς δεν ξέρει αν χρηματίστηκε ο ίδιος ο κ. Αναστασιάδης, και με τίποτα δεν μπορεί πλέον να αποδειχθεί. Όλη του όμως η στάση δείχνει μια εξωφρενική αφέλεια και ένα ύφος που μάλλον από μόνο του στέκει ως απόδειξη για το αντίθετο.

"Γλαύκας ες Αθήνας" κόμισε η εκπομπή, αν ήθελε να αποδείξει ότι οι πολιτικοί μας ξοδεύουν την προσωπική τους περιουσία για να εκλεγούν! Δεν πάνε ούτε τρεις μήνες που τέλειωσαν οι Δημοτικές εκλογές, κι ας βγει ένας να πει πως δεν γνωρίζει κάποιον που να πήρε χρήματα για να του πληρωθούν τα έξοδα μετακίνησης από την Αθήνα για να έρθει να ψηφίσει!

Φυσικά, οι πολίτες που αξιολογούν την βαρύτητα της ψήφου τους πολύ περισσότερο από 50 ή 100 ευρώ είναι η συντριπτική πλειοψηφία. Κι από όσους δέχονται να πληρωθούν για να ψηφίσουν (προσοχή: για να ψηφίσουν κι όχι για το ΤΙ θα ψηφίσουν) δεν είναι παρά ένα απειροελάχιστο κλάσμα εκείνοι που θα την πωλούσαν για χρήματα. Τόσο λίγοι που κανένα εκλογικό αποτέλεσμα δεν μπορεί να κριθεί.

Πολύ φασαρία για το τίποτα λοιπόν. Μόνο που για μια ακόμη φορά ο Τριανταφυλλόπουλος απέδειξε ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Και δεν έχει σημασία αν ο σκοπός του ήταν μια κακώς νοούμενη αίσθηση "καταστροφικής και καταγγελτικής" δημοσιογραφίας ή μια προσωπική του κόντρα με το Μητσοτακέικο, καθώς κι άλλη φορά βρέθηκαν απέναντι.

Ως πρόβατα επί σφαγήν οι εκπρόσωποί μας βρέθηκαν στο πάνελ και τηρώντας ευγενικά τους όρους της συζήτησης περίμεναν τη σειρά τους για να μιλήσουν, χωρίς όμως αυτή να έρχεται ποτέ. Εποικοδομητική η παρουσία τόσο του Νομάρχη όσο και του Δημάρχου Απεραντίων, χωρίς φυσικά να καταφέρουν να πολεμήσουν τον παντοδύναμο δημοσιογράφο μέσα στο δικό του γήπεδο. Η πρώτη μάλιστα εκπομπή θα ήταν σχεδόν καταστροφική αν δεν έπαιρνε το παιχνίδι στις πλάτες του ο Κώστας Λάππας, ο φαρμακοποιός, στέλεχος την εποχή εκείνη του εκλογικού αγώνα της Ντόρας, και για το λόγο αυτό περισσότερο ενημερωμένος.

Καταστροφική, όχι βέβαια για την ίδια την Ντόρα ή την Νέα Δημοκρατία, όσο για την εικόνα του Νομού μας και των κατοίκων του, οι οποίοι παρουσιάστηκαν λίγο ως πολύ ως κάφροι. Μα και τι να έλεγαν οι παριστάμενοι όταν ανά πάσα στιγμή υπήρχε η πιθανότητα να ακούσουν την ...ίδια τους τη φωνή από κάποια κασέτα; Δεν θα ήταν δύσκολο να είχε συμβεί κάτι τέτοιο, αφού, την εποχή εκείνη, οι κασέτες ήταν της μόδας και σίγουρα κάτι θα έχει πει ο καθένας που θα μπορούσε να στραφεί εναντίον του, ακόμα και αν ο χώρος και οι συνθήκες ήταν τελείως διαφορετικές όταν ειπώθηκε.

Πολύ χρήσιμη για τη συζήτηση ήταν η παρουσία του Δημήτρη Καρατσίκη, ο οποίος την επικέντρωσε στην ουσία της, αναδεικνύοντας την πραγματικότητα που επικρατούσε στον νομό την εποχή της παντοδυναμίας της Ντόρας και της ελπίδας του κάθε ψηφοφόρου να "αρμέξει" την θεόσταλτη ευκαιρία - και φυσικά όχι με ρευστό χρήμα αλλά με μια θέση στον ήλιο του Δημοσίουίου. Εκεί το παιχνίδι μεταφέρθηκε στην αντίπαληαλη περιοχή και ισσορόπισε, για να μιλήσουμε με ποδοσφαιρικούς όρους.

Πολύ καλή παρουσία, υποστηρίζοντας τις θέσεις της παράταξής τους είχαν τόσο ο Γιάννης Παπαδόπουλος όσο και ο Δημ. Ευαγγελοδήμος, οι οποίοι δεν τσίμπησαν το δόλωμα του μικροπολιτικού καιροσκοπισμού, μένοντας σε όρους του σήμερα, αναφερόμενοι σε προσλήψεις και διευκολύνσεις, όχι όμως και για άμεσο χρηματισμό, κάτι πραγματικά εξευτελιστικό για όλους. Δύσκολα απέφυγε την παγίδα ο κ. Βλάχος, ο οποίος επανήλθε σε γεγονότα ήσσονος σημασίας. Και δεν πρέπει να παραλείψουμε όλους εκείνους που είχαν την ευκαιρία να τρέξουν για την προσωπική τους προβολή, δεν το έκαναν όμως, αποδεικνύοντας ευθαρσώς το πολιτικό τους έρμα.

Ανερμάτιστος όμως και λίγος αποδείχθηκε ο κ. Αναστασιάδης, ο οποίος θα έπρεπε να παραδεχθεί ευθαρσώς τα αυταπόδεικτα και να αναλάβει την ευθύνη που του αναλογούσε, αφού ήταν ηλίου φαεινότερον ότι ο ίδιος δεν πήρε ούτε το μισόισό κοτόπουλο! Και μάλιστα όχι μόνο λίγος, αλλά και κακός συμπαίκτης!

Εν πάση περιπτώσει. Επρόκειτο για ένα πολύ δύσκολο ματς, εκτός έδρας με μικρή όμως βαθμολογική σημασία και τον διαιτητή προκατειλημένο! Κι αν το δει κανείς από κάποια συγκεκριμένη οπτική θα μπορούσε να είναι και ένα μικρό μνημόσυνο στην μνήμη του Παύλου.