Greek Albanian English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish
Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

 

Διαφημίστε την επιχείρησή σας ΜΟΝΟ απο 10 ευρώ τον μήνα


Γκρεμίζοντας την προκατάληψη. Ο Διονύσης Παρούτσας περιγράφει την εμπειρία του από το πρόγραμμα Erasmus και τη φιλοξενία ανθρώπων από 5 χώρες

Δεν είναι λίγες οι φορές που μέσα από αυτή εδώ τη στήλη έχουμε αναφερθεί σε διάφορες θετικές προσπάθειες που γίνονται στον τόπο μας με σκοπό να τις στηρίξουμε και να τις κάνουμε γνωστές στο ευρύτερο κοινό. Είτε πρόκειται για θεατρικές παραστάσεις είτε πρόκειται για εκδόσεις βιβλίων θεωρούμε ότι αξίζει τον κόπο να τις φέρνουμε στην επιφάνεια καθώς η καθημερινότητα και η τύρβη του αγώνα για τον επιούσιο δεν αφήνει πάντα τα περιθώρια να τους δίνεται η πρέπουσα προσοχή.

757

Αυτή τη φορά εντούτοις, δεν πρόκειται για κάτι παρόμοιο. Σήμερα θα αναφερθούμε στην προσωπική εμπειρία που αποκόμισα από τη διοργάνωση και την ένταξη του τρίτου Δημοτικού Σχολείου στο πρόγραμμα Εράσμους, στο πλαίσιο του οποίου προβλέπονται μετακινήσεις μαθητών και δασκάλων σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες.

Την περασμένη εβδομάδα λοιπόν, ολοκληρώθηκε η επίσκεψη των εταίρων στην πόλη μας και η έκβασή τους ήταν κάτι παραπάνω από απόλυτα επιτυχημένη. Είκοσι παιδιά και άλλοι τόσοι δάσκαλοι κατέφτασαν στην Ελλάδα από κάθε γωνιά της Ευρώπης, αλλά και από την Τουρκία και απόλαυσαν την Ελληνική φιλοξενία σε όλο της το μεγαλείο. Η επίσκεψη στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία τόσο στο τουριστικό της κομμάτι, όσο και στο επιστημονικό.

Η ουσία όμως δεν είναι εκεί. Η ουσία είναι στον τρόπο με τον οποίο άλλαξαν εν μία νυκτί οι στερεότυπες αντιλήψεις που είχαν για τον άλλο, τόσο οι φιλοξενούμενοι όσο και οι οικοδεσπότες. Για παράδειγμα κανείς από τους ξένους δεν μπορούσε να πιστέψει ότι η Ελλάδα είναι κάτι άλλο εκτός από «ήλιος και θάλασσα». Τους ήταν αδιανόητο να βλέπουν την οργιώδη βλάστηση και τις απίστευτες εναλλαγές του πράσινου που προσφέρει αυτή την εποχή ο τόπος μας. Από την άλλη, διαπίστωσαν με τα ίδια τους τα μάτια ότι αυτά που γράφονται στις εφημερίδες και που έντεχνα υποστηρίζονται από τον γερμανικό –κυρίως – τύπο, ότι οι Έλληνες τάχα είναι τεμπέληδες και ανοργάνωτοι, δεν είναι παρά μια απίστευτη παραπληροφόρηση που απευθύνεται σε όσους καταπίνουν αμάσητη οποιαδήποτε πληροφορία τους παρέχεται.

Επίσης τα δικά μας παιδιά και οι δάσκαλοί τους διαπίστωσαν ξεκάθαρα ότι οι Τούρκοι δεν έχουν καμία σχέση με τους «ανθρωποφάγους μισέλληνες» που θέλουν να μας πείσουν οι δικές μας εφημερίδες ότι  είναι και ότι δεν έχουν καμία διάθεση να εμπλακούν σε κανέναν πόλεμο με την Ελλάδα. Ανησυχούν και οι ίδιοι για τις εντάσεις που δημιουργεί η πολιτική κατάσταση, και εκείνο που τους ενδιαφέρει είναι η προκοπή και η ελπίδα για τη δημιουργία ενός ευοίωνου μέλλοντος με προοπτική. Οι μικροί μαθητές όλων των χωρών ανέπτυξαν ισχυρότατους δεσμούς φιλίας, ανέδειξαν τα ταλέντα τους και το κυριότερο, όταν αποχαιρετίστηκαν το πρωί της Παρασκευής, έκλαιγαν με πραγματικά και ειλικρινή δάκρυα.

Και δεν ήταν μόνο οι μικροί μαθητές αλλά και οι γονείς τους που για τρεις μέρες άνοιξαν το σπίτι τους αλλά και την καρδιά τους και πρόσφεραν με πλήρη επίγνωση αυτό για το οποίο οι πρόγονοί μας ήταν ανέκαθεν υπερήφανοι: τη φιλοξενία.

Όλοι ξέρουμε πως ένα ταξίδι, ανοίγει το μυαλό, διευρύνει τους ορίζοντες και προσφέρει ένα νέο πλαίσιο ερμηνείας όσων γίνονται δίπλα μας. Σε μια πρώτη ανάγνωση, αυτό που κέρδισαν οι μαθητές ήταν τουλάχιστον ένα «εξάμηνο» στα αγγλικά τους. Όμως το κέρδος τους πάει πολύ πιο μακριά από την ξερή γνώση των μαθημάτων. 

Για παράδειγμα, όταν πήγαμε εμείς στη Ρουμανία, αυτό που είχαμε στο μυαλό μας για τους Ρουμάνους ήταν πως είναι κλέφτες και επιρρεπείς στην παρανομία. Εκείνο που είδαμε όμως ήταν άνθρωποι σαν κι εμάς, που και εκείνοι μας άνοιξαν το σπίτι τους, που «έβγαζαν τη μπουκιά από το στόμα τους» για να μας την προσφέρουν.

Είδαμε ανθρώπους που πασχίζουν για το καλύτερο, ανθρώπους που ζουν μια πραγματικότητα ολόιδια με μας, που έχουν τα ίδια προβλήματα στο δήμο τους, τα ίδια σκουπίδια, τα ίδια προβλήματα ηλεκτροδοσίας, τα ίδια προβλήματα θέρμανσης το χειμώνα. Το μόνο που διαφέρει είναι η γλώσσα. Κι αυτή όχι και τόσο, γιατί δεκάδες λέξεις είναι ίδιες. Όσο για τις τούρκικες λέξεις που χρησιμοποιούμε κάθε μέρα, ας μην πω καλύτερα. Από το «ταβάνι» και τον «ντουνιά» μέχρι το «γαλακτομπούρεκο» και την «τσιπούρα» ή το «ρακί», ακόμα και αν δεν είχαμε την μεσολάβηση των αγγλικών, θα μπορούσαμε να συνεννοηθούμε μια χαρά.

757-1

Κι όταν μίλησα με τον Βούλγαρο δάσκαλο, που γνώριζε και κάποια Ελληνικά, σχετικά με την πολιτική κατάσταση στα Βαλκάνια, τους φόβους και τις αγωνίες του, διαπιστώσαμε και οι δύο πόσο καλό πράγμα ήταν η ένταξή μας στην Ενωμένη Ευρώπη. Είδαμε πως τώρα πια δεν έχει νόημα να φοβάται ο ένας τον άλλο, όπως γινόταν παλιά, γιατί η Βουλγαρία δεν έχει λόγους να διεκδικεί έναν «διάδρομο» στο Αιγαίο. Με τα ανοικτά ευρωπαϊκά σύνορα, ο διάδρομος υφίσταται πλέον εκ των πραγμάτων. Διαπιστώσαμε πως οι λεονταρισμοί του Ερντογάν δεν έχουν καμία σημασία διότι και η Τουρκία έχει ανοιχτεί τόσο οικονομικά στην Ευρώπη που δεν μπορεί πλέον να αποκοπεί από αυτήν, όπως ακριβώς δεν μπορεί και η Αγγλία, παρά την απόφαση που πήρε για έξοδο από την Ένωση.

Από την άλλη ήταν απόλυτα πεπεισμένος πως οι έλληνες πολιτικοί είναι οι πιο έξυπνοι του κόσμου! Θεωρεί εξαιρετικό διπλωματικό ελιγμό την προσέγγιση του Τσίπρα με τη Ρωσία, πρόπερσι, θαυμάζει την ικανότητα του Βενιζέλου να διαγράψει το χρέος πριν λίγα χρόνια, και γενικά νομίζει πως παρά την αλλαγή κυβερνήσεων η εξωτερική πολιτική της χώρας μας είναι η πιο σταθερή και έξυπνη. Πραγματικά αναρωτιόμουν αν μιλούσαμε για τους ίδιους ανθρώπους!

Για όλα αυτά και για πολύ περισσότερα που δεν υπάρχει χώρος να περιγραφούν εδώ, θα ήθελα να εκφράσω τα θερμά μου συγχαρητήρια σε όλους τους συναδέλφους και συνεργάτες που δεν φοβήθηκαν τη δουλειά, που πήραν πάνω τους το βάρος της διοργάνωσης, την Μαρία Τσιαμτσιούρη, την Στέλλα Ντούσιου, την Θεοδώρα Τζιοβάρα, την Κωνσταντίνα Μπάρλα και τη Χριστίνα Ξώλια. Πρόκειται για εκπαιδευτικούς με επίγνωση του καθήκοντός τους και ιδιαίτερες ικανότητες. Αλλά και οι υπόλοιποι εκπαιδευτικοί του σχολείου, δεν φείσθηκαν κόπων και χρόνου και ήδη ετοιμάζονται για την επόμενη δύσκολη χρονιά, καθώς έρχεται η σειρά τους να αναλάβουν το δύσκολο έργο της διοργάνωσης των επόμενων ταξιδιών.

Θερμά συγχαρητήρια όμως αξίζουν και στις οικογένειες του Δημήτρη Ζαχαρόπουλου, του Νίκου Γκορόγια, του Θανάση Κωστορίζου, του Βασίλη Χαντζηγεώργου, του Θύμιου Μούτσελου και του Ν. Δροσίνη που φιλοξένησαν τα παιδιά, και δίδαξαν με το παράδειγμά τους τι θα πει πραγματική οικογενειακή θαλπωρή και ζεστασιά και πόσο μεγάλη αγκαλιά έχουμε ως λαός.

Τέλος, αποτιμώντας τη σπουδαιότητα του εγχειρήματος θα πρέπει να επισημανθεί ότι από το νέο έτος ετοιμάζεται μια νέα αίτηση σε παρόμοιο πρόγραμμα, για το οποίο ευελπιστώ ότι θα υπάρξει εκδήλωση ενδιαφέροντος από όλα τα σχολεία της πόλης, ώστε από κοινού να αποφασιστεί ποιο θα αναλάβει την επόμενη διοργάνωση.