Greek Albanian English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish
Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2018

ev media-logo

Η σκυλίτσα. Ποίημα της Κικής Κουκούτση

771

Μια σκυλίτσα μοναχή

στο δάσος τριγυρνάει

ψάχνει για τον αφέντη της 

κι ολημερίς γαυγίζει

 

Έχει καλό αφεντικό

τη βγάζει στο κυνήγι 

αυτή να φέρει το λαγό

κι αυτός να την ταΐζει

 

Χρυσή αλυσίδα στον λαιμό 

κουδούνι ασημένιο

και φυλαχτό της φόρεσε 

που ήταν φιλντισένιο

 

Φεύγει κρυφά απ’ τον κυνηγό

να ελαφοκυνηγήσει, 

έτσι χάνει τον δρόμο της 

δεν ξέρει να γυρίσει

 

Και παίρνει στράτες ξέστρατες 

και ξένα μονοπάτια 

μέρες και νύχτες τριγυρνά 

σε άγνωστα σοκάκια 

 

Λιπόθυμη σε μια αυλή 

έπεσε φοβισμένη 

ήτανε μέρες νηστική 

και ταλαιπωρημένη 

 

Και τότε άνθρωποι κακοί 

την πιάσαν την καημένη

της πήραν τα στολίδια της 

τίποτα δεν της μένει

 

Την τράβαγαν, την έδερναν 

χιλιοβασανισμένη 

και στα αδέσποτα σκυλιά 

την πήγανε δαρμένη

 

Τώρα κλαίει κι οδύρεται 

γι’ αυτό το πάθημά της 

μα πως θ’ αντέξει τη σκλαβιά

σκληρό το μάθημά της 

 

Μα αφέντης της τη γύρευε 

σ’ Ανατολή και Δύση 

και δίνει χίλια τάλαρα 

σ’ όποιον την απαντήσει

 

Τη βρήκανε και ήτανε 

βαριά αρρωστημένη 

λίγο ακόμα ήθελε 

και θα΄ ταν πεθαμένη 

 

Πάρε ‘μ Αφέντη μ’, πάρε με

εδώ να μην μ΄ αφήσεις 

αφέντη σε παρακαλώ 

να μην με τιμωρήσεις