Greek Albanian English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish
Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2018

ev media-logo

Ο Θεοφάνης Παναγιωτόπουλος γράφει για την ποιήτρια Βίκυ Δερμάνη

813

Λίγα λόγια για την ποιήτρια Βίκυ Δερμάνη:

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1960, όπου διαμένει και εργάζεται μέχρι σήμερα. Ποιήματά της έχουν δημοσιευθεί σε έντυπα και διαδικτυακά λογοτεχνικά περιοδικά.

Έχει εκδώσει επτά ποιητικές συλλογές:

«Πάνε χρόνια που σαν αγρίμι» εκδόσεις ΑΩ, 2009.

«Λέξεις βρύα της ψυχής» εκδόσεις ΑΩ, 2010.

«Με μια φλόγα όπως πάντα» εκδόσεις ΑΩ, 2012.

«Πικροί ως άψινθος καρποί» εκδόσεις ΑΩ, 2013.

«Έρωτας κραταιός ως θάνατος»  εκδόσεις ΑΩ, 2014.

«Ο πόνος μαύρος σκύλος π' αλυχτά» εκδόσεις ΑΩ, 2016.

«Ψυχή πουθενά»  εκδόσεις ΑΩ, 2017.

Συμμετοχή σε συλλογικά έργα:

Τα ποιήματα του 2010. Κοινωνία των (δε)κάτων, 2011

 

Φωνή ασπαίρουσα

Φωνή έχω ασπαίρουσα

τούτες τις ώρες που η Σελήνη

   λαμποκοπούσα στους

   δρόμους σέρνει

τ’ ασημένια της φορέματα

  απουσίες μόνο και σιωπές

  χάρτινες σε πέτρες εφτασκάλιστες

μ’ αυλακιές βαθιές

να εκλιπαρούν το βλέμμα

που θρέφεται απ’ την αιώνια

 την άκρατη των λύκων πείνα

 την τεμαχισμένη κι αιμορραγούσα

 απ’ της μνήμης τη λάμα

 την που χαράζει σάρκα και ψυχή

την από αιώνες γερασμένη

χώμα ή τέφρα ανυπεράσπιστη

 στων τυμβωρύχων τη βεβηλότητα

ολομόναχη κι’ αστέγαστη

εσαεί βορά καθίσταμαι

ως η της ζωής ανεχόρταγη

τα ριζωμένα χρωματίζοντας

στης ομίχλης το λευκό

 ματαίως επικαλούμενη

 της όρασης την ιερότητα

 την μ’ ευωδία ραντισμένη

 λεμονιάς και γιασεμιού

 την που χιμάει στο προσφερόμενο

το φως τ’ αυγερινό

στις πληγές έμφοβο σφαδάζει

  το κόκκινο

μακριά από μένα

μακριά από μένα

επέρασε ο χρόνος και βραδιάζω.

 

Οι σιωπηλοί

Οι σιωπηλοί των φλήναφων καιρών

το παυσίλυπο λευκό ενδυθέντες

των αειθαλών κι ωραίων

   αγαλμάτων

των αγαλμάτων του

  εμπύρετου χρόνου

 που κλονίζεται και γκρεμίζεται

 όταν σιγεί το παθιασμένο σώμα

πόσο βαθιά φιλά η σιωπή τους

όταν ανθοφορούν τα χέρια τους

όταν όνειρα τα χέρια ζωγραφίζουν

σε τοπίο διαυγές και θερμό

 όταν τα χέρια ροδαμίζουν αρώματα

 σε ζώντων και διαφευγόντων τοπία

πόσο βαθιά φιλά η σιωπή τους.