Η Ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας                Τηλ: 2237023444 Κιν: 6974998918

Έκδοση της Τετάρτηs 12 Μαρτίου 2003 | Αριθμός φύλλου 17

ΠΕΙΡΑΪΚΗ - ΠΑΤΡΑΪΚΗ:
"ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΣΚΟΝΗ"

Η τελευταία πράξη σ' ένα έργο με τραγικό τέλος παίζεται αυτές τις μέρες στις εγκαταστάσεις της πάλαι ποτέ "Πειραϊκής - Πατραϊκής". Τα μηχανήματα που επί είκοσι περίπου χρόνια έδωσαν ψωμί σε περισσότερες από 200 οικογένειες, ξηλώνονται το ένα μετά το άλλο και παίρνουν τον άδοξο δρόμο της καταστροφής.

Ο επισκέπτης στον αχανή χώρο μένει να ακούει την ηχώ των βημάτων του και τον ανελέητο χτύπο των εργαλείων των εργατών που παίζουν αυτή την άχαρη τελευταία πράξη.

Είναι ακριβώς η απόδειξη της αποτυχημένης πολιτικής κάποιων δεκαετιών που πίστευε ότι το κράτος θα μπορούσε να λειτουργήσει ως εργοδότης υπέρ των εργαζομένων. Αλλά είναι και μια απόδειξη ΄τοι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι δεν κατάλαβαν την ευκαιρία που τους δόθηκε, δεν πίστεψαν ποτέ ότι το εργοστάσιο ήταν δικό τους και στην πραγματικότητα δεν το "πόνεσαν" παρά μόνο όταν το έχασαν.

Η "Πειραϊκή Πατραϊκή" και η πολύπαθη ΔΑΒΙΕ, που με τη σειρά της άφησε ανέργους πάνω από 50 εργαζόμενους ήταν τα θνησιγενή αποτελέσματα των πειραματισμών μιας αναπόφευκτης εποχής.

Ο καιρός όμως κυλάει αμείλικτος, δεν περιμένει όσους δεν ξέρουν ν' αρπάξουν τις ευκαιρίες. Κι έτσι σιγά - σιγά σήμερα οι κτηριακές εγκαταστάσεις του παλιού εργοστασίου αναμορφώνονται, ανακαινίζονται και παίρνουν τη μορφή που οι καιροί επιτάσσουν. Ένα υπερσύγχρονο Εμπορικό Κέντρο που φιλοδοξεί να συμπεριλάβει τις ζωντανότερες και δυναμικότερες επιχειρήσεις της πόλης και του νομού.

Ένα Κέντρο που θα είναι σημείο αναφοράς και πόλος έλξης για κάθε επισκέπτη της πόλης, αλλά και κάθε επιχειρηματία της ευρύτερης περιοχής.

Στις δύσκολες μέρες του ανταγωνισμού που περνάμε όμως, αυτή η επιχείρηση θα πρέπει να ακολουθεί τους κανόνες του παιχνιδιού, όπως διαμορφώνονται σήμερα. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα πέφτουν πια 150-170 μισθοί κάθε μήνα στην αγορά της πόλης όπως έπεφταν με την Πειραϊκή. Αυτό σημαίνει ότι όσοι θέλουν να πετύχουν πρέπει να διαθέσουν και κόπο και χρόνο και μυαλό και επιχειρηματικό δαιμόνιο.

Πέρα όμως απ' όλα αυτά, πέρα από την αισιοδοξία για την μελλοντική ανάπτυξη δεν μπορεί παρά να μένει μια γεύση πικρίας στο στόμα όσων πέρασαν από κει. Γιατί στο εργοστάσιο δούλεψε και ανδρώθηκε μια ολόκληρη γενιά, υπάρχουν άνθρωποι που το μεγαλύτερο ποσοστό των ενσήμων για τη σύνταξή τους το πήραν από αυτό.

Δεκάδες προσωπικές ιστορίες, ανούσιες όπως φαίνονται μετά από τόσα χρόνια έριδες και διαμάχες, ατέλειωτα νυχτέρια και ξενυχτισμένες βάρδιες, έρωτες και μίση όλα αυτά ξεπετάγονται από κάθε γωνιά της ερημωμένης αίθουσας που ώρα με την ώρα αδειάζει.

Πικρή γεύση στο στόμα όμως αφήνει και κάτι άλλο: Η ανάμνηση των αγώνων και των κινητοποιήσεων όλων των παραγόντων της πόλης και του νομού, όταν το εργοστάσιο όδευε προς το κλείσιμο του, φάνηκε ξεκάθαρα ότι όσο και αν φωνάζεις, όσο και αν παλέψεις όταν είσαι αδύναμος, πολύ δύσκολα ακούνε τη φωνή σου.

Φάνηκε επίσης καθαρά με την τελευταία προσπάθεια αναζωογόνησής του πως υπάρχουν πολλοί έξυπνοι που μπορούν να εκμεταλλευτούν την αγωνία των ανθρώπων για να κερδίσουν είτε σε χρήμα είτε σε δύναμη. Γιατί ποιος δεν θυμάται τις ουρές των απελπισμένων ανέργων στα γραφεία των πολιτικών και των δύο κομμάτων, για μια θέση στον ήλιο πριν μερικά χρόνια, όταν το εργοστάσιο ξαναλειτούργησε για λίγο; Ξαφνικά, άνθρωποι που δεν τους ήξερε κανένας, εκμεταλλευόμενοι μια τυχαία γνωριμία ή συγγένεια, έφτασαν να έχουν τόση δύναμη που θεώρησαν εαυτούς το λιγότερο …βασιλιάδες.

Όλα αυτά προς γνώσιν και συμμόρφωσιν. Διότι ανάλογα μεγάλα ζητήματα που απασχολούν το νομό μας παραμένουν ακόμα πολλά και ο λαός δυστυχώς, πολύ συχνά …ξεχνάει.

Αν και μας έλειψε λοιπόν το απαλό βουητό των μηχανών που νανούριζε την πόλη τις δύσκολες χειμωνιάτικες νύχτες, τελικά η Πειραϊκή Πατραϊκή ακολούθησε τον ανηλεή νόμο της ζωής: Γέννηση - ακμή - θάνατος. Κι όπως πάντα σ' αυτόν τον αέναο κύκλο υπάρχει άσβεστη η ελπίδα της αναγέννησης.