Greek Albanian English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish
Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

ev media-logo

 


Αερο(λογικοί) ψεκασμοί. Ο Διονύσης Παρούτσας, το ραδιόφωνο της Αιτωλοακαρνανίας και ο… Αϊνστάιν (έντυπη έκδοση)

Την περασμένη βδομάδα είχε κάτι λιακάδες που δεν θύμιζαν σε κανέναν ότι είμαστε στις αρχές Νοεμβρίου. Βέβαια από προχτές ο χειμώνας έδειξε για λίγο τα δόντια του, αλλά και πάλι «δόξα τω θεώ» να λέμε που δεν χρειάζεται να ανάψουμε ακόμη το καλοριφέρ (ευελπιστώ ότι ορισμένοι από τους αναγνώστες θα εμπίπτουν… ακόμη σε αυτή την κατηγορία τυχερών).

778

Μια από εκείνες τις μέρες λοιπόν πήγαινα στη δουλειά, απολαμβάνοντας την απόλυτη καθαρότητα της ατμόσφαιρας και τη διαύγειά της που μάλλον μόνο στον τόπο μας έχουμε την πολυτέλεια να διακρίνουμε καθώς είμαστε κάπου 1000 μέτρα πιο κοντά στ’ αστέρια απ’ ότι οι άτυχοι καμπίσιοι.

Το ραδιόφωνο έπαιζε ωραία, πρωινή μουσική, ό,τι έπρεπε για το ξεκίνημα μιας όμορφης μέρας, συντονισμένο σε κάποιο σταθμό της Αιτωλοακαρνανίας και η δημοσιογράφος διέκοπτε ενίοτε την μελωδία για να πετάξει κάποια ανάλαφρη είδηση, άσχετη από την κρίση και τις κασάνδρειες προφητείες περί νέας φορολογίας, τις οποίες προτιμώ να αφήνω για το απογευματινό μου νανούρισμα, από τον Σκάι.

Και ξαφνικά, ενώ όλα προοιωνίζονταν… ευοίωνα, η δημοσιογράφος άλλαξε το ύφος της και, σχεδόν πανικόβλητη, μας προέτρεψε να ανοίξουμε το παράθυρο και να κοιτάξουμε προς τα πάνω. Με το ίδιο δέος που διακατείχε τους ακροατές της δεκαετίας του 1930 που περίμεναν την εισβολή των Αρειανών, παρατήρησα τον καταγάλανο ουρανό να διασχίζεται από τα ίχνη δεκάδων αεροπλάνων, άλλα εκ των οποίων έμεναν σταθερά στη θέση τους και άλλα διασκορπίζονταν δημιουργώντας μια ομίχλη, όχι και τόσο άσχημη στη θέα, αλλά σίγουρα ανησυχητική. Πόσω μάλλον όταν η πανικόβλητη φωνή στο ραδιόφωνο αναρωτιόταν επίμονα περί του «τι έχουν να πουν τώρα όσοι δεν πιστεύουν ότι μας ψεκάζουν» και περί του «γιατί σήμερα συμβαίνει αυτό και όχι άλλες μέρες».

Με σκυμμένο το κεφάλι, βαθιά προβληματισμένος και έχοντας χάσει κάθε αισιόδοξη πρωινή διάθεση, ανέβηκα τα σκαλιά του γραφείου και το πρώτο πράγμα που έκανα όταν άνοιξε ο υπολογιστής ήταν να πληκτρολογήσω (στα αγγλικά) «τι είναι ο λευκός καπνός που βγαίνει από τα αεροπλάνα». Και φυσικά, διαπίστωσα πόσο ανεγκέφαλη ήταν η δημοσιογράφος που δεν φρόντισε να κάνει το ίδιο πριν προβεί στις ανακοινώσεις της, χαλώντας μου το κέφι πρωινιάτικα, και στερώντας αυτό το δικαίωμα από την συνάδελφό της του μεσημεριού -του Σκάι που λέγαμε!

Ο καπνός που βγαίνει από τις εξατμίσεις των αεροπλάνων είναι ο ίδιος με τον καπνό που βγαίνει από την εξάτμιση του αυτοκινήτου μας, όταν κάνει κρύο και έχει υγρασία. Όχι ο μαύρος καπνός, αλλά ο λευκός που συχνά βλέπουμε στο Καρπενήσι το χειμώνα, αφού εδώ και κρύο κάνει και υγρασία έχει. Είναι δηλαδή ατμοί, νεράκι σκέτο του θεού που υγροποιείται όταν στο υψόμετρο που πετάει το αεροπλάνο επικρατεί υγρασία.

Αυτό λύνει και μια παλιά μου απορία, για το πόσο δηλαδή υλικό μπορούν να κουβαλάνε τα αεροπλάνα που μας ψεκάζουν, αφού έστω και δυο μπουκάλια κρασί να θέλεις να φέρεις από το Παρίσι, σε ζαλίζουνε στα «νο μεσιέ, σε νε πα ποσίμπλ».

Όμως η δροσερή και ανόητη φωνή στο ραδιόφωνο, στην οποία εμπιστεύεται ο κόσμος την ενημέρωσή του, αντί να πάρει στα σοβαρά αυτό που κάνει, αντί να κάτσει και να ψάξει πίσω από αυτό που φαίνεται, εμπιστεύτηκε την άγνοια ή την ημιμάθειά της και σέρβιρε στο κοινό της μια ανησυχία, την οποία κάθε άλλο παρά χρειαζόταν.

Έγινε με τον τρόπο αυτό πολλαπλασιαστής μιας ακόμη θεωρίας συνομωσίας, που καθώς είναι αναπόδειχτη παραμένει και αμάχητη, γιατί όπως είπε και ο Αινστάιν: «Δυο πράγματα είναι άπειρα, το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία». Και βέβαια για το σύμπαν δεν ήταν απολύτως σίγουρος.

Απ’ ότι φαίνεται λοιπόν μας ψεκάζουν. Όχι όμως με χημικά κατασταλτικά που έχουν ως στόχο να μας αποχαυνώνουν και να μας κάνουν ανίκανους να επαναστατήσουμε ή να σκεφτούμε πολιτικά. Μας ψεκάζουν με τόνους βλακείας που αν δεν μάθουμε να τη διακρίνουμε θα έχει ακριβώς το ίδιο αποτέλεσμα!!!