Greek Albanian English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish
Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

 


«Όταν το Δημόσιο εκπλήσσει…». Ο Διονύσης Παρούτσας γράφει με αφορμή την εκδήλωση με θέμα το Καρπενήσι και την ιστορική πορεία του

Προ εικοσαετίας περίπου, όταν κάποιος υπάλληλος κατόρθωνε να αποσπαστεί ή να μετατεθεί στα Γενικά Αρχεία του Κράτους, θεωρούνταν απ' όλους τυχερός, διότι κατά την επικρατούσα τότε αντίληψη, επρόκειτο για μια θέση καθαρής "λούφας"! Εντούτοις, έκτοτε κύλησε πολύ νερό στ' αυλάκι και κυρίως ανέλαβε το πόστο μια υπάλληλος που ακύρωσε όλη αυτή την "κοσμοθεωρία". Πρόκειται φυσικά για την πρεσβυτέρα, κ. Μαρία Παναγιωτοπούλου – Μποτονάκη, φιλόλογο με διδακτορικό.

watermarked-BeFunky Collage

Από τη στιγμή που ανέλαβε καθήκοντα, η υπηρεσία μεταμορφώθηκε, απέκτησε πρόσβαση όχι μόνο στα Αρχεία των Υπηρεσιών και τα σεντούκια των πολιτών, αλλά και στις καρδιές των Ευρυτάνων απανταχού της γης, έγινε ένας πραγματικός πόλος πολιτισμού. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, μας έχει συνηθίσει πλέον στη διοργάνωση μιας ημερίδας όπου παρουσιάζονται διάφορες πλευρές της ζωής στην Ευρυτανία αλλά και την Ελλάδα, από άποψη όχι μόνο ιστορική αλλά και σύγχρονη. Στο πλαίσιο αυτό ακριβώς, την προηγούμενη εβδομάδα, στο Συνεδριακό, η κ. Παναγιωτοπούλου συνεπικουρούμενη από την "Πανευρυτανική", το Σύλλογο Καρπενησιωτών της Αθήνας "Το Βελούχι" και το "Ευρωπαϊκό Κέντρο Ευρυτανικών Σπουδών και Ερευνών", κατόρθωσε να συγκεντρώσει ένα πλήθος κόσμου παρουσιάζοντας την "Ιστορική διαδρομή και πολιτισμική εξέλιξη της πόλης του Καρπενησίου".

Εντούτοις η εκδήλωση δεν ήταν μια από τις συνηθισμένες αυτού του είδους, που μπορεί σε μερικές περιπτώσεις να καταντήσουν ως και βαρετές για τον όχι και τόσο σχετικό ακροατή. Αντίθετα ήταν πλαισιωμένη με πλήθος εμβόλιμων "χάπενινγκ", τα οποία κράτησαν διαρκές το ενδιαφέρον αλλά και το μειδίαμα των συμμετεχόντων.

Μια ομάδα του χορευτικού τμήματος του Πολιτιστικού, αίφνης, μας παρουσίασε ένα δημοτικό τραγούδι από αυτά που συνήθιζαν να απολαμβάνουν οι πρόγονοί μας στις αρχές του προηγούμενου αιώνα στα γλέντια τους. Και κάποια άλλη στιγμή, τα παιδιά χόρεψαν ένα βαλς της περιόδου του μεσοπολέμου, καθώς, όπως χαρακτηριστικά ειπώθηκε, "την εποχή εκείνη στο Καρπενήσι λειτουργούσε όχι ένα, αλλά δύο χοροδιδασκαλεία"!

Πρώτη μίλησε η κ. Μαρία Παπαϊωάννου, η οποία είχε τη φαεινή ιδέα να συνδέσει την οικιστική ανάπτυξη της πόλης και τον πολεοδομικό της σχεδιασμό, με το ευρύτερο ιστορικό πλαίσιο και την κατάσταση που επικρατούσε σε ολόκληρη τη χώρα. Μας έδωσε έτσι την ευκαιρία να διαπιστώσουμε ότι ακόμη και εν μέσω κρίσεων και πολέμων και φτώχειας, οι άνθρωποι πάντα αναζητούν το καλύτερο, οι κοινωνίες πάντα αναδεικνύουν κάποια φωτεινά παραδείγματα ατόμων που ξεχωρίζουν και κάνουν τη διαφορά. Με εμπεριστατωμένη παρουσίαση και πλήθος οπτικών βοηθημάτων μας οδήγησε σε ένα παρελθόν, το οποίο ούτε λίγο ούτε πολύ αποτέλεσε τη βάση για όλα όσα ζούμε σήμερα. Και πώς είναι δυνατόν να γίνει διαφορετικά, αφού η ζωή στη χώρα μας είναι ένα αδιάκοπο συνεχές, μια μονοκονδυλιά που ανάγεται στις απαρχές της ιστορίας μας;

Ακολούθησε μια εκπληκτική παρουσίαση "μιας μέρας στο Καρπενήσι του 1930" από τους μαθητές της Β' τάξης του Επαγγελματικού Λυκείου. Ουσιαστικά επρόκειτο για την παρουσίαση της δουλειάς των παιδιών που διάρκεσε σχεδόν τη μισή προηγούμενη σχολική χρονιά και αφορούσε την ανάλυση κειμένων από το φύλλο της 14ης Απριλίου 1931 της εφημερίδας "Το Βελούχι".  Μέσα από τον σχολιασμό αυτών των κειμένων, οι μαθητές Ελένη Γαλανού, Μαρία Κουρκούτα, Ευαγγελία Κουτσούμπα, Νίκος Μπισμπίκης, Σταυρούλα Μπάρκα, Αθανασία Μπουμπουρή, Ειρήνη Ντόκα και Αντώνης Πλάκας, κατόρθωσαν να αναστήσουν το παρελθόν και να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον των συνέδρων επί ένα μισάωρο. Με τη φρεσκάδα των νιάτων τους και την αιρετική τους ματιά, έκαναν περήφανες τις καθηγήτριές τους, Ροδοθέα Καρφή και Χρυσάνθη Χαντζοπούλου στις άοκνες προσπάθειες και το μεράκι των οποίων οφείλεται οπωσδήποτε η τελική επιτυχία. Πρόκειται για το σπάνιο εκείνο είδος των εκπαιδευτικών που αποδεικνύουν καθημερινά πως όταν ο δάσκαλος αναλώνεται στη δουλειά του, δεν υπάρχει περίπτωση να μη δει αποτέλεσμα, αφού όλα τα παιδιά είναι γεμάτα δυνατότητες, αρκεί να ξέρεις να τις αξιοποιήσεις.

Στη συνέχεια το λόγο πήρε η κ. Μαρία Ευαγγελοδήμου που μίλησε για τον τρόπο διασκέδασης των Καρπενησιωτών στα παλιά χρόνια. Εικόνες λίγο – πολύ γνωστές σ' όλους, καταστάσεις που επιβιώνουν ακόμα και σήμερα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, πανηγύρια, ευτρέπελα, κοσμική και κοινωνική ζωή σκόρπισαν νότες ευθυμίας και νοσταλγίας σε όλους, καθώς μάλιστα η ομιλήτρια χρησιμοποίησε αστυλιζάριστο λόγο, και άμεση επικοινωνία, εκμεταλλευόμενη τη φυσική της χάρη και ζωντάνια. Μίλησε για γραμμόφωνα και ζουρνάδες, έδειξε φωτογραφίες της εποχής, περιέγραψε τα "Γύφτικα" και το "Κεφαλόβρυσο", χωρίς όμως να αφήσει ασημείωτες τις πραγματικές δυσκολίες και την καθημερινή βιοπάλη, από τα οποία δίχως άλλο, οι προγονοί μας προσπαθούσαν να ξεφύγουν, διασκεδάζοντας με κάθε ευκαιρία.

Τέλος, η εκδήλωση έκλεισε με την παρέμβαση του καθηγητή του Παντείου Κλεομένη Κουτσούκη ο οποίος ενημέρωσε τους συμμετέχοντες για ένα συνέδριο το οποίο  επίκειται το ερχόμενο Φθινόπωρο και θα έχει ως θέμα "Το Καρπενήσι στη διαχρονική του πορεία από την αρχαιότητα ως τις μέρες μας". Ο καθηγητής ζήτησε την βοήθεια όλων των παρισταμένων (μεταξύ των οποίων ήταν ο Δήμαρχος, ο Βουλευτής και ο Αντιπεριφερειάρχης) ώστε το συνέδριο να έχει επιτυχία, συζήτησε για οργανωτικά θέματα και εξήγησε τη σημασία του. Τόνισε ότι παρ' όλο που ήδη υπάρχουν τουλάχιστον πενήντα ενδιαφερόμενοι εισηγητές, για να πετύχει το συνέδριο χρειάζεται να αγκαλιαστεί και από τους επαγγελματικούς φορείς αλλά και από την κοινωνία της πόλης. Την προσπάθεια αυτή συνεπικουρούν ο Κώστας Παπαδόπουλος, δάσκαλος, γραμματέας της Πανευρυτανικής Ένωσης και ο Δημήτρης Ευαγγελοδήμος, δημοσιογράφος, εκπρόσωπος του εν Αθήναις Συλλόγου Καρπενησιωτών και η έκκληση του καθηγητή θα πρέπει οπωσδήποτε να βρει ώτα ευήκοα.

Με τον τρόπο αυτό, λοιπόν, η κ. Παναγιωτοπούλου κατόρθωσε όχι μόνο να επιτελέσει άρτια το ρόλο της ως υπάλληλος των Γενικών Αρχείων του Κράτους, στόχος των οποίων είναι η διατήρηση και η αναβίωση της παράδοσης και του παρελθόντος, αλλά να επιτύχει και έναν ιδιαίτερα παιδαγωγικό και ψυχαγωγικό (με την αρχαιοελληνική σημασία της λέξης) στόχο, γεγονός για το οποίο της οφείλεται ένα μεγάλο "εύγε".