Greek Albanian English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish
Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2018

ev media-logo

«Οι ρατσιστές». Το νέο άρθρο της Ευτυχίας Παπούλια, από την έντυπη έκδοση

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν πραγματικά ελευθερία, επειδή η ελευθερία προϋποθέτει ανάληψη ευθύνης, και οι περισσότεροι άνθρωποι τρέμουν την ανάληψη ευθύνης. Ζίγκμουντ Φρόυντ, Αυστριακός ψυχίατρος

Λίγες ημέρες πριν, ένας αξιόλογος καλλιτέχνης του θεάτρου, από τους λίγους καλούς ηθοποιούς αλλά κυρίως ένας αξιόλογος άνθρωπος, ο Μηνάς Χατζησάββας έφυγε από τη ζωή αφήνοντας ένα κενό στον καλλιτεχνικό χώρο. Ο άνθρωπος αυτός όμως, είχε μια «ιδιαιτερότητα» την οποία διακριτικά κράτησε μακριά από τα αδηφάγα βλέμματα της δημοσιότητας γιατί δεν ήθελε προφανώς να προκαλεί με την προσωπική του ζωή παρά να εντυπωσιάζει το κοινό με το ταλέντο που τον συνόδευε κάθε φορά που έπρεπε να αναλάβει ένα ρόλο.

681

Ωστόσο, η άστοχη διαχείριση του γεγονότος από τον σύντροφο του που προσέβαλε την προσωπικότητα, το ήθος κι εν τέλει τη μνήμη του, ανέδειξε δύο πολύ σοβαρά ζητήματα τα οποία κατά τη γνώμη κάποιων δήθεν προοδευτικών, οι κυβερνήσεις δεν τόλμησαν να επιλύσουν για να μην έρθουν σε σύγκρουση με την Εκκλησία.

Πρόκειται για την καύση των νεκρών και το σύμφωνο συμβίωσης, το οποίο η κυβέρνηση υποσχέθηκε να ψηφίσει σύντομα μετά από την υπενθύμιση πως ο «Τσίπρας πήρε πολλές ψήφους από τους ομοφυλόφιλους».

Η καύση των νεκρών είναι μια πρόταση που προξενεί ανατριχίλα, θυμίζει λίγο Άουσβιτς, βιάζει τις μεταφυσικές μας αναζητήσεις, ακυρώνει το Σύμβολο της Πίστεως μας και έρχεται σε αντίθεση με μία από τις αρχές της θρησκείας μας πως ο άνθρωπος «χους ει και εις χουν απελεύσει» που σημαίνει "χώμα είσαι και στο χώμα θα καταλήξεις", φράση από τη νεκρώσιμη ακολουθία. Η δε συζήτηση για τα λεγόμενα αποτεφρωτήρια, γίνεται με την ίδια ευκολία που συζητάμε για τους χώρους υγειονομικής ταφής απορριμμάτων.

Το σώμα μας μετά θάνατον δε μας ανήκει, καταλήγει στο χώμα. Εκεί, σε αυτό το φυσικό χωνευτήρι, θα αποσυντεθεί εις τα εξ ων συνετέθη. Τα στοιχεία της αποσύνθεσης θα ανασυντεθούν και θα ανακυκλωθούν σε μία νέα ζωή: θα γίνουν λουλούδια, φυτά, από αυτά θα τραφούν τα πουλιά και τα ζώα και τα τελευταία με τη σειρά τους θα αποτελέσουν τροφή για μία νέα ζωή που θα γεννηθεί. Έτσι θα ανανεώνεται και θα διαιωνίζεται η ζωή. Και τη διαδικασία αυτή, την αναλαμβάνει μόνη της η φύση και κάθε βίαιη φθορά από μέρους μας παραβιάζει τους νόμους της.

Όσον αφορά στο σύμφωνο συμβίωσης ανάμεσα σε ομόφυλους ή ομοφυλόφιλους, ο νομοθέτης φαίνεται να παλινδρομεί ανάμεσα σε αυτές τις δύο έννοιες και με το δίκιο του. Γιατί αν πρόκειται για ομόφυλους που δε θα είναι κατ' ανάγκη και ομοφυλόφιλοι, θα μπορούν όλοι οι «άλλοι» να συνάψουν ένα τέτοιο σύμφωνο ώστε να αποκομίσουν τα οφέλη που απορρέουν από αυτό και σχετίζονται κυρίως με την κληρονομιά σε περίπτωση απόκτησης τέκνων. Αν όμως ο νόμος αφορά αποκλειστικά σε ομοφυλόφιλους, τότε αυτή η ιδιαιτερότητα θα καταγράφεται, δε θα είναι ταμπού και κυρίως δε θα είναι προσωπικό δεδομένο. Η αναγκαστική δημοσιοποίηση λοιπόν της ομοφυλοφιλίας είναι αναπόφευκτη προκειμένου να συνάψουν το σύμφωνο συμβίωσης που να τους εξισώνει με τις «φυσιολογικές» οικογένειες. Οι ίδιοι όμως. ως άτομα πλέον που κατά δική τους ομολογία είναι ομοφυλόφιλοι, πως θα διαχειριστούν αυτή την ιδιαιτερότητα σε σχέση με το κράτος και την κοινωνία;

Θα κατηγορήσουν το κράτος για ρατσισμό απέναντι τους, όταν επίσημα πλέον τους αποκλείσει από θέσεις και αξιώματα που ως τώρα κάνει με ανεπίσημο τρόπο; Θα εισέρχονται σε στρατιωτικές σχολές, στα Σώματα Ασφαλείας; Θα υπηρετούν κανονικά τη θητεία τους ή όχι; Θα μπορούν να διδάξουν σε παιδιά με αυτή την ιδιότητα; Θα δεχθούν οι γονείς έναν ομοφυλόφιλο δάσκαλο εάν ρωτηθούν ή θα κατηγορηθούν για ρατσισμό;

Όταν δηλώνεις πως είσαι κάτι διαφορετικό, κάτι που δεν έχουμε συνηθίσει, πρέπει να μπορείς να δεχθείς και τις συνέπειες χωρίς να κατηγορείς τους άλλους για ρατσιστική συμπεριφορά. Μία κοπέλα που επιμένει να ντύνεται πολύ προκλητικά για παράδειγμα, πρέπει να ξέρει πως κάποιοι θα την κοιτάξουν περίεργα ή θα την προσβάλουν . Ή ένας νεαρός με εναλλακτικό ντύσιμο. Επίσης δε θα έπρεπε και να τους ενδιαφέρει αν είναι σίγουροι για τις επιλογές τους.

Φαίνεται όμως εν τέλει ότι οι ομοφυλόφιλοι -για τους οποίους έγινε επανάσταση τελευταία χωρίς λόγο- δημιουργούν με τη συμπεριφορά τους πολύ περισσότερα προβλήματα στους ίδιους αλλά και στην κοινωνία από αυτά που προσπαθούν να λύσουν. Μήπως τελικά είναι οι ίδιοι ρατσιστές;

Όσο για τους χαρακτηρισμούς, ένας άνθρωπος που θα θίξει έναν ομοφυλόφιλο, θα το κάνει και με την ίδια του τη μητέρα. Δεν είναι ρατσιστής, αλλά απολίτιστος. Από την άλλη, δε μπορούμε να τα ισοπεδώσουμε όλα.

 

Ευτυχία Παπούλια,

Κοινωνιολόγος