Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2018

ev media-logo

«Κωμικοτραγικά». Το νέο άρθρο της Κατερίνας Μπούκα, όπως δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση

Γράφει η Κατερίνα Μπούκα

Η αλήθεια είναι ότι στη χώρα που μας έλαχε να ζούμε δεν πρέπει να έχουμε παράπονο για τη μονοτονία της καθημερινότητας. Μέρες τώρα αναρωτιόμαστε «θα μειωθούν τελικά ή θα αυξηθούν οι συντάξεις» ή μήπως θα αυξάνονται και θα είναι σαν να μην αυξάνονται; Κατά τα λόγια του γέροντα «θα έχουμε κυβέρνηση και θα είναι σαν να μην έχουμε» τα οποία γίνονται πραγματικότητα… ποιος μπορεί να φέρει αντίρρηση άραγε;

685

Από τη μια οι συντάξεις λοιπόν, γιατί εντάξει το λύσαμε το θέμα του συμφώνου συμβίωσης. Μάλλον έχω έρθει από άλλο πλανήτη και δεν καταλαβαίνω. Όλοι ξαφνικά ασχολήθηκαν με το σύμφωνο συμβίωσης, είπαν την άποψή τους… σιχτίρισαν όσους έχουν αντίθετη άποψη... και οι μεν και οι δε... ίδιοι όλοι και οι συντηρητικοί και αυτοί που θέλουν να πιστεύουν ότι είναι προοδευτικοί.

Να χαρώ την «χριστιανική αγάπη» των μεν και τη «δημοκρατική και ελεύθερη σκέψη» των δε. Λες και το πιο σημαντικό είναι ποιοι κάνουν συμφωνία να συμβιώσουν. Δε βλέπουν ότι το δύσκολο είναι να συμβιώσουν δυο άνθρωποι...

Από την άλλη, δε λείπει το γέλιο. Η αποθέωση του κιτς από την οικογένεια του δημάρχου Αμαρουσίου. Είπε ο άνθρωπος να βγάλει μια οικογενειακή φωτογραφία χρονιάρες μέρες στο χρυσό του σπίτι με τις χρυσές καρέκλες και τα χρυσά κουτάλια που έχει ως ταπεινός δήμαρχος, μας έκανε και γελάσαμε κι έχουμε και παράπονο…

Έτσι, καθημερινά βομβαρδιζόμαστε από πολλές και διάφορες πληροφορίες που μας δίνουν τα social media. Αυτά μας διδάσκουν πλέον, κι αν δεν έχουμε γερές αντιστάσεις… χαθήκαμε. Κι όπως πολύ σωστά έλεγε εκείνος ο πανεπιστημιακός καθηγητής Λιαντίνης ο οποίος απασχόλησε την κοινή γνώμη με την υπόθεση της εξαφάνισής του το 1998 κι όχι με τα ωραία που είχε γράψει ή είχε πει… «Πέθανε ο Θεός σήμερα, σημαίνει πέθανε ο δάσκαλος». Γιατί αυτός ο έρμος δάσκαλος δεν έχει τη δυνατότητα να ακουστεί σε 2.000.000 κόσμο όπως έχει ο δημοσιογράφος εκεί στην τηλεόραση που διαμορφώνει τη νέα αγωγή, τις νέες γενεές.

Μια καλή αντίσταση βεβαίως είναι η σωστή και πολύπλευρη ενημέρωση, η αμφισβήτηση και η συνεχής και ασταμάτητη κριτική ματιά πάνω σε όλα κ.λπ. κ.λπ.

Να είμαστε αληθινοί εμείς τουλάχιστον μέσα μας λέω εγώ και να μην παίρνουμε πάντα και τόσο στα σοβαρά όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Να γελάμε και λίγο με κάποια από αυτά. Κι αφού μιλάμε για σοβαρότητα και κωμικότητα μέσα σ αυτή την παράνοια που μας περιβάλει γενικώς ας διαβάσουμε εκείνο το ωραίο κείμενο που έχει γράψει ο Κούντερα στο βιβλίο του «Κωμικοί Έρωτες» και το οποίο παραθέτω εδώ:

«Πες ότι συναντάς έναν τρελό, που ισχυρίζεται πως είναι ψάρι, αλλά και πως όλοι μας είμαστε ψάρια. Θα κάτσεις να τσακωθείς μαζί του; Θα γδυθείς για του δείξεις πως δεν έχεις πτερύγια; Θα του πεις καταπρόσωπο αυτό που σκέφτεσαι; Για πες μου…

Αν του έλεγες την αλήθεια και μόνο την αλήθεια, αυτό δηλαδή που σκέφτεσαι για εκείνον, σημαίνει πως δέχεσαι να πιάσεις σοβαρή κουβέντα με έναν τρελό, και άρα είσαι και συ τρελός.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τον κόσμο που μας περιβάλει Αν επέμενες να του πεις καταπρόσωπο την αλήθεια, θα σήμαινε πως τον παίρνεις στα σοβαρά.

Και το να παίρνεις στα σοβαρά κάτι τόσο ασόβαρο, σημαίνει πως έχεις χάσει όλη τη σοβαρότητά σου.

Εγώ όμως θα πω ψέματα για να μην πάρω στα σοβαρά τους τρελούς και να μην τρελαθώ ο ίδιος...»