Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2018

ev media-logo


Ένα σχολείο χωρίς τοίχους. Ο Διονύσης Παρούτσας γράφει για την πρωτοβουλία γνωριμίας των παιδιών με το χιόνι

Από προχτές (σ.σ 5/2) και για τις επόμενες 15 περίπου μέρες το χιονοδρομικό κέντρο Καρπενησίου γνωρίζει μεγάλες πιένες. Γεμάτοι οι αναβατήρες και οι πίστες με μικρούς μαθητές όχι μόνο από το Καρπενήσι αλλά και από τα χωριά, ακόμα και από τον νομό Φθιώτιδας, που έρχονται στο βουνό για να γνωρίσουν τις ομορφιές του και να έρθουν σε μια πρώτη επαφή με το άθλημα του σκι.790

Φωτογραφία του 2004 από παρόμοιους αγώνες. Πρώτος από αριστερά ο Γιάννης Αντωνίου και άλλα παιδιά που δείχνουν με καμάρι τους επαίνους τους μαζί με τον τότε Διευθυντή Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Δημήτρη Τσιτσάνη


Όπως θα διαβάσετε και στο σχετικό ρεπορτάζ, η Περιφέρεια Στερεάς αγκάλιασε την πρωτοβουλία της Ελληνικής Ομοσπονδίας Χειμερινών Αθλημάτων, έβαλε τα έξοδα μετακίνησης των παιδιών και οι δάσκαλοί τους με πρωτοβουλία του διευθυντή του 3ου Δημοτικού Σχολείου Καρπενησίου, Δημήτρη Αντωνίου, ανέβασαν τα παιδιά στο βουνό για να βιώσουν μια ανεπανάληπτη εμπειρία.

Ήταν πραγματικά εντυπωσιακό να βλέπει κανείς τους μικρούς μαθητές και τις μικρές μαθήτριες που δεν είχαν ξαναβάλει σκι στα πόδια τους να ξεκινούν το πρωί δειλά-δειλά και στο τέλος της μέρας να είναι σε θέση να διαγωνιστούν για την κατάκτηση της "χιονονιφάδας", της πιστοποιημένης δηλαδή ικανότητάς τους να ασχοληθούν με το άθλημα. Όλοι οι δάσκαλοι του σκι και το προσωπικό που ενεργοποιούνται στο Χιονοδρομικό Κέντρο ήταν εκεί, βοηθώντας και προσφέροντας σχεδόν αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες τους.

Από μια πρώτη ματιά θα έλεγε κανείς ότι τέτοιου είδους εκδηλώσεις είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τους μικρούς και τους δασκάλους τους, να ξεφύγουν από το μάθημα και να πάνε μια εκδρομή. Δεν είναι όμως καθόλου έτσι. Αυτές οι πρωτοβουλίες είναι απολύτως σημαντικές και είναι μεγάλο κρίμα που η κρίση τις έχει περιορίσει – για να πούμε την αλήθεια τις έχει σχεδόν εξαφανίσει. Και για το λόγο αυτό αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στον Μπακογιάννη (είτε τον ψηφίζει κανείς είτε όχι) που ανάμεσα στις πολλές οικονομικές υποχρεώσεις της Περιφέρειας βρήκε τον τρόπο να στηρίξει μια δράση αυτού του είδους.

Αρκεί να αναλογιστούμε ότι από κάποιες παρόμοιες δράσεις ήταν που ξεκίνησε δέκα χρόνια πριν ο Γιάννης Αντωνίου, ο πρωταθλητής του ΕΟΣ Καρπενησίου ο οποίος έφτασε, σε λίγες μέρες, να αγωνίζεται εκπροσωπώντας την πατρίδα μας στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες στην πόλη Πιονγκ-Τσανγκ της Νότιας Κορέας, κάνοντάς μας περήφανους.

Αδιάψευστη αυτή η φωτογραφία αρχείου που δείχνει τον νεαρό αθλητή να συμμετέχει σε παρόμοια εκδήλωση, κάποια χρόνια πριν, τότε που λίγο πριν και λίγο μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, σε όλη την Ελλάδα ο αθλητισμός σε όλες του τις εκφάνσεις περνούσε τις καλύτερες στιγμές του. Και φυσικά δεν ήταν τυχαίο.

Όταν λειτουργούσαν αθλητικά σχολεία, όταν υπήρχαν συγκεκριμένα αθλητικά προγράμματα που εφαρμόζονταν σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες, τα παιδιά έρχονταν καθημερινά σε επαφή με αυτά, με αποτέλεσμα κάποια να ξεκολλάνε από τις τηλεοράσεις (δεν υπήρχαν κινητά και τάμπλετ τότε) και κάποια να διακρίνονται είτε πανελλήνια, είτε πανευρωπαϊκά είτε παγκόσμια.

Το Βελούχι αυτές τις μέρες θυμήθηκε τις παλιές του δόξες, τότε που δεν περίμενε μόνο ένα Σαββατοκύριακο για να δουλέψει, τότε που πολύς κόσμος έτρωγε ψωμί στις εγκαταστάσεις του και που αποτελούσε την ατμομηχανή για την ανάπτυξη ολόκληρης της περιοχής προσελκύοντας ανθρώπους ιδιαίτερης οικονομικής επιφάνειας και υψηλής ποιότητας τουρισμό.

Όλη αυτή η κινητοποίηση όμως έδειξε μια ακόμη διάσταση του εκπαιδευτικού έργου. Τα παιδιά έμαθαν με τον καλύτερο τρόπο όχι μόνο πώς να κάνουν σκι, αλλά διδάχθηκαν Φυσική, μαθαίνοντας για την τριβή και πως η αύξηση της τριβόμενης επιφάνειας επιβραδύνει την κίνηση, γιατί αν δεν το μάθαιναν δεν θα μπορούσαν να σταματήσουν! Μια γνώση που θέλει μέρες διδασκαλίας μέσα στους τέσσερις τοίχους της αίθουσας και πάλι δεν είναι σίγουρο ότι θα αποκτηθεί μόνιμα!

Βέβαια αναδείχθηκε κι ένα λυπηρό φαινόμενο. Από το σύνολο των παιδιών που ανέβηκαν στο βουνό ζήτημα είναι αν το 20% είχε ξαναπάει. Ζούμε στην πόλη που βρίσκεται δέκα λεπτά ακριβώς μακριά από το χιονοδρομικό κέντρο και οχτώ στα δέκα παιδιά δεν έχουν βάλει ποτέ χιονοπέδιλα στα πόδια τους!

Σίγουρα το άθλημα είναι ακριβό, σίγουρα πολλές οικογένειες με δύο ή τρία παιδιά δεν μπορούν να καλύψουν τα έξοδα που απαιτούνται για κάρτες, εξοπλισμό και μετακίνηση. Όμως μην ξεχνάμε ότι ο Ορειβατικός Σύλλογος Καρπενησίου προσφέρει μια τεράστια ευκαιρία, με ένα κόστος που δεν ξεπερνάει τα είκοσι ευρώ την εβδομάδα, σε όλα τα παιδιά της πόλης όχι μόνο να μάθουν σκι για διασκέδαση αλλά να ασχοληθούν με αυτό συστηματικά, αποκομίζοντας σημαντικότατα οφέλη –ακόμα και οικονομικά- που θα τα συνοδεύουν για μια ζωή.

Κλείνοντας δεν μπορούμε παρά να συγχαρούμε του εκπαιδευτικούς που άφησαν την ηρεμία τους, μπήκαν στον κόπο να αναλάβουν την ευθύνη της μετακίνησης των παιδιών και αναγνώρισαν έμπρακτα ότι η εκπαίδευση δεν παρέχεται μέσα στην αίθουσα αλλά στη φύση και το ανοιχτό περιβάλλον.