Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2019

ev media-logo

«Κατόπιν ενεργειών μου…». Διαβάστε το νέο άρθρο του Διονύση Παρούτσα

Πριν από μια εικοσαετία υπηρετούσα σε ένα μικρό ευρυτανικό χωριό των Αγράφων, δάσκαλος με πολύ μεράκι και διάθεση για προσφορά στα «αδικημένα» παιδάκια της περιοχής και γεμάτος κέφι για δουλειά. Τι να πεις… τα νιάτα τα έχουν αυτά!

tei-dasoponias-karpenisi

Θέλοντας λοιπόν να προσφέρω και στην κοινωνική ζωή, καθώς ταυτόχρονα ήμουν και πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου στο Καρπενήσι, κανόνισα το δεκαπενταύγουστο να πάει στην πλατεία του χωριού μιας χορευτική ομάδα με τις στολές της, το λεωφορείο της και τα όλα της.

Ενθουσιάστηκαν οι ντόπιοι, ενθουσιάστηκα κι εγώ, ήμασταν όλοι μια ευτυχισμένη οικογένεια που λένε… Επειδή όμως τα σχολεία έκλειναν για τις διακοπές του καλοκαιριού, είπα σε κάποιον να ειδοποιήσει κάποιον άλλο, κι εκείνος με τη σειρά του να ενημερώσει την πρόεδρο του τοπικού συλλόγου ώστε να ολοκληρωθεί η δουλειά.

Το δεκαπενταύγουστο λοιπόν, πήρα την οικογένεια, μπήκαμε στο αυτοκίνητο, και ακολουθώντας το λεωφορείο φτάσαμε στο χωριό.

Καμαρώνοντας σαν γύφτικο σκεπάρνι που λένε, περίμενα να αρχίσει η εκδήλωση και οι ευχαριστίες στον δάσκαλο που τόσο αγάπησε τον τόπο κτλ. κτλ. Αμ δε!

Όλοι συνέχαιραν την πρόεδρο του τοπικού συλλόγου που έκανε τις ενέργειες και ήρθε ο Πολιτιστικός από το Καρπενήσι και για τον δάσκαλο κουβέντα! Αφού έπνιξα τον πόνο μου σε αρκετές μπύρες και αφού απόλαυσα την παραδοσιακή αγραφιώτικη φιλοξενία, γύρισα σπίτι μου αναρωτώμενος γιατί άραγε συνέβη αυτό.

Και ήδη, από τότε κατάλαβα ότι όταν ασχολείσαι με τα κοινά, έχεις την αίσθηση ότι είσαι το κέντρο του κόσμου, χωρίς όμως στην πραγματικότητα αυτό να ισχύει. Φυσικά η αγαπητή και πολύ καλή φίλη, έκτοτε, πρόεδρος, έκανε κι αυτή τη δουλειά της και πίστευε ότι η οργάνωση οφείλονταν στην ίδια. Μήπως άλλωστε είχε άδικο; Αν δεν έτρεχε εκείνη από τον Ιούνιο και μετά που εγώ είχα φύγει, υπήρχε περίπτωση να πάει το χορευτικό στην εκδήλωση; Αλλά, πάλι, αν εγώ δεν είχα την αρχική ιδέα, υπήρχε περίπτωση να είχε συμβεί;

Σε ποιον οφειλόταν όλο αυτό; Μα και στους δύο φυσικά. Ένας κούκος δεν φέρνει ποτέ την άνοιξη.

Δεν είχα καμία πρόθεση να ανατρέξω στις προσωπικές μου εμπειρίες, εντούτοις δεν μπόρεσα να το αποφύγω, καθώς διάβαζα τις προάλλες μια ανακοίνωση του γραφείου του βουλευτή σχετικά με το ποιος ευθύνεται για τη διατήρηση του ΤΕΙ στο Καρπενήσι. {div float:right}{module Google (Τετράγωνο 300χ250 κειμενο)}{/div}

Ούτε λίγο ούτε πολύ διαρρήγνυε τα ιμάτιά του, υποστηρίζοντας ότι αν δεν είχε ενεργήσει έγκαιρα, το ΤΕΙ δεν θα βρισκόταν στον ακαδημαϊκό χάρτη της χώρας. Ξέροντας μόνο αυτός το τρέξιμο που είχε κάνει για να επιτύχει το στόχο του και αναμένοντας τουλάχιστον μια μικρή ανταπόδοση, δεν κατάφερε να αποδεχτεί δημοσίευμα που έκανε αναφορά στους προκατόχους του. Αδικαιολόγητα όμως. Γιατί με την οπτική αυτή έπρεπε να βγει και ο Καρανίκας και να υποστηρίζει πως αν αυτός πέρυσι δεν είχε κάνει το δικό του αγώνα, σήμερα το ΤΕΙ δεν θα υφίστατο, διότι το γλίτωσε από του χάρου τα δόντια την τελευταία στιγμή.

Και τι θα έπρεπε άραγε να κάνει ο Μπακογιάνης, ο οποίος και αυτός με τη σειρά του είχε κάνει το αντίστοιχο τρέξιμο, χρησιμοποιώντας τα δικά του κανάλια διασυνδέσεων;

Μήπως άραγε όλοι δεν κατέληξαν στο ίδιο διοικητικό κέντρο, το οποίο τους χτύπησε φιλικά στην πλάτη, λέγοντας «η δουλειά σου έγινε», ξεχωριστά στον καθένα, αναμένοντας φυσικά την μελλοντική απόδοση της «επένδυσής» του;

Μήπως άραγε όλοι αυτοί δεν θα είχαν καν αντικείμενο ενασχόλησης, εάν τη δεκαετία του 1970 ο αείμνηστος Καραπιπέρης δεν «ενεργούσε» για να εγκατασταθεί στην πόλη το ΤΕΙ;

Όλη αυτή η διαδικασία είναι απομεινάρι του παλαιού τρόπου «πολιτεύεσθαι», αυτού ο οποίος σύντομα θα πάψει ολοκληρωτικά να υφίσταται. Όποιος δεν κατορθώσει να αποδίδει τα του καίσαρος στον καίσαρα, σε κάθε περίπτωση θα βλέπει σιγά-σιγά να χάνει το κοινωνικό του έρεισμα και να καταδικάζεται στη λήθη της Ιστορίας.

Λες και τον Καρπενησιώτη τον ενδιαφέρει ποιος ενήργησε για να διατηρηθεί το ΤΕΙ.

Γι’ αυτόν όποιος κι αν ήταν, σημασία έχει να εμφανιστούν φοιτητές το Σεπτέμβριο. Γιατί όσες υπογραφές και αν μπήκαν, αν οι καθηγητές δεν συνεχίσουν με τον ίδιο ζήλο το έργο τους, εάν οι υποδομές της πόλης δεν βελτιωθούν, τότε το ΤΕΙ είτε υφίσταται είτε όχι στα χαρτιά, θα είναι μόνο… «ωσεί παρόν» για να θυμηθούμε μια έκφραση που μια εποχή μονοπωλούσε τα ΜΜΕ!