Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2018

ev media-logo


Το αναποφάσιστο ηλεκτρόνιο. Ο Διονύσης Παρούτσας γράφει για το τι απέγινε η «η πολυθρύλητη κοινωνική πρόνοια» (έντυπη)

Φανταστείτε μια ακτίνα ηλεκτρονίων να κατευθύνεται σε τζάμι. Σύμφωνα με τη Φυσική, ακριβώς τα μισά ηλεκτρόνια θα περάσουν μέσα από το τζάμι και τα υπόλοιπα θα ανακλαστούν και θα γυρίσουν πίσω. Αν κάναμε την ακτίνα πολύ –πολύ λεπτή, και πάλι τα μισά θα περνούσαν μέσα από το υλικό και τα υπόλοιπα θα γύριζαν πίσω. Το ίδιο συμβαίνει με τα παιδικά λέηζερ τα οποία αν τα στρέψουμε σε ένα τζάμι, θα δούμε το στίγμα της ακτίνας στον απέναντι τοίχο, αλλά και στον τοίχο πίσω μας. Αν τώρα, είχαμε ΕΝΑ μόνο ηλεκτρόνιο που θα κατευθυνόταν προς αυτό το τζάμι, τι θα γινόταν άραγε; Η πιο λογική απάντηση θα ήταν να πούμε ότι είχε 50-50 πιθανότητες να ανακλαστεί ή να διαπεράσει την επιφάνεια. Κι όμως δεν συμβαίνει αυτό!803

Οι επιστήμονες λένε ότι το μοναδικό αυτό ηλεκτρόνιο ΚΑΙ θα περνούσε τον ημιδιαφανή καθρέφτη ΚΑΙ θα υφίστατο ανάκλαση!!! Είναι από τα αξιοπερίεργα της κβαντικής θεωρίας που υποστηρίζει ότι η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική από αυτή που αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις και τα μάτια μας. Είναι οι ίδιοι που λένε ότι όσο περισσότερο πλησιάζεις να δεις ένα ηλεκτρόνιο την ώρα που κινείται, τόσο πιθανότερο είναι να μη βρίσκεται εκεί!

Τώρα δεν ξέρω πόσο ακριβές είναι αυτό που γράφω, αλλά έτσι κι αλλιώς εκείνο που μας ενδιαφέρει εδώ είναι το παράδοξο που θα χρησιμοποιηθεί για την σχετική αναλογία, παρά η φυσική θεωρία αυτή καθ' αυτή. Η ίδια αυτή θεώρηση λέει ότι τίποτε δεν είναι μονοδιάστατο και δεν έχει μόνο μία ανάγνωση. Θυμίζει την κινεζική φιλοσοφία του γιν και του γιαγκ, την άποψη ότι στο ίδιο νόμισμα ενυπάρχουν και οι δυο όψεις.

Για ποιο λόγο όλη αυτή η εισαγωγή; Μα διότι η πολιτική ζωή της χώρας βρίσκεται ακριβώς σε μια τέτοια κατάσταση κβαντικής παραδοξότητας… Κάποιοι ψήφισαν στη βουλή την μείωση των συντάξεων που θα μειώσει την αγοραστική δύναμη των πολιτών, με αποτέλεσμα να κλείσουν τα μαγαζιά και ο στόχος είναι να μειώσουν την ανεργία! Κάποιοι άλλοι αρνούνται την υλοποίηση αυτής της απόφασης υποστηρίζοντας ότι εξουθενώνει τους πολίτες, με αποτέλεσμα να οδηγούν τα ταμεία στην καταστροφή. Το παίζουν ήρωες κάποιοι τρίτοι, ενώ στο βάθος του μυαλού τους έχουν μια μόνη ιδιοτελή σκέψη: το πώς θα επανεκλεγούν!

Κι ο κόσμος παρακολουθεί άναυδος αυτό το παιχνίδι του παραλόγου, τρομοκρατημένος για το τι θα ξημερώσει αύριο, χαμένος στα δάνεια και τους φόρους και, όσοι τυχεροί έχουν κάποια χρήματα, στην ανησυχία τους μην τα χάσουν.

Όλοι αναρωτιόμαστε τι έγινε το κράτος, πού πήγε αυτή η πολυθρύλητη κοινωνική πρόνοια. Και δεν καταλαβαίνουμε ένα και βασικό: Μετά την πτώση του κομμουνισμού, σε παγκόσμιο επίπεδο ο καπιταλισμός έγινε μονόδρομος. Στην Ελλάδα που ανήκε στο καπιταλιστικό στρατόπεδο, όμως, είχαμε το εξής παράδοξο ως συνέπεια του εμφυλίου: Αν και οι κομμουνιστές ηττήθηκαν, η ιδεολογία τους εξακολούθησε για 60-70 χρόνια να έχει σημαντική ηθική επιρροή στην κοινωνία, οδηγώντας την στο να απαιτεί ολοένα και περισσότερα δικαιώματα για τον εργαζόμενο, πράγμα το οποίο με τη σειρά του οδήγησε σε ένα διογκωμένο κράτος, με πολλούς δημοσίους υπαλλήλους και πολλές παροχές, όπως σπίτια μέσω Εργατικής Εστίας, δωρεάν Υγεία, δωρεάν Παιδεία κτλ.

Όλα αυτά όμως για τον καπιταλισμό είναι αδιανόητα, ενώ κι εμείς το παραξηλώσαμε. Πολλοί πήραν σπίτι από την εργατική εστία, ενώ είχαν δικό τους. Άλλοι γράφανε στο βιβλιάριο των φαρμάκων τους τα φάρμακα του γείτονα και του παππού στο χωριό. Άλλοι πάλι απαξίωσαν την Παιδεία και τα Πανεπιστήμια μετατρέποντας τα δικαιώματα σε ακατάσχετη παροχολογία και θεοποίηση της θεωρίας της "ελάχιστης προσπάθειας".

Σήμερα, βιώνουμε ακριβώς την μετάβαση στο ακραιφνώς καπιταλιστικό σύστημα (παρά τις καλές προθέσεις της αριστερής μας κυβέρνησης) και μας στοιχίζει σε όλους τόσο οικονομικά όσο και ψυχολογικά. Από δω και στο εξής το κράτος ΔΕΝ θα είναι δίπλα μας, ούτε σε σεισμούς, ούτε σε καταστροφές, ούτε σε καιρικά φαινόμενα, ούτε σε αρρώστιες. Κι αυτό μέχρι να μαζέψει χρήματα και πάλι, ώστε να αρχίσει ύστερα να κάνει κοινωνική πολιτική, όπως για παράδειγμα στη Σουηδία ή τον Καναδά. Όμως το να φτάσουμε σε τέτοια επίπεδα μάλλον σενάριο επιστημονικής φαντασίας θυμίζει.

Για να είμαστε οι περισσότεροι ευχαριστημένοι θα θέλαμε την κυβέρνησή μας να έβγαζε έναν νόμο που θα έλεγε: Από αύριο το ένα τρίτο του θεσσαλικού κάμπου θα παράγει σιτάρι, το ένα τρίτο καλαμπόκι για ζωοτροφές και το υπόλοιπο πατάτες. Στην Ήπειρο θα παίρνουν τις ζωοτροφές και θα αναπτύξουν την κτηνοτροφία για να έχουμε κρέας. Οι τιμές θα παραμείνουν σταθερές για 5 χρόνια και θα απαγορευτούν οι εισαγωγές. Να δώσει το κράτος λεφτά να φτιαχτούν εργοστάσια που θα παράγουν εργαλεία και μηχανήματα. Να χαριστούν τα δάνεια και να ξεκινήσουν τα πάντα από την αρχή, αλλά τα σπίτια να τα κρατήσουν οι ιδιοκτήτες τους. Όσοι έχουν λεφτά στις τράπεζες και τα έβγαλαν στο εξωτερικό, να τα φέρουν πίσω και αν είναι πάνω από ένα εκατομμύριο να φορολογηθούν με 80%!!!

Αν όσοι διάβασαν το παραπάνω είπαν "φυσικά, γιατί όχι", είναι μακριά νυχτωμένοι. Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται ούτε στον καπιταλισμό ούτε στον κομμουνισμό. Στην πρώτη περίπτωση όποιος έχει λεφτά τα έχει για τον εαυτό του και στη δεύτερη όλοι γίνονται δημόσιοι υπάλληλοι και οι πλουτοπαραγωγικές πηγές κρατικοποιούνται. Αρχίζουν τα πενταετή προγράμματα εξόδου από την κρίση, που αποτυγχάνουν συνεχώς, το επίπεδο ζωής υποβιβάζεται και πάει λέγοντας.

Τίποτε δεν είναι εύκολο και καμιά απόφαση δεν μπορεί να λύσει τα προβλήματα από τη μια στιγμή στην άλλη. Όποια λύση κι αν επιλέγουμε στις εκλογές, όποια λύση μας επιτρέπουν δηλαδή, θα πρέπει να συνοδεύεται από ομόνοια και σύμπνοια μεταξύ των πολιτών. Από αλληλοϋποστήριξη και αλληλεγγύη. Από συμπόνια αυτού που έχει κάτι προς αυτόν που δεν έχει τίποτα.

Όμως κι εμείς κάτι πρέπει να κάνουμε. Πάνω από την κάλπη πλέον, δεν πρέπει να σκεφτούμε ποιο κόμμα μας εκφράζει περισσότερο, αλλά ποιος υποψήφιος είναι ειλικρινής, ηθικός, τίμιος και διαθέτει κοινή λογική. Τέτοιους ανθρώπους πρέπει να στείλουμε στη βουλή διότι μόνο αυτοί μπορούν να βρουν την άκρη μέσα σ' αυτό το συγκεχυμένο τοπίο και μπορούν να προσφέρουν την αισιοδοξία που μας χρειάζεται.

Τα πράγματα έχουν πια φτάσει σ' αυτό το κρίσιμο σημείου του ενός ηλεκτρονίου που μπορεί και δεν μπορεί να περάσει μέσα από τον καθρέφτη.

Αλλά ας μην ξεχνάμε ότι σε μια παρόμοια κβαντική παραδοξότητα οφείλεται το λεγόμενο "μπιγκ μπαγκ", η μεγάλη έκρηξη που δημιούργησε το σύμπαν με τους γαλαξίες και την άπειρη ομορφιά του. Πιθανότατα σ' αυτό να οδηγούμαστε και στην πολιτική μας ζωή…