Έκδοση της Τετάρτης 14 Μαρτίου 2007 | Αριθμός φύλλου 226

 Γράφει ο Διον. Κ. Παρούτσας

Το τουριστικό μας προϊόν

Είναι γνωστό ότι ο εφιάλτης των τραπεζικών υπαλλήλων ονομάζεται "ετήσιος απολογισμός και θέση νέων στόχων". Αυτό σημαίνει, απλά, ότι κάθε χρόνο ο υπάλληλος πρέπει να καταφέρνει να ΑΥΞΑΝΕΙ κατά ένα ορισμένο ποσοστό την οικονομική κίνηση της Τράπεζάς του. Αν δηλαδή φέτος κατάφερε πχ, να "κάνει", 100 ευρώ, του χρόνου πρέπει να φέρει 120, την επόμενη χρονιά 144, την μεθεπόμενη 172, την άλλη 201 και πάει λέγοντας! Όσο εξωφρενικό και να φαίνεται αυτό, κάποιοι το καταφέρνουν και μάλιστα με μισθούςούς πείνας.

Δεν θα ήταν άραγε ζητούμενο και για τον τουρισμό της περιοχής μας να κατορθώσει να επιτύχει τέτοιους ρυθμούς ανάπτυξης έτσι ώστε να μπορέσουμε να φτάσουμε σε κάποιο σημείο που θα γινόταν αξιοζήλευτη απ' όλους η θέση μας; Φυσικά μια ετήσια αύξηση της τάξεως του 20% θα κάνει πολλούς να μειδιάσουν, και να τη θεωρήσουν τουλάχιστον ανέφικτη.

Η τουριστική μας κίνηση, εξαρτώμενη αρκετά και από τις καιρικές συνθήκες, έχει φτάσει σε κάποιο σημείο το οποίο είναι μάλλον οριακό και εκεί δείχνει να καθηλώνεται. Όλοι ξέρουμε εντούτοις ότι το σημείο αυτό είναι χαμηλά και πολύ μακριά από τα όνειρά μας, καθώς ούτε καν το 30% των κατοίκων της περιοχής δεν επωφελούνται από την κίνηση αυτή.

Υπάρχουν όμως πόλεις στην Ελλάδα, όπως η Θεσσαλονίκη, στην οποία βρέθηκα πρόσφατα, οι οποίες αυξάνουν κάθε χρόνο την τουριστική τους κίνηση με σε ρυθμούς γεωμετρικής προόδου! Κι αν η Θεσσαλονίκη, ως μεγαλούπολη, έχει σαφώς διαφορετικά χαρακτηριστικά από το Καρπενήσι και την ευρύτερη περιοχή, μπορούμε να αναφερθούμε σε άλλες πόλεις, με ανάλογα χαρακτηριστικά, όπως, ας πούμε, το Ναύπλιο.

Εκεί ο επισκέπτης, τριγυρίζοντας στην παλιά πόλη έχει να δει τόσα πράγματα, μπορεί να σηκώσει κάθε πέτρα και από κάτω της να ανακαλύψει την ίδια την Ιστορία, ζωντανή και περιρρέουσα. Γεμάτη μουσεία κάθε είδους, πινακοθήκες και διατηρημένα κτίρια, είναι μια πόλη που κατάφερε να επιτυγχάνει σταθερούς ρυθμούς τουριστικής ανάπτυξης για πολλά χρόνια μέχρι σήμερα και έχει το περιθώριο για ακόμη περισσότερα στο μέλλον.

Εμείς τι έχουμε άραγε να δείξουμε; Η ευρυτανική φύση, χιλιοτραγουδισμένη και εξιδανικευμένη, τα έλατα και τα λουλούδια της, τα χιονισμένα τοπία και τα κρουσταλιασμένα μπαλκόνια, τα αναμμένα τζάκια και τα ψημένα κάστανα είναι "προϊόντα" που μπορούν να πωληθούν παντού. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Σπύρος Παπαδόπουλος, που περιδιαβαίνει την Ελληνική επαρχία παίζοντας "τοις μετρητοίς", έτυχε να βρεθεί σε πέντε τουλάχιστον "Ελβετίες της Ελλάδας", κατά τη δήλωση αλλά και την πεποίθηση των κατοίκων τους.

Οι πολυτελείς ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις, ωφελούν φυσικά τους ιδιοκτήτες τους και οι παρεχόμενες υπηρεσίες αυξάνουν την συνολική προστιθέμενη αξία του τόπου, εντούτοις μπορούν ανά πάσα στιγμή να απαξιωθούν και να υποβαθμιστούν, όταν για χιλιάδες λόγους το μέρος πάψει να είναι της μόδας.

Οι επισκέπτες της πόλης, δεν έχουν απολύτως τίποτα το εντυπωσιακό να επισκεφθούν. Άλλωστε πολλές φορές τους βλέπουμε να περιέρχονται "ανά τας οδούς και τας ρύμας", αναζητώντας κάτι το διαφορετικό και το ελκυστικό.

Ακόμα κι ένα "κιτς" σκηνικό, ένα αεροπλάνο σαν αυτό που υπάρχει στον δρόμο προς το Καρπενήσι, ή ένα υπερβολικό άγαλμα όπως η "ηρωική" σύνθεση που βρίσκεται στην ίδια τοποθεσία, θα ήταν κάτι. Ακόμα και η συντήρηση του μύθου του πλάτανου του Κολοκοτρώνη, με μια διακριτική πλάκα στη βάση του θα ήταν κάτι.

Δεν μιλάμε φυσικά για πλακόστρωτα δρομάκια, για περιποιημένες σκάλες, για δυνατό νυχτερινό φωτισμό, όταν τα βράδια στην πλατεία μοιάζουν λες και πάμε στο κρυφό σχολειό. Μόνο η καφετέρια στην είσοδο της πόλης δείχνει "κάπως" κι αυτό απλά οφείλεται στο επιχειρηματικό δαιμόνιο των ιδιοκτητών της.

Τα λαογραφικά μουσεία, πολλαπλώς εξαγγελθέντα και μηδέποτε λειτουργούντα, ασφαλώς δεν θα έλυναν το πρόβλημα, θα ήταν όμως κάτι.

Και φυσικά, η εξυπηρέτηση, η φιλικότητα, οι λογικές τιμές και η εντιμότητα στις συναλλαγές είναι το απαραίτητο συστατικό για μια συνεχή ανάπτυξη. Όλα αυτά μαζί με την απαραίτητη προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, το οποίο είναι και το μόνο προϊόν που έχουμε για πούλημα, θα δημιουργήσουν τις βάσεις για τον επιδιωκόμενο στόχο μας.

Αυτό φυσικά δεν δίνει λευκή επιταγή σε όψιμους οικολόγους που αρνούνται πάση θυσία την καταδίκη των ανεμογεννητριών, ως μόνης απειλής του τουριστικού μας προϊόντος. Η πολυπόθητη αειφόρος ανάπτυξη δεν μπορεί να αποκλείει εκ προοιμίου καμία ανθρώπινη δραστηριότητα, πόσο μάλλον όταν αυτή έχει εξ ορισμού τον χαρακτηρισμό "ήπια". Ακόμα και στην περίπτωση που δεν επιτρέψουμε να στηθεί ούτε μία ανεμογεννήτρια, αν η συμπεριφορά μας προς τον επισκέπτη δεν είναι αυτή που πρέπει, θα τον χάσουμε και θα μείνουμε πάλι εμείς κι εμείς, να μεμψιμοιρούμε για λανθασμένες επιλογές.

Ο τρόπος εργασίας των τραπεζικών υπαλλήλων είναι και πάλι ταιριαστός στην περίπτωση αυτή: Δεν αρνούνται τα χρήματα κανενός πελάτη, οποιοδήποτε και να είναι το κοινωνικό του κύρος, όπως επίσης δεν φείδονται προσπαθειών όταν επιδιώκουν να μοιράσουν μετοχές και δάνεια σε όποιον μπορεί (ή δεν μπορεί) να τα αντέξει!