Greek Albanian English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish
Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

ev media-logo

 


Οι δύο αλήθειες. Ο Διονύσης Παρούτσας γράφει με αφορμή την τρομοκρατική επίθεση στο Λονδίνο (έντυπη έκδοση)

Bομβαρδισμός αίματος και αναιτιολόγητης βίας. Αυτό είναι το καθημερινό μήνυμα που εκπέμπεται καθημερινά στις τηλεοράσεις μας, αυτή είναι η αίσθηση που αποκομίζουμε για την ποιότητα του κόσμου στον οποίο ζούμε. Κι ενώ θα έπρεπε ίσως να είμαστε συνηθισμένοι από τις τόσες και τόσες βίαιες αμερικάνικες αστυνομικές ταινίες που έχουμε δει, σίγουρα η πραγματικότητα, μας συγκλονίζει.

757 2

Το τελευταίο αιματοκύλισμα στο Λονδίνο, ήταν ασφαλώς το πιο ανοίκειο θέαμα για όλα τα μάτια, όσο κορεσμένα και να είναι από το ανελέητο αιματηρό κυνήγι της τηλεόρασης των τελευταίων ετών.

Ένα θέαμα που συγκλονίζει γιατί ο καθένας από μας -όντας "άπιστος" στον Αλλάχ - θα μπορούσε να είναι στη θέση τους. Κι αν οι μεγαλύτεροι έχουμε κρίση και μπορούμε να εκλογικεύσουμε την κατάσταση, τα παιδιά μας έχουν ανάγκη από ιδιαίτερη στήριξη για να αντιμετωπίσουν αυτό που βλέπουν.

Γιατί όλοι ξέρουμε πως ακόμη και τα παιδιά της τρυφερής ηλικίας από έξι μέχρι δώδεκα χρονών έχουν την ικανότητα να διακρίνουν ως ένα βαθμό το πραγματικό από το φανταστικό, την κινηματογραφική ταινία από τις "ειδήσεις". Κι αυτό που νιώθουν σήμερα τα παιδιά μας είναι τραυματικό σε ανησυχητικό βαθμό. Βιώνουν έναν κόσμο εξαιρετικά ανασφαλή, όπου δεν μπορείς να τολμήσεις να μπεις στο τρένο, ή να επισκεφθείς την Αθήνα, γιατί ελλοχεύει ο κίνδυνος της τρομοκρατικής ενέργειας.

Βλέπουν ως ένα πιθανό τρόπο αντίδρασης στην καταπίεση και την αδικία την αλόγιστη βία και το άκρατο πάθος που οδηγεί σε πολύνεκρα ολοκαυτώματα. Θεωρούν ως φυσικό να πληρώνει ο άμαχος πληθυσμός, τις συνέπειες ενός πολέμου που άλλοι τον θεωρούν κηρυγμένο και άλλοι ακήρυχτο, δεν παύει όμως να είναι Πόλεμος με το πρώτο γράμμα του κεφαλαίου, και μάλιστα πόλεμος χωρίς ηθική αναστολή. Είναι ακριβώς η επανάληψη του σεναρίου των βομβαρδισμών του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου όπου για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε βία εναντίων των αμάχων με σαφείς στρατιωτικούς σχεδιασμούς.

Ίσως να μην είναι το ίδιο με το να βλέπεις τους νεκρούς δίπλα σου, όπως παθαίνουν τα παιδιά στις "ισλαμικές" χώρες, όπου οι Δυτικοί αποφάσισαν να επιβάλλουν τη "Δημοκρατία" τους, ή όπως ίσως είχαν συνηθίσει κάποιοι από τους αναγνώστες της στήλης στην δική τους παιδική ηλικία, με τους εμφυλίους και τις κατοχές, όμως η αμεσότητα της τηλεόρασης δημιουργεί μια τέτοια πραγματικότητα που τα ίδια τα παιδιά τη βιώνουν ως άμεση.

Χρειάζονται τη στήριξή μας στο να εκλογικεύσουν την κατάσταση, να την ερμηνεύσουν. Η αλήθεια σχετικά με τα αίτια που προκαλούν αυτές τις "αναίτιες" και "άδικες" επιθέσεις, όπως διατείνονται οι τηλεπαρουσιαστές, είναι μια λύση.

Ποια αλήθεια όμως να πει κανείς; Την αλήθεια της Αγγλίδας μάνας που θρηνεί τον αδικοχαμένο της γιο, ή την αλήθεια της Ιρανής που χτυπάει το κεφάλι της πάνω από το διαμελισμένο κορμί του παιδιού της; Την αλήθεια τη "δικιά" μας, των δυτικών, που για να ευημερήσουμε πρέπει να πατήσουμε στη φτώχεια των αδυνάτων και να κλέψουμε το πετρέλαιό τους, ή την αλήθεια των τζιχαντιστών που ονειρεύονται την ισλαμική σημαία στην αγγλική πρωθυπουργική κατοικία και την Μεγάλη Βρετανία ως το πρώτο μουσουλμανικό δυτικό κράτος;

Τελικά το παιχνίδι της εξουσίας είναι εκείνο που πρέπει να μάθουμε στα παιδιά μας. Τους ανελέητους κανόνες του πρέπει να διασαφηνίσουμε, ώστε μεγαλώνοντας να ξέρουν να τους διακρίνουν και να μην δέχονται άκριτα όσα τους σερβίρονται.

Όσο καιρό είναι ακόμα στην ασφαλή οικογενειακή τους εστία, πριν αρχίσουν την -λόγω "προόδου" - πρόωρή τους επανάσταση, να μάθουν να καταδικάζουν το αίμα αλλά και τα αίτια που προκαλούν το αναίτιο ξόδεμά του. Πρέπει και αυτά και εμείς να καταλάβουμε την τεράστια σημασία των λόγων του πρώην Γερμανού Καγκελάριου Γκέρχαρντ Σρέντερ όταν μιλούσε για μια παρόμοια επίθεση στην Ισπανία: "Ο μόνος τρόπος να καταπολεμηθεί η τρομοκρατία, είπε, είναι να εξαλειφθούν τα αίτια της φτώχειας στον τρίτο κόσμο".

Μεγάλη κουβέντα αλλά απολύτως αληθινή, αν και ούτε ο ίδιος , ούτε η διάδοχός του δεν κατέβαλαν τις πρέπουσες προσπάθειες προς την κατεύθυνση αυτή.

Θα πρέπει να διδάξουμε στα παιδιά μας και να διδαχτούμε κι εμείς πως το να κλείσεις τα μάτια και να ασφαλίσεις τα σύνορά σου από κάθε λογής Ιρανούς, Ιρακινούς, Πακιστανούς ή άλλους μελαψούς μετανάστες δεν σε θέτει στο απυρόβλητο της Τρομοκρατίας. Αντίθετα όσο περισσότερο τους αποδιώχνεις τόσο περισσότερο συντάσσεσαι με τους "άλλους" και αυξάνεις τον κίνδυνο να γίνεις στόχος της.

Η κρυψίνοια και η καχυποψία δεν πρόκειται να ωφελήσουν κανέναν αν δεν γίνουν κατανοητά τα αίτια. Και όλα αυτά δεν αποφεύγονται με το κλείσιμο της τηλεόρασης όπως ίσως θα πρότεινε κανείς πριν μερικά χρόνια.

Η πραγματικότητα είναι αυτή: Ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος άρχισε και ο μόνος τρόπος να επιβιώσει κανείς είναι να τον σταματήσει. Με γνώση, σύνεση και ελπίδα.

Γιατί, δυστυχώς, μόνη αυτή μένει ζωντανή στις μέρες μας.