Τετάρτη

18

Δεκεμβρίου

Κυκλοφορεί κάθε Τετάρτη Έδρα Ζηνοπούλου 7 Καρπενήσι 36100 τηλ. 2237023444 E-mail: info@evrytanika.gr Έτος 1 Αρ.Φύλλου 5

Κάποια πράγματα που διαφεύγουν

Μέσα στην ευφορία των ημερών για την Ελληνική επιτυχία της ένταξης της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πολλά πράγματα περνάνε απαρατήρητα. Ένα από αυτά είναι και η αποτυχία της Τουρκικής διπλωματίας να περάσει τις θέσεις της στο κλαμπ των Ευρωπαϊκών κρατών. Παρά την ουσιαστική παρέμβαση της Αμερικής υπέρ της, δεν κατάφερε αυτή τη φορά να πάρει αυτό που προσδοκούσε. Έτσι, σε μας που μεγαλώσαμε το θέσφατο ότι η τουρκική εξωτερική πολιτική έχει μακρόπνοο σχεδιασμό και τοποθετείται πάνω από οτιδήποτε άλλο στη γειτονική χώρα, η ανατροπή αυτή φάνηκε εντελώς απρόσμενη. Αν όμως την δούμε λίγο καλύτερα θα κατανοήσουμε ότι η συμπεριφορά των διοικούντων στην Άγκυρα, δεν κάνει τίποτα περισσότερο από αυτό που μπορεί να κάνει: Είναι μια ομάδα στρατηγών που διοικεί η οποία προστατεύει κατ' αρχήν τα ταξικά τους συμφέροντα και στη συνέχεια κοιτάζουν το κακώς νοούμενο "εθνικό" συμφέρον. Μέγιστη απόδειξη αυτών η εμφάνιση του Ντεμιρέλ εν τω μέσω δύο απαστραπτόντων αξιωματούχων του Τουρκικού στρατού που θύμιζαν πολύ τους δικούς μας "ηρακλειδείς" του παλιού εκείνου εικοσάρικου.

Όμως η "νέα τάξη" θέλει τους λαούς να έχουν την ψευδαίσθηση ότι αποφασίζουν οι ίδιοι για την μοίρα τους. Έτσι αυτή είναι η εικόνα της Τουρκίας που απέρχεται, ενώ εκείνη της αναδυόμενης είναι του Ερντογάν να συντρώγει με τους ευρωπαίους ομότιτλούς του. 

Ένα δεύτερο ζήτημα που για χρόνια συζητούσαμε, χωρίς να το κατανοήσουμε όμως, είναι η ίδια η επίλυση του Κυπριακού. Νομίζαμε τόσον καιρό ότι επίλυση σήμαινε κάτι σαν "να φύγουν οι Τούρκοι από το νησί". Τώρα όμως που είδαμε τις λεπτομέρειες ενός σχεδίου επίλυσης καταλάβαμε πως ότι και να γίνει οι Ελληνοκύπριοι θα πρέπει να συμβιώσουν με τους Τουρκοκυπρίους. Και συμβίωση σημαίνει να ανεβαίνεις στα ίδια λεωφορεία, να βλέπεις την ίδια τηλεόραση να τους έχεις γενικώς μέσα στα πόδια σου. Συμβίωση σημαίνει να μετέχουν και εκείνη στην διοίκηση του κράτους. Συμβίωση σημαίνει να μαλώνεις μαζί τους κι αν έχεις άδικο το δικαστήριο να τιμωρεί εσένα.

Αυτό σε μας τους "ελλαδίτες" ακούγεται λιγάκι περίεργο. Για τους ίδιους τους Κύπριους βέβαια, δεν είναι και τόσο άγνωστο. Για πολλά χρόνια πριν την εξέγερση εναντίον των Άγγλων στη δεκαετία του πενήντα, οι δύο κοινότητες ζούσαν στο νησί αρμονικά. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος με τους Εγγλέζους, οι Ελληνοκύπριοι βρήκαν την ευκαιρία να ζητήσουν την Ένωση με την Ελλάδα. Με τις συνθήκες που επικρατούσαν τότε ασφαλώς αυτό ήταν αδύνατο να γίνει αποδεκτό από την "κοσμοκράτειρα" Μεγάλη Βρετανία. Έτσι εφάρμοσαν πετυχημένα την πολιτική του "διαίρει και βασίλευε", ξεσηκώνοντας τον Τουρκοκυπριακό πληθυσμό, εφοδιάζοντάς τον με όπλα και στρέφοντας τη μια κοινότητα ενάντια στην άλλη. Ακολούθησαν αναπόφευκτες βιαιότητες στο νησί με τους δικούς μας να έχουν την πρωτοκαθεδρία.

Αν σκεφτεί κανένας επίσης ότι οι Έλληνες του νησιού ήταν και οι πλουσιότεροι, ενώ αντίθετα οι Τούρκοι ήταν οι πιο φτωχοί, δεν είναι δύσκολο να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η αντιπαλότητα θα έπαιρνε και ταξικό χαρακτήρα πέρα από τις εθνικές διαφορές. 
Σήμερα που η Αγγλία δεν είναι πια αυτή που ήταν, τη θέση της έχει λάβει στο παγκόσμιο στερέωμα η Αμερική. Μια ενιαία Κύπρος, χωρίς προβλήματα, με τους Έλληνες τους νησιού να ευημερούν και τους Τούρκους να μην ενδιαφέρονται για τα "εθνικά" τους συμφέροντα, θα σήμαινε ίσως μια απώλεια στην περιοχή. Πρότειναν λοιπόν αυτό το σχέδιο, που ναι μεν πετυχαίνει την συνένωση του νησιού, κάποια στιγμή στο μέλλον, από την άλλη όμως διατηρεί και σε πολλές περιπτώσεις εντείνει τις "εσωτερικές" διαφορές κατά τέτοιον τρόπο που οι άνθρωποι να μην είναι ποτέ ήσυχοι και τα πάθη να σοβούν ανά πάσα στιγμή. 

Εκείνο που πρέπει να καταλάβουν οι κάτοικοι του νησιού είναι ότι από την πρακτική αυτή δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα, αντίθετα έχουν πολλά να χάσουν. Πρέπει να αισθανθούν ότι Κύπριος σημαίνει κάτι άλλο από Έλληνας, όσο και αν αυτό κακοφαίνεται σε μας. Στο νέο τους κράτος, που αναγκαστικά θα δημιουργηθεί βάσει του σχεδίου Ανάν, (που δεν είναι δα και τόσο νέο όσο μας το σερβίρουν) θα πρέπει να κανονίσουν έτσι ώστε οι δύο κοινότητες να έρθουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα σε επαφή, οι πλουσιότεροι να δώσουν ευκαιρίες και στους παρίες έτσι ώστε η συλλογική συνείδηση να δημιουργήσει ενιαία "εθνολογικά" πρότυπα. 

Αν το πετύχουν αυτό, θα καταφέρουν πολύ πιο γρήγορα απ' όσο θα επιθυμούσαν οι διάφοροι πάτρωνες του νησιού να αυτονομηθούν και να λειτουργήσουν σε μια Ενωμένη Ευρώπη που έχει ανάγκη από συνειδητούς πολίτες κι όχι απλούς καταναλωτές. 

Μια τέτοια Κύπρος, δεν θα ήταν κατ' ανάγκην εθνική απώλεια για τον Ελληνισμό. Στον νέο κόσμο που δημιουργείται, τα έθνη έχουν διαφορετικό ρόλο να επιτελέσουν και ένας σύμμαχος είναι ίσως περισσότερο επιθυμητός από κάποιο ακρωτηριασμένο και αδύναμο μέλος του εθνικού κορμού. Η ευελιξία και η προσαρμοστικότητα ήταν άλλωστε ανέκαθεν προσόντα της φυλής και αυτά κυρίως επέτρεψαν την επιβίωσή της σε εποχές πολύ δυσκολότερες και πιο βίαιες από την σημερινή.