Σάββατο, 20 Απριλίου 2019

ev media-logo

"Με αφετηρία έναν χαμό…". Το νέο άρθρο του Διονύση Παρούτσα

Ο τραγικός και αδόκητος χαμός του Κώστα Χουλιάρα, ανήμερα του Ευαγγελισμού, συγκλόνισε όχι μόνο την πόλη μας αλλά και ολόκληρο τον ορειβατικό κόσμο ανά το Πανελλήνιο. Οι αναφορές στα ειδησεογραφικά σάιτ κατέκλυσαν το διαδίκτυο και η συγκίνηση ήταν εμφανέστατη.

velouxi-xionodromiko-lift

Και πώς να μην είναι άλλωστε, όταν ο εκλιπών ήταν από τους πρωτοπόρους στον τομέα αυτόν, όταν είχε συμμετάσχει σε πάμπολλες αποστολές διάσωσης σε όλες τις περιοχές της χώρας, ακόμη και μέχρι τον Όλυμπο; Ήταν ο άνθρωπος που λάτρευε την ορειβασία και συμμετείχε από τους πρώτους στο όραμα του Τάκη Φλέγκα για την ανάπτυξη του Βελουχιού, ως χιονοδρομικού κέντρου.

Αυτό το Βελούχι, που αιώνιο και περήφανο υψώνει τον όγκο του πάνω από τα κεφάλια όσων γεννηθήκαμε σ’ αυτόν τον τόπο, που μας καθυποβάλλει και μας προκαλεί να το κατακτήσουμε. Όλοι στα παιδικά μας χρόνια αναρωτηθήκαμε τι άραγε κρύβεται "πίσω" από αυτό, πώς άραγε να φαίνεται ο κόσμος "από εκεί πάνω". Και για ορισμένους, αυτή η απορία στάθηκε κινητήρια δύναμη να του αφιερώσουν τη ζωή τους, και, όπως ο Κώστας, στο τέλος να του την χαρίσουν.

Δεν είναι τυχαίο που ο πρώιμα χαμένος Τάκης Φλέγκας πολύ νωρίς, νωρίτερα από πολλούς όψιμους εραστές του βουνού σε πανελλήνιο επίπεδο, ζήτησε και κατάφερε να χτιστεί το καταφύγιο στο Βελούχι, με χίλιους κόπους, εκεί γύρω στα 1961- 62…

Νεαρά παιδιά τότε, οι μετέπειτα στυλοβάτες της ευρυτανικής ορειβασίας, ανάμεσά τους και ο Κώστας, θα έπαιρναν το πρώτο βάπτισμα του πυρός, θα μάθαιναν να αγαπούν το βουνό, θα φρόντιζαν να είναι καθαρό και περιποιημένο το καταφύγιο, ώστε να το βρουν και να το ανακαλύψουν λίγο αργότερα οι πρώτοι ορειβάτες από την Αθήνα, που θα έρχονταν σε επαφή με την άγρια ομορφιά "του περήφανου Βελουχιού".

Επρόκειτο για μια παρέα που, ευτυχώς, δεν έμεινε δίχως συνεχιστές. Οι άνθρωποι αυτοί, με τον αφιλοκερδή εθελοντισμό τους και την ενεργητικότητα που τους διέκρινε, έστησαν το σύλλογο και τις δεκαετίες του '80-'90 κατάφεραν να κάνουν κοινωνούς του δικού τους οράματος και της αγάπης τους για το βουνό, ένα πλήθος νέων ανθρώπων. Και δεν είναι άλλοι από όσους έβαλαν τα θεμέλια για την ομάδα διάσωσης που οργανώθηκε με βάση τις σύγχρονες απαιτήσεις, έτσι ώστε, λίγα χρόνια μετά, κάποιοι άλλοι να μιλάνε για αυτούς με τον ίδιο θαυμασμό.

Μα εκείνη η πρώτη φουρνιά, σιγά – σιγά φεύγει από το προσκήνιο, βλέποντας απλά τα πράγματα να βαλτώνουν στο βουνό που τόσο αγάπησαν και παρακολουθώντας το έργο τους να μένει στάσιμο και να μην προωθείται. Φοβούνται πως, παρ’ όλο που το Χιονοδρομικό Κέντρο εξακολουθεί να είναι η ατμομηχανή που έλκει το τρένο της ανάπτυξης στον τόπο μας, σύντομα πρόκειται να ξεμείνει από «καύσιμα».

Κι εδώ είναι η ευκαιρία να φέρουμε και πάλι στο προσκήνιο μια πρόταση που είχε κάνει παλιότερα ο αδικοχαμένος ορειβάτης. Μια πρόταση που πρέπει να την πάρουν όλοι πολύ σοβαρά, καθώς ακούγεται πως για μια ακόμη φορά, (για εικοστή ίσως την τελευταία τριακονταετία), επανέρχεται ο σχεδιασμός για το τελεφερίκ.

Ίσως τώρα που ο Μπακογιάννης δείχνει αυτή την απίστευτη ενεργητικότητα σε θέματα χρηματοδοτήσεων και ο Σουλιώτης φαίνεται να έχει οργανώσει μια εξαιρετική τεχνική υπηρεσία του Δήμου, να κάτσουν και να σκεφτούν πάνω στην ιδέα ενός ανθρώπου που κυριολεκτικά έδωσε τη ζωή του για το Βελούχι και αν μη τι άλλο ήξερε ακριβώς περί τίνος επρόκειτο. {div float:right}{module Google (Τετράγωνο 300χ250 κειμενο)}{/div}

Ο μακαρίτης ο Κώστας λοιπόν είχε προτείνει να ΜΗΝ γίνει το τελεφερίκ από το Καρπενήσι μέχρι το Χιονοδρομικό, καθώς θα είναι πανάκριβο τόσο στο να κατασκευαστεί όσο και εξαιτίας του κόστους λειτουργίας του. Εκείνο που είχε πει ο ίδιος ήταν να φτιαχτεί ένα μικρότερο τελεφερίκ, από τη Ροβόλακκα, μέχρι το Χιονοδρομικό.

Να τι είχε γράψει πριν από μερικά χρόνια:

«Την θέση αυτή προτείνω, σαν την πλέον ρεαλιστική και ταυτόχρονα εφικτή, συνεκτιμώντας και τα σημερινά δεδομένα. Η σύνδεση έχει μήκος 1.700 μέτρα και να εγκατασταθεί τετραθέσια σκεπαστή, αποσυμπλεκόμενη καρέκλα, με ταχύτητα 4,5 μέτρα ανά δευτερόλεπτο.

Η σύνδεση με καρέκλα έχει τα πλεονεκτήματα:

1) Χαμηλό κόστος λειτουργίας και συντήρησης έναντι της σύνδεσης με την πόλη.

2) Άνετος χώρος στάθμευσης στην αφετηρία με παράλληλη λειτουργία κτιρίου υποδοχής, που θα λειτουργεί όλο το χρόνο

3) Αποφυγή εκχιονισμού του δύσκολου τμήματος του δρόμου από Ροβόλακα μέχρι το Χ.Κ.

4) Μεγαλύτερο μήκος χιονοδρομικής διαδρομής. Από το τέλος του αναβατήρα “Ηρακλής” έως τη Ροβόλακα είναι 3 χλμ. Εάν δε ο χιονοδρόμος επιλέξει το δρόμο (σσ.ο οποίος δεν θα αποχιονίζεται) θα έχει χιονοδρομική διαδρομή 5 χλμ.! Και υψομετρική διαφορά 550 μέτρα.

Όσον αφορά τους επικρατούντες ανέμους στην περιοχή που είναι δυνατόν να επηρεάσουν την λειτουργία, αυτοί έχουν κατεύθυνση Β-Α και Ν και Ν-Δ.,μια κατεύθυνση που προσβάλει κατά μήκος τον άξονα λειτουργίας και δεν επηρεάζουν αισθητά τον αναβατήρα.

Άλλη μια καλύτερη λύση στην ιδία θέση να τοποθετηθεί, κλειστού τύπου τετραθέσια καμπίνα (αυγό), που αποτελεί σαφώς καλύτερη αλλά ακριβότερη λύση.

Όλοι μας βέβαια, επιθυμούμε τη σύνδεση με την πόλη αλλά θα ήταν πολύ άσχημο, να βλέπουμε μια τέτοιου μεγέθους εγκατάσταση να μην λειτουργεί.»

Ας μην ξεχνάμε ότι αυτό που αναζητούν οι περισσότεροι χιονοδρόμοι στην Ιταλία και την Αυστρία είναι το μεγάλο μήκος των διαδρομών. Φανταστείτε μια διαδρομή πέντε χιλιομέτρων, στο κέντρο της Ελλάδας, που θα θυμίζει Άλπεις. Πιθανότατα να είναι και το μόνο καύσιμο που θα χρειαστεί για να ξαναπάρει μπρος η ατμομηχανή που λέγαμε! Κι επίσης ας μην ξεχνάμε ότι αυτό που «γονατίζει» την τοπική αυτοδιοίκηση είναι το κόστος εκχιονισμού και καθαρισμού του δρόμου.

Μήπως λοιπόν ήρθε η ώρα, να ακούσουμε τι είχε πει τότε ο Κώστας, τώρα που ο θάνατός του ήρθε σχεδόν σαν επιβεβαίωση της λατρείας που είχε για το βουνό;