Η Ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας                ΦΑΞ: 2237023444  Τηλ:2237080901   Κιν: 6974998918

Έκδοση της Τετάρτης 14 Μαρτίου 2007 | Αριθμός φύλλου 226

Το ημερολόγιο ενός τρελού

Νικολάι Γκογκόλ  Εκδόσεις Κοροντζή  77 σ.

Το διήγημα αυτό γράφτηκε μαζί μ' ένα πλήθος άλλων διηγημάτων που φέρουν την κοινή ονομασία "Διηγήματα της Πετρούπολης". Για πρώτη φορά στην ρωσική λογοτεχνία περιγράφεται η ζωή και τα έργα ενός δημοσίου υπαλλήλου μέσα στην ανυπόφορη και πληκτική ατμόσφαιρα μιας πόλης που έχει απολέσει την παλιά της αίγλη και αφήνεται σε μια, δίχως ουσία και νόημα, καθημερινή χυδαιότητα συνηθειών και σχέσεων. Κατά βάθος πρόκειται για ένα συμβολικό αφήγημα, έναν αντικατοπτρισμό της ψυχικής και διανοητικής κατάστασης του Γκογκόλ που καταλήγει στα πεσιμιστικά και παραιτημένα συναισθήματα της πνευματικής κατάπτωσης και του κοινωνικού αδιεξόδου. Όλα στο έργο αιωρούνται, εμφανίζονται και εξαφανίζονται, σκηνοθετημένα απ' ένα διαταραγμένο μυαλό που ακροποδίζει ανάμεσα στην τραγωδία και στο γελοίο.

Ύμνος στον Εχθρό μου

Δημοσιοϋπαλληλικό Ρετιρέ 2007

Το εν λόγω συγκρότημα απ' την Θεσσαλονίκη, αν ζούσε σε μια άλλη πόλη, ίσως στην μουσικομάνα, κι ανέκαθεν ανεχτική στις πρωτοποριακές προτάσεις, Νέα Υόρκη, θα έχαιρε μεγάλης εκτίμησης απ' τους οπαδούς της εναλλακτικής και "ψαγμένης" μουσικής. Φλερτάροντας με τους αυτοσχεδιασμούς και την ελεύθερη, φορμαλιστική σύνθεση, πότε βλεφαρίζοντας τον μέγα μινιμαλιστή John Cage, πότε υιοθετώντας τον διονυσιασμό ενός Φράνκ Ζάπα, και πότε αποστηθίζοντας τα χρονικά της λογοτεχνικής κι εν γένει καλλιτεχνικής παραγωγής του υπερρεαλιστικού κινήματος της δεκαετίας του '20, δημιουργούν αξιόλογη και πρωτότυπη μουσική, μακριά απ' τις σύγχρονες συμβάσεις που επιβάλλει ο εν λόγω χώρος, και πολύ πιο πάνω απ' τη φτήνια και το επιβεβλημένο κιτς. Υ.Γ. Στο www. Dim-retire.com, μπορείτε να κατεβάσετε δωρεάν το άλμπουμ.

Οργισμένο Είδωλο Martin Scorsese 1980 είδος:

Βιογραφική  διάρκεια: 129’ Παίζουν: Robert De Niro, Joe Pesci, Cathy Moriarty

Την εποχή που ο Σκορτσέζε μοχθούσε ν' απαλλαχθεί απ' τους προσωπικούς του δαίμονες, ο Ντε Νίρο είχε ενθουσιαστεί, σε βαθμό εμμονής, με τη ζωή του θρυλικού πυγμάχου της δεκαετίας του ΄40, Jake La Motta. Αυτά ως εισαγωγή, προκειμένου να καταλάβουν οι αναγνώστες μας τα γεγονότα που μεσολάβησαν μέχρις ότου να στηθεί μια ταινία που για τους κριτικούς της έβδομης τέχνης αποτελεί την πιο σπουδαία βιογραφική ταινία όλων των εποχών, τιμημένη με δύο Όσκαρ, πρώτου ανδρικού ρόλου και μοντάζ, και υποψήφια για άλλα έξι.

Η ταινία κινείται αριστοτεχνικά σε δύο παράλληλα επίπεδα. Από τη μία παρακολουθούμε έναν πυγμάχο να ανεβαίνει σταδιακά στο ψηλότερο σκαλοπάτι του προσωπικού του θριάμβου , κι απ' την άλλη ενσκήπτουμε με συγκίνηση και προβληματισμό στην ιδιαιτερότητα του οξύθυμου, μοναχικού του χαρακτήρα και στα προβλήματα που επιφέρει στην προσωπική του ζωή. Κι αυτός ακριβώς είναι ο θρίαμβος της σκηνοθετικής μαεστρίας του Σκορτσέζε: Η ταύτιση και η διαπλοκή των αντιφάσεων, η σημειολογία των διαμετρικών νοημάτων. Το μοντάζ και η ασπρόμαυρη, νοσταλγική φωτογραφία-ωδή σε μια αποτεφρωμένη Νέα Υόρκη- απαθανατίζουν βίαια, κόβοντας την ανάσα, τα πυγμαχικά στιγμιότυπα με τον ίδιο θαλερό και αδυσώπητο τρόπο που ακολουθούν κι εγγράφουν τις εκρήξεις και τις αποτυχίες μιας ανεξέλεγκτης ιδιώτευσης. Ο δαίμονας εδώ δεν επικύπτει, δεν ενσωματώνεται στη διάθλαση των καθρεφτών, ούτε και στο εκκεντρικό κούρεμα του ταξιτζή-θηρίου που αποχωρίζεται το χειμωνιάτικο τρίχωμα για να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες. Ο δαίμονας εδώ εξουσιάζει, κόβει και ράβει τους χαρακτήρες, ανυψώνει και καταρρίπτει τις ψυχές τους, γρονθοκοπεί και τυφλώνει τον τραγικό ήρωα, που μάλλον, χωρίς το ρινγκ και τα φώτα της δημοσιότητας, δεν θα υπήρχε. Το τέλος μας βρίσκει αποσβολωμένους. Κι έναν Ντε Νίρο 50 κιλά βαρύτερο, προσδίδοντας ουσία και περιεχόμενο σε μια ευριπίδεια τραγωδία, σ' έναν ρόλο σταθμό, ζωής και σθένους.

ΟΙ ΑΠΟΡΙΕΣ ΕΝΟΣ ΗΛΙΘΙΟΥ

Γράφει ο Βασίλης Κόκκοτας

Πρώτη απορία: Υπήρξα φοιτητής και ουδέποτε διαπίστωσα το φαινόμενο να ψηφίζεται το πλαίσιο μιας μειοψηφίας στην γενική συνέλευση. Μήπως συγχέουμε τις φοιτητικές εκλογές με τις κινηματικές διαδικασίες; Ή μήπως, τεχνηέντως και υποβολιμαία, συνταυτιζόμαστε με το προπαγανδιστικό και προβοκατόρικο φρασεολόγιο της εκάστοτε κυβέρνησης που δείχνει ανίκανη να αντιπαρέλθει της μαζικότητας του φοιτητικού κινήματος;

Δεύτερη απορία: Αν υποθέσουμε ότι το πολίτευμά μας βασίζεται στην λαϊκή κυριαρχία, δεν θεωρείται τότε, πολιτικά και κοινωνικά, μειοψηφία η εκάστοτε κυβέρνηση που δεν βρίσκεται πλέον στο απυρόβλητο, αλλά εισπράττει την μαζική δυσφορία του ελληνικού λαού για τις ατελέσφορες κι αδόκιμες πολιτικές επιλογές της; (έχω ήδη γράψει ότι το σκάνδαλο των υποκλοπών αποτελεί μια κολοσσιαία πράξη αδιαφάνειας, υποκρισίας και αυθαιρεσίας). Αν, απ' την άλλη πλευρά, η εκάστοτε κυβέρνηση είναι δημοκρατικά εκλεγμένη κι εκφράζει την πλειοψηφία των εκλογέων, τότε και οι περιβόητες φοιτητικές "μειοψηφίες" εκφράζουν την πλειοψηφία των φοιτητών διότι τα πλαίσια που κατεβάζουν στις συνελεύσεις υπερψηφίζονται και προκρίνονται έναντι αυτών που κατεβάζουν οι άλλες, όντως μειοψηφούσες, παρατάξεις.

Τρίτη απορία: Καταγγέλλουμε τον τραμπουκισμό που επιδεικνύουν οι "κουκουλοφόροι ψευδοαναρχικοί" και καλά κάνουμε. Η μνήμη μας όμως είναι επιλεκτική και βραχύβια. Για θυμηθείτε λίγο: ΕΚΟΦ, Χρυσή Αυγή, Καλαμπόκας, Τεμπονέρας, Περίανδρος Ανδρουτσόπουλος, ΜΑΤ και σιδηρογροθιές, ζαρντινιέρες και χουντικά γλέντια, επιθέσεις και ξυλοδαρμοί, προσφάτως, έξω απ' την Νομική. Μήπως θα πρέπει να ανανεώσουμε λιγάκι την φαρέτρα των κοινωνικών μας αντανακλαστικών και να μην είμαστε τόσο μονομερείς; Ας αφήσουμε λοιπόν απ' έξω τον περιβόητο κύκλο των Εξαρχείων και τους μαλλιαρούς αλήτες, κι ας ασχοληθούμε λίγο και με τα του οίκου μας, λαλίστατοι κύριοι της κυβερνητικής παράταξης. Κλείνοντας, εκφράζω την εξής απορία: Ο κ. Παπανικολάου, πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ, ποιόν εκπροσωπεί όταν κάνει δηλώσεις και πίσω του στραφταλίζουν οι αφίσες της ΔΑΠ; Ποιόν ακριβώς εκπροσωπεί όταν δηλώνει για τα γεγονότα της Νομικής ότι "δεχτήκαμε επίθεση από κάποιες μειοψηφίες"; Το φοιτητικό σώμα (άκρως μεσσιανικό και αλαζονικό); Την ΟΝΝΕΔ (άκρως ψευδεπίπλαστο, διότι η ΟΝΝΕΔ δεν αποτελεί φοιτητική παράταξη); Την ΔΑΠ (άκρως αντιφατικό, διότι η ίδια η ΔΑΠ δηλώνει ότι δεν έχει άμεση σχέση με την ΟΝΝΕΔ, αλλά ταυτόχρονα κι άκρως εξομολογητικό, όσον αφορά την σύμπραξη και την αλληλοτροφοδότησή τους); Είναι καιρός λοιπόν να πέσουν οι μάσκες γι' αυτούς πρωτίστως που καταγγέλλουν την ποδηγέτηση και την καθοδήγηση των καταληψιών απ' τα κόμματα της Αριστεράς και τα Εξάρχεια.

Τέταρτη απορία: Είμαστε τόσο σίγουροι ότι οι φοιτητές είναι αντίθετοι με τις καταλήψεις; Πώς το διαπιστώνουμε με τόση βεβαιότητα; Και πώς προκαταλαμβάνουνε οι, κατά τα άλλα, έγκυροι δημοσιογράφοι του ειδησεογραφικού κατεστημένου τις εντυπώσεις των αναγνωστών τους (χρησιμοποιώντας μάλιστα δημοσιογραφικά τρυκ αυτονόητης συναίνεσης με την άποψή τους) ότι η πλειοψηφία των φοιτητών που δεν θέλουν την κατάληψη ενδιαφέρονται για το πανεπιστήμιό τους κι επιζητούν επιτακτικά αλλαγές; Είναι δηλαδή θέμα χριστιανικής ηθικής; Οι καλοί φοιτητές που δεν θέλουν κατάληψη και οι κακοί που κλείνουν τις σχολές ενώ ζούνε το πανεπιστήμιο από έξω; Με ρητορικά σχήματα και "αθώα", εκ πρώτης όψεως, εκφραστικά μέσα, δεν είναι δυνατό κι εφικτό να αντικειμενοποιήσουμε και να καθολικεύσουμε μια προσωπική μας πεποίθηση.

Πέμπτη απορία: Πώς θα φαινόταν σε όλους μας μια εικόνα με μπρατσαράδες σεκιουριτάδες που θα περιφέρονται ωσάν άλλοι σερίφηδες στην άγρια δύση των πανεπιστημιακών προαυλίων, κραδαίνοντας απειλητικά τα όπλα τους σ' αυτό το ιδιότυπο πρότυπο αστυνόμευσης; Μήπως να εγκατασταθούν και κάμερες μέσα στις αίθουσες για να παρακολουθούμε ποιος αντιγράφει και ποιος συντάσσει μπροσούρες;

Έκτη απορία: Τι άραγε πρέπει ν' αλλάξει στο άρθρο του νόμου που αναφέρεται στο άσυλο;

Έβδομη απορία: Η Πατησίων είναι άσυλο; Η Πανεπιστημίου; Τα λουλουδάδικα έξω απ' τη Βουλή; Αν όχι, τότε γιατί δεν υπάρχει η πολιτική βούληση για να συλληφθούν επιτέλους οι κουκουλοφόροι; Μήπως η δράση και η βιωσιμότητά τους αποτελούν το πιο περίτρανο άλλοθι μιας κυβέρνησης που επιχειρεί να περιστείλει κατακτημένα, μ' αίμα κι αγώνες, δικαιώματα;

Όγδοη απορία: Γιατί εξακολουθώ να προτιμώ τις περιβόητες συντεχνιακές δυνάμεις της αντίδρασης και της άρνησης έναντι των τάχα μου εκσυγχρονιστικών και νεωτεριστικών δυνάμεων της λαμογιάς και της ρεμούλας; Γιατί να ταχθώ στο πλευρό των πανεπιστημιακών εκείνων που ονειρεύονται ιδιωτικά Πανεπιστήμια ώστε να καταστήσουν εαυτούς μεγάλους και τρανούς επιχειρηματίες-καθηγητές;

Ένατη απορία: Ποια ακριβώς η χρησιμότητα των ιδιωτικών πανεπιστημίων και ποια η διαφορά τους απ' τα δημόσια; (αφήνω κενή την απάντηση, μιας και ως ηλίθιος, αδυνατώ ν' απαντήσω. Ας την συμπληρώσει ο κάθε αναγνώστης κατά το δοκούν).

Δέκατη απορία: Αν τα Πανεπιστήμια αυτά χρηματοδοτούνται απ' το κράτος, πόσα κονδύλια θα προβλέπονται για τα δημόσια και πόσα για τα ιδιωτικά;

Ενδέκατη απορία: Γιατί να μην γίνει μια ώριμη προσπάθεια απ' όλους ν' αναβαθμιστούν τα δημόσια Πανεπιστήμια; Γιατί να μην δοθεί τουλάχιστον ένα 5% για την Παιδεία όταν οι φοροαπαλλαγές για το μεγάλο κεφάλαιο ανέρχονται σε πολλά (πάρα πολλά) εκατομμύρια ευρώ;

Δωδέκατη απορία: Γιατί σκοπίμως κάποιοι επίσημοι κι ανεπίσημοι φορείς επιμένουν να διατηρούν τη δημόσια παιδεία σε χαμηλά επίπεδα; Γιατί το δημόσιο Πανεπιστήμιο υποβαθμίζεται ή παραμένει δέσμιο των αρμοδίων για την υποβάθμισή του; Ποιοι έχουν όφελος απ' αυτήν την κατάσταση;

Δέκατη Τρίτη απορία: Το δημόσιο Πανεπιστήμιο έχει δώσει όρκο αποχής απ' την έρευνα, την εξέλιξη και τον εκσυγχρονισμό; Το ιδιωτικό δηλαδή θ΄ αποτελέσει μάνα εξ ουρανού;

Δέκατη Τέταρτη απορία: Θα μπορώ κι εγώ, ο ηλίθιος, να σπουδάσω σε ιδιωτικό Πανεπιστήμιο, μαζί με γόνους καλών οικογενειών και υπερχρεωμένων νοικοκυριών; Διότι αφού είναι τόσο χάλια τα πράγματα στον χώρο της δημόσιας εκπαίδευσης και δεν επιδέχονται περαιτέρω βελτίωσης, θα κάνουμε ουρές για μια θέση στον ήλιο της αναγεννημένης και περίλαμπρης παιδείας μας.

Δέκατη Πέμπτη απορία: Υπάρχει πιο υγιές φαινόμενο απ' αυτό που εμπεριέχει ανθρώπους με άποψη κι οράματα; Από ανθρώπους που αμφισβητούν και μάχονται συναρτώντας τη ζωή τους με τις ζωές των άλλων; Προτιμάμε δηλαδή να μιλάμε για μια νεολαία αποχαυνωμένη, μια νεολαία του γλειψίματος και της αναξιοπρέπειας, μια νεολαία των σκυλάδικων και της υποκουλτούρας;