Greek Albanian English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish
Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2018

ev media-logo


Γυμνάσιον εν Καρπενησίω. Ο Διονύσης Παρούτσας γράφει για τα 100 χρόνια του σχολείου και την εκδήλωση των ΓΑΚ Ευρυτανίας

Έχει καταστεί πλέον …εθιμικό δίκαιο, κάθε φορά που συμβαίνει κάποια επιτυχημένη πολιτιστική εκδήλωση στην πόλη, η στήλη να απονέμει τα εύσημα στους διοργανωτές, παίζοντας ίσως εν ου παικτοίς και διακινδυνεύοντας πιθανότατα κάποια αρνητικά σχόλια μερίδας των αναγνωστών. Εντούτοις, αν δεν στηριχτούν με κάποιον τρόπο όλες αυτές οι κινήσεις, τότε όπως είναι φυσικό θα εξαφανιστούν και δεν θα ξαναγίνουν ποτέ. Κι αυτό δεν θα το ήθελαν ούτε αυτοί που δεν τις παρακολουθούν!

810

Ο λόγος για την εκδήλωση που διοργάνωσαν το περασμένο Σάββατο Γενικά Αρχεία του Κράτους. Πρόκειται για μια ακόμη σημαντική επιτυχία της Μαρίας Παναγιωτοπούλου - Μποτονάκη η οποία προΐσταται του γραφείου των Γενικών  Αρχείων του Κράτους στην πόλη μας και, κάθε χρόνο τέτοια εποχή εδώ και μια επταετία, μας έχει συνηθίσει σε παρουσιάσεις ιδιαίτερα υψηλού επιστημονικού κύρους αλλά και μεγάλου ενδιαφέροντος.

Ο τίτλος της εκδήλωσης ήταν "Γυμνάσιον εν Καρπενησίω 1918-2018, η φωλιά της μάθησης, έναν αιώνα στην καρδιά της πόλης" και περιελάμβανε δύο εισηγήσεις: η μία από τον κ. Βελισσάρη, καθηγητή μαθηματικών στο Γενικό Λύκειο Καρπενησίου και η άλλη από τη Νίκη Μπακογεώργου φιλόλογο και πρώην Λυκειάρχη. Φυσικά η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 100 χρόνων από την έναρξη λειτουργίας του σχολείου.

Ο κ. Βελισάρης παρουσίασε την δουλειά που έκανε φέτος με τους μαθητές της Β΄ Τάξης του Γενικού Λυκείου. Τα παιδιά πήγαν στον Προυσό και φωτογράφισαν ένα βιβλίο μαθηματικών του 18ου αιώνα. Στη συνέχεια το μελέτησαν, το ανέβασαν στην ιστοσελίδα του σχολείου και μάλιστα έφτιαξαν και μια εφαρμογή που χρησιμοποιεί τα… μαθηματικά της εποχής εκείνης για να μαντέψει έναν αριθμό! Είναι ένα απτό παράδειγμα καινοτόμας διδακτικής προσέγγισης και σύνδεσης του χτες με το σήμερα. Εκ των πραγμάτων ενέπλεξε τους μαθητές του στη διαδικασία της μάθησης βιωματικά, έτσι ώστε κάθε γνώση που απόκτησαν να την στήσουν σε στερεά θεμέλια και να μπορούν στη συνέχεια να τη χρησιμοποιούν ως εφαλτήριο για περαιτέρω μόρφωση.

Βέβαια το κλου της βραδιάς ήταν η κ. Μπακογεώργου. Με την φυσική ευγένεια που την διακρίνει, το επικοινωνιακό της χάρισμα αλλά και την πραγματικά κοπιώδη της εργασία, μετέτρεψε το Συνεδριακό Κέντρο σε μια πραγματική χρονοκάψουλα, με την οποία μας ταξίδεψε εκατό χρόνια πίσω, φέρνοντάς μας αργά και μεθοδικά στο σήμερα.

Μέσα από σπάνιες φωτογραφίες στις οποίες η ίδια απόκτησε πρόσβαση με προσωπική έρευνα στα άλμπουμ πολλών οικογενειών, μέσα από τον εντοπισμό και την διεξοδική μελέτη κειμένων που αφορούσαν τη λειτουργία του σχολείου σε όλη αυτή τη χρονική διάρκεια των 100 χρόνων, και μέσα από συνεντεύξεις έχτισε σιγά – σιγά ολόκληρο το περιρρέον πολιτικό, πολιτισμικό και οικονομικό υπόβαθρο της εποχής και ξύπνησε μνήμες από την τρυφερή νεότητα όλων των παρευρισκομένων.

Ειρήσθω δε εν παρόδω, ότι οι παρευρισκόμενοι αυτοί κάλυψαν όλο το ηλικιακό φάσμα και ήταν αρκετοί στον αριθμό, γεμίζοντας σχεδόν το Συνεδριακό. Εννοείται φυσικά ότι και πάλι λίγοι ήταν αν αναλογιστεί κανείς την ποιότητα της εισήγησης, την ενδιαφέρουσα θεματολογία και τις προσωπικές αναφορές.

Κι έτσι πέρασαν μπροστά στα μάτια μας εικόνες από ένα Καρπενήσι της περιόδου του μεσοπολέμου που αγωνιζόταν μεν για την επιβίωση αλλά διέθετε παράλληλα και τα δικά του πολιτιστικά χαρακτηριστικά, είδαμε τον αγώνα που έκαναν οι πρωτοπόροι που θέλησαν να φτιάξουν το νέο διδακτήριο στην συγκεκριμένη θέση αλλά και την τεράστια προσφορά των ξενιτεμένων που διέθεσαν πολλούς από τους απαραίτητους πόρους.

Μετά περάσαμε στον πόλεμο, το κάψιμο της πόλης από τους Γερμανούς, τον Εμφύλιο, την Ανασυγκρότηση, την δροσερή δεκαετία του εξήντα, την χούντα, τη μεταπολίτευση, την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, για να επιστρέψουμε στο σήμερα, γεμάτοι συναίσθημα αλλά και γνώση για όλα όσα μας οδήγησαν σε αυτό.

Δάκρυα, χαμόγελα, αναμνήσεις και παιδικοί έρωτες αλληλοδιαδέχονταν το ένα το άλλο στην οθόνη και την ψυχή του κοινού, δημιουργώντας μια κλιμάκωση που ανέμενε την τελική εξιλέωση, λες και επρόκειτο για αρχαιοελληνικό δράμα. Μια εξιλέωση που σαφώς ήρθε μέσα από την αισιόδοξη στάση της ομιλήτριας, και την εκ των πραγμάτων αποκάλυψη ότι η ζωή συνεχίζεται και θα συνεχίζεται ες αεί με την Παιδεία και την Ελευθερία να αποτελούν αενάως ζητούμενα της ελληνικής νοοτροπίας.

Με τον τρόπο αυτό, λοιπόν, οι διοργανωτές  κατόρθωσαν όχι μόνο να επιτελέσουν άρτια το ρόλο τους ως υπάλληλοι των Γενικών Αρχείων του Κράτους, στόχος των οποίων είναι η διατήρηση και η αναβίωση της παράδοσης και του παρελθόντος, αλλά να επιτύχει και έναν ιδιαίτερα παιδαγωγικό και ψυχαγωγικό (με την αρχαιοελληνική σημασία της λέξης) στόχο, γεγονός για το οποίο τους οφείλεται ένα μεγάλο "εύγε".