Greek Albanian English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish
Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017

 


Πέρα από τη μύτη μας… Ο Διονύσης Παρούτσας γράφει για όσα -συγκλονιστικά- γίνονται έξω από τον μικρόκοσμό μας (έντυπη έκδοση)

Σήμερα θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για το πού βρήκε λεφτά ο Καμένος για να παίξει χαρτιά στο Λονδίνο, για το ναυάγιο που μόλυνε τις ακτές της Αττικής, για τον αγώνα της κυβέρνησης να βρει τα χρήματα για να πληρώσει τα δάνεια της χώρας, για την ελπίδα που έφερε ο ΣΥΡΙΖΑ, για την ελπίδα που διέψευσε ο ΣΥΡΙΖΑ, για την κινητικότητα στο χώρο του κέντρου, για τον εκδημοκρατισμό των θεσμών, για τον ευτελισμό των θεσμών, για όλα όσα τέλος πάντων απασχολούν την πολιτική μας ζωή το τελευταίο δίμηνο.772

Σήμερα θα μπορούσαμε να σκύψουμε και πάλι το κεφάλι, να κοιτάξουμε τον αφαλό μας και να "ομφαλοσκοπήσουμε", αρνούμενοι να δούμε την πραγματικότητα έξω και πέρα από μας, να αφοσιωθούμε στο δέντρο του δικού μας μικρόκοσμου, χάνοντας το δάσος της κατάστασης που επικρατεί στον υπόλοιπο κόσμο, εκεί που ο πόνος δεν είναι μόνο ψυχικός, εκεί που η φτώχεια φέρνει πραγματική πείνα, εκεί που ο τρόμος βιώνεται όχι μόνο μέσα από την τηλεόραση, αλλά στο κρεβάτι, στο τραπέζι, στην κουζίνα.

Ας μην το κάνουμε όμως αυτό. Ας αφήσουμε για λίγο τα δικά μας προβλήματα και ας ρίξουμε μια ματιά έξω από το παράθυρο, βλέποντας πέρα από τον ορίζοντα, αναγνωρίζοντας μια ευθύνη που αν και δεν μας ανήκει, θα μπορούσε ίσως να αναληφθεί με κάποιον τρόπο.

Τις τελευταίες μέρες κάνει τον γύρο του κόσμου, κυρίως μέσω των κοινωνικών δικτύων, μια φωτογραφία που συγκινεί καθώς απαθανατίζει με τον πιο απλό τρόπο την απόλυτη την φρίκη του πολέμου. Πρόκειται για τη φωτογραφία ενός πατέρα που κουβαλάει απελπισμένος το άψυχο σώμα του παιδιού του, ικετεύοντας και θρηνώντας καθώς μετακινείται ως πρόσφυγας από την Μιανμάρ στο Μπαγκλαντές, δίπλα στην Ινδία.

Το νεκρό παιδάκι ανήκει στα 3.000 θύματα του τελευταίου μήνα της Επαρχίας Ραχίν της Μιανμάρ σε μια σύγκρουση που αποκαλείται «αργή γενοκτονία». Σχεδόν χίλιοι μουσουλμάνοι σκοτώθηκαν σε μια μέρα σε ένα και μόνο χωριό, τον Αύγουστο, ενώ περισσότεροι από 100.000 πολίτες εκτοπίστηκαν στο Ραχίν.

Ο άντρας ανήκει στην φυλή Ροχίνγια, η οποία δεν είναι αποδεκτή στην πατρίδα τους ενώ ταυτόχρονα δεν τους θέλουν και οι γείτονές τους. Είναι φτωχοί, ουσιαστικά χωρίς πατρίδα και επί δεκαετίες απλά επιβιώνουν στην Μιανμάρ. Τους τελευταίους μήνες, δεκάδες χιλιάδες από αυτούς έχουν καταφύγει στο Μπαγκλαντές εν μέσω στρατιωτικής καταστολής των ανταρτικών δυνάμεων.

Ακούγονται φρικιαστικές ιστορίες βιασμών, δολοφονιών και πυρπολήσεων σπιτιών τις οποίες η κυβέρνηση της Μιανμάρ -πρώην Βιρμανί- ισχυρίζεται ότι είναι "ψευδείς" και "παραμορφωμένες". Κάποιοι περιγράφουν την κατάσταση ως τη Σρεμπρένιτσα της Νοτιοανατολικής Ασίας, αναφερόμενοι στη σφαγή του Ιουλίου 1995 όταν περισσότεροι από 8.000 Βόσνιοι Μουσουλμάνοι που υποτίθεται ότι βρισκόταν υπό την προστασία των Ηνωμένων Εθνών κατεσφάγησαν -μια μαύρη σελίδα της ευρωπαϊκής ιστορίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Άλλοι 400.000 ζουν ήδη σε στρατόπεδα του Μπαγκλαντές, αν και η Ντάκα αναγνωρίζει μόνο μια μικρή μερίδα ως πρόσφυγες.

Στα διακόσια χρόνια που η δημοσιογραφία και ο φωτογραφικός φακός επιτελούν το έργο της ενημέρωσης και της ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης, υπάρχουν ορισμένες χαρακτηριστικές φωτογραφίες που έχουν σημαδέψει τη ζωή όλων μας και σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα δημιούργησαν το υπόβαθρο για τον τερματισμό των καταστάσεων που τις προκάλεσαν.

Πρόκειται για την φωτογραφία του στρατιώτη που σκοτώνεται πετώντας το όπλο του με ένα τεράστιο "Γιατί;" τυπωμένο πάνω από το κεφάλι του, για το κοριτσάκι που τρέχει με εγκαύματα γυμνό και πανικόβλητο για να αποφύγει τις βόμβες ναπάλμ στο Βιετνάμ και για το παιδάκι που ψυχορραγεί από την πείνα στην Αφρική με έναν γύπα να περιμένει δίπλα του το τέλος.

Εικόνες που οι περισσότεροι από μας έχουμε δει και μας έχουν κάνει να πονέσουμε, μας έχουν κάνει να θυμώσουμε και να ευχηθούμε να μπορούσαμε να κάνουμε κάτι.

Εικόνες – γροθιές στο στομάχι που δίνουν στα γεγονότα την πραγματική τους διάσταση, που ξυπνάνε τον πολιτισμό από το λήθαργο του καναπέ και υποδηλώνουν ότι κάπου αλλού, κάποιοι άλλοι υποφέρουν πραγματικά κι ότι η αξία της ζωής δεν μετριέται με δολάρια και ευρώ αλλά με δάκρυα και αίμα.

Είναι τελείως αδιάφορο ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο στους πολέμους που διεξάγονται αυτή τη στιγμή στη γη. Είτε πρόκειται για τη Συρία, είτε πρόκειται για το ιρακινό Κουρδιστάν, είτε για τη Μιαμάρ.

Το μόνο που έχει σημασία είναι τα δάκρυα αυτού του πατέρα, ο τρόμος των παιδιών που τον συνοδεύουν, τον οποίο κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει, κανείς δεν μπορεί να δικαιολογήσει σε κανένα παιδί του κόσμου, που αποζητά απελπισμένα την αγάπη και την αίσθηση ασφάλειας που δικαιούται.