Η Ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας                ΦΑΞ: 2237023444  Τηλ:2237080901   Κιν: 6974998918

Έκδοση της Τετάρτης 14 Μαρτίου 2007 | Αριθμός φύλλου 226

"Μια στέγη για τον Καφαντάρη"

Με δωρεά ανώνυμου ιδιώτη μετατρέπεται σε μουσείο το σπίτι του

Η πολιτεία αδιαφορεί και απουσιάζει

Ένα "σπίτι" στην ιδιαίτερη πατρίδα του θα αποκτήσει και ο Γεώργιος Καφαντάρης. Η Ανατολική Φραγκίστα Ευρυτανίας, τόπος καταγωγής του μεγάλου πολιτικού και πρώην υπουργού αλλά και πρωθυπουργού πρόκειται να στεγάσει το μουσείο που θα περιέχει λαογραφικό υλικό, φωτογραφίες και προσωπικά αντικείμενα του μεγάλου Ευρυτάνα πολιτικού.

Όπως έχει δημοσιεύσει και η εφημερίδα “Ελευθεροτυπία” στο φύλλο της 25ης Ιανουαρίου 2006, ο δήμος Φραγκίστας παραχώρησε στο Πνευματικό Κέντρο "Γεώργιος Καφαντάρης" τη διώροφη παραδοσιακή κατοικία στο κέντρο του χωριού, στο ισόγειο της οποίας είχε το γραφείο του ο πατέρας του Γεώργιου Καφαντάρη, Κωνσταντίνος Καφαντάρης.

Τα χρήματα για το έργο αυτό δεν αρκούν και όπως μας είπε χαρακτηριστικά ο απερχόμενος πρόεδρος του κέντρου κ. Κωνσταντίνος Κωστόπουλος, το Πνευματικό Κέντρο έχει φτάσει σε σημείο να ζητιανεύει για να προχωρήσουν τα έργα καθώς η πολιτεία δείχνει αδιάφορη για το θέμα. Ευτυχώς όμως εκεί που η πολιτεία δείχνει αδιάφορη υπάρχει υπόσχεση ενός Έλληνα του εξωτερικού για προσφορά μεγάλου ποσού περίπου 100.000 ευρώ για το έργο αυτό. Ο ίδιος ο δήμος, όπως γνωρίζουν οι περισσότεροι στην περιοχή αυτή, δεν έχει τη δυνατότητα να χρηματοδοτήσει ένα τόσο μεγάλο έργο. Παράλληλα εκκρεμεί και το θέμα της εκλογής νέου προεδρείου του Πνευματικού Κέντρου αφού το Δημοτικό Συμβούλιο Φραγκίστας δεν έχει ακόμα ορίσει την ημερομηνία της εκλογής.

Επίσης, ο κ. Κωστόπουλος τόνισε ότι η Ανατολική Φραγκίστα εκτός από τον Γεώργιο Καφαντάρη έχει αναδείξει και ένα άλλο μεγάλο πρόσωπο των γραμμάτων, τον Δημήτριο Παπαδόπουλο, γνωστό και ως "Τυμφρηστό", που υπήρξε μεγάλος ποιητής και πεζογράφος, παιδικός φίλος του Καφαντάρη, με πλούσιο συγγραφικό υλικό. Δυστυχώς όμως, ο Δημήτριος Παπαδόπουλος είναι λιγότερο γνωστός στους περισσότερους σήμερα και ένα παρόμοιο έργο με την ίδρυση του μουσείου, αν και θα έπρεπε να υπάρχει, δεν προβλέπεται μέχρι σήμερα.

Όσον αφορά το έργο του μουσείου, η αναπαλαίωση του κτιρίου έχει ξεκινήσει παρά τις δυσκολίες και αναμένονται νέες δωρεές ενώ υπάρχει αισιοδοξία από τους ανθρώπους του Πνευματικού Κέντρου ότι κάποια στιγμή το έργο επιτέλους θα ολοκληρωθεί. Στο ισόγειο του κτιρίου πρόκειται να στεγαστεί το λαογραφικό υλικό και η έκθεση φωτογραφίας του χωριού, ενώ στον επάνω όροφο θα εκτίθεται το αρχείο του Γεώργιου Καφαντάρη το οποίο θα διατεθεί από την βουλή των Ελλήνων αλλά και από συγγενείς του ίδιου.

Η πολιτιστική και ιστορική κληρονομιά, η οποία υπάρχει και στον νομό Ευρυτανίας σε εξίσου μεγάλο βαθμό όπως και στην υπόλοιπη Ελλάδα, αξίζει να προβληθεί και να μην ξεχαστεί και τέτοια έργα είναι απαραίτητα για τον σκοπό αυτό.

Για τον Γεώργιο Καφαντάρη

ΓΡΑΦΕΙ η

Μαρία Παν. Παναγιωτοπούλου

Πρεσβυτέρα Σπ. Μποτονάκη, Δρ. φιλολογίας - Προϊσταμένη ΓΑΚ Ευρυτανίας

"Μια στέγη για τον Καφαντάρη" ήταν η κεντρική είδηση στη δεύτερη σελίδα της "Ελευθεροτυπίας" την Πέμπτη 25 Ιανουαρίου 2007. Ο λόγος περί της ανάγκης αναπαλαίωσης κτιρίου κειμένου στο κέντρο του χωριού Ανατολική Φραγκίστα- γενέτειρα του Ευρυτάνα πολιτικού, "σπουδαίο πρωθυπουργό" τον χαρακτηρίζει ο δημοσιογράφος της εφημερίδας που επιμελήθηκε την είδηση.

Στο κτίριο, παραχωρημένο από το δήμο Φραγκίστας, θα στεγαστεί το αρχείο του Καφαντάρη, το οποίο θα παραχωρήσει, όπως έχει υποσχεθεί, η Βουλή των Ελλήνων. Αναζητούνται όμως χορηγοί που θα συνδράμουν στα έξοδα της αναπαλαίωσης. Σπεύσατε οι φιλοπάτριδες να ενισχύσετε την προσπάθεια, ερχόμενοι σε επαφή με το Πνευματικό Κέντρο "Γεώργιος Καφαντάρης" (τηλ. 22370-95331), μιμούμενοι, κατά το μέτρο του έκαστος, τους χορηγούς εκείνους οι οποίοι συνέδραμαν την "Πανευρυτανική ¨Ενωση" ώστε να εκδοθεί το εμπεριστατωμένο περί τον Καφαντάρη βιβλίο του Μιχάλη Σταφυλά "Γ. Καφαντάρης, μια ζωή στις επάλξεις της Δημοκρατίας".

Αξίζει να αναφερθούν και εδώ τα ονόματα των ευγενών χορηγών που αναφέρονται στη σελ. 526: Τράπεζα Ελλάδος, Χόντος Γιώργος, Νομαρχία Ευρυτανίας, ΤΕΔΚ Ευρυτανίας, Πουρνάρας Νίκος, Κωστοπαναγιώτης Π., Δήμα Αλεξάνδρας, "Εύρυτος" Δομνίστας, Ζούμπος Γιάννης, Γρανίτσας Γιάννης, Σκάνδαλος Γιώργος, Σκάνδαλος Σωτήρης, Μοναστηριώτης Γ., Κόνσουλας Παναγιώτης, Φλώρος Γιώργος, Σιορόκος Βασίλης, Παπαδόπουλος Σπύρος, Τριανταφύλλου Γιώργος.

Η δική μας συμβολή ως πολίτου, δημοσίου λειτουργού και ιστορικού είναι διανοητικού χαρακτήρα, μια κατάθεση στοιχείων αντλημένων από το βιβλίο αυτό και σχολιασμένα από εμάς.

Οράματα, και αγάπη κουβαλούσε η ψυχή του, ένας απολογισμός ζωής τον οποίο επιφέρει η συναίσθηση του χρόνου που έχει ήδη κυλήσει (στίχος 1-4). Κυρίαρχα συνασθήματα η ανάμνηση της ομορφιάς του γενέθλιου χώρου, συμπεπυκνωμένη σε δυο λέξεις μόνο "περίμορφες βουνοκορφές" και η άφατη πικρία γιατί ο αμείλικτος χρόνος, οι συνθήκες ζωής δεν θα του επιτρέψουν να τις ξαναδεί.

Καθισμένος εκεί στο ακρογιάλι του νησιού όπου εξορίσθηκε στα χρόνια του Μεταξά, στη Ζάκυνθο, μπορεί ως άλλος Οδυσσέας, να κοιτά με βουρκωμένα μάτια το πέλαγος και με τα μάτια της ψυχής να ατενίζει τα βουνά του.

Ωστόσο η νοσταλγία για την πατρίδα, η πικρία της εξορίας, η συναίσθηση του επικείμενου βιολογικού τέλους δεν του τοποθετούν παρωπίδες στα μάτια ώστε να μην αναγνωρίζει και να μην εκτιμά τη φυσική ομορφιά της Ζακύνθου: όμορφα, ζωγραφιές, ανθονήσι, είναι οι πινελιές με τις οποίες αποδίδει το τοπίο γύρω του. Στο βάθος της ψυχής του η ομορφιά αναιρείται κάπως από την αίσθηση της αδυναμίας: μ' έχουν κλείσει. Το υποκείμενο του ρήματος, οι κατέχοντες την εξουσία, αιωρούνται ως ανωτέρα δύναμη μέσα στην αοριστία και εξουθενώνουν το πρόσωπο: νιώθει πουλί εγκλωβισμένο σε χρυσό κλουβι.

Μα τελικά η δύναμη του νοός και της ψυχής του του δίνει τα φτερά να τους υπερβεί αυτούς τους αόρατους και παντοδύναμους: είναι "μικροί" ανθρώποι, χωρίς οράματα, δίχως μια στάλα αγάπης.

Για μιαν αγάπης στάλα/

μου δίνουν τη συμπόνια/

για όνειρα μεγάλα./

Εδιάβηκαν τα χρόνια/

Περίμορφες βουνοκορφές/

δε θα σας ξαναδώ.

Όμορφα είναι κι εδώ/

πλάι στου γιαλού τις ζωγραφιές/

στο ανθονήσι/

που μ' έχουν κλείσει./

Γλυκοί είναι όλοι οι τόποι/

σαν λείπουν οι μικροί ανθρώποι.

Γραμμένο στη δημοτική την οποία υπερμαχόταν, όπως γράφει ο ίδιος: "τάσσομαι ανεπιφυλάκτως υπέρ της δημοτικής - λυπούμαι ειλικρινώς διότι μακρά έξις μ' εμποδίζει να ομιλώ και να γράφω εις την δημοτική". Πίστευε στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση διότι την θεωρούσε "όχι απλήν αλλαγήν γλωσσικού ιδιώματος αλλά διότι πιστεύω ότι μόνον δια της εκ βάθρων και άνευ ουδενός συμβιβασμού αναμορφώσεως της παιδείας και αποτινάξεως ολοσχερώς του σχολαστικισμού, θα καταστή δυνατόν να δημιουργήσωμεν θετικούς χαρακτήρας ευρισκομένους εις διαρκή και άμεσον επαφήν με την πραγματικότητα της ζωής… Εάν η όλη υπόθεσις ήτο απλώς και στενώς γλωσσική, δεν θα μ' ενδιέφερε μα την αλήθεια αν θα έγραφον το βιβλίον και όχι το βιβλίο, δηλαδή αν θα υπήρχε ή αν θα έλειπε ένα νι. Ατυχώς όμως το αλφαβητικόν αυτό στοιχείον συμβολίζει μίαν πνευματικήν παραπλάνησιν της φυλής, ένα ψευδή προσανατολισμόν της φυλετικής μας ζωτικότητος".

Διέκρινε επίσης ότι ο πολιτισμός του αιώνος μας είναι βιομηχανικός, πολιτισμός θετικός και όχι καλλιτεχνικός. Ωστόσο ο ίδιος παράλληλα με το θετικό, ορθολογιστικό πνεύμα έκρυβε και το καλλιτεχνικό στοιχείο μέσα του, όπως υποδηλώνει το ποίημά του όπου η ομορφιά του φυσικού τοπίου συνυπάρχει και απαλύνει την πικρία της εξορίας.