Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2019

ev media-logo


"Κοντογιώργηδες και Μακρυκωσταίοι". Ο Διονύσης Παρούτσας αναλύει το εκλογικό αποτέλεσμα στην Ευρυτανία (ΕΝΤΥΠΗ)

Άρθρο από την έντυπη έκδοση της Τετάρτης 10 Ιουλίου 2019

Πραγματικά, έχει μεγάλο ενδιαφέρον να προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε το εκλογικό αποτέλεσμα στην Ευρυτανία. Αν και ήταν ακριβώς το πιθανολογούμενο, δηλαδή νίκη της Νέας Δημοκρατίας και εκλογή του Κοντογεώργου, εντούτοις, τα επιμέρους χαρακτηριστικά του είναι λιγάκι περίεργα. Για παράδειγμα, η εντυπωσιακή πορεία της κ. Οικονόμου, η οποία λίγο έλειψε να την αναδείξει στην πρώτη θέση.862

Εκ πρώτης όψεως, μια τέτοια πορεία, θα φαινόταν αδιανόητη σε κάποιον εξωτερικό παρατηρητή. Μια γυναίκα που πέρυσι τέτοια εποχή δεν γνώριζε σχεδόν κανέναν και δεν την γνώριζε σχεδόν κανείς,  έφθασε να διεκδικεί επί ίσοις όροις την εξουσία από τον εμπειρότερο διαχειριστή των πολιτικών πραγμάτων στην Ευρυτανία, ο οποίος βρίσκεται σχεδόν κάτω από οποιαδήποτε πέτρα αν σηκώσεις. Φυσικά ο εξωτερικός παρατηρητής, μόνο αδαής μπορεί να θεωρηθεί. Κι αυτό διότι μια ματιά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και μαζικής ενημέρωσης και στον τρόπο με τον οποίο πολιτεύθηκε η κ. Οικονόμου αρκεί για να καταδείξει ότι ένας ολόκληρος μηχανισμός κινητοποιήθηκε για να τη στηρίξει. Αυτό, σε συνδυασμό με την ευγενική φυσική της παρουσία, τον αέρα της νεοεισερχόμενης και άφθαρτης πολιτικού, αλλά και την οικονομική της ευρωστία, θεωρήθηκαν ικανοί παράγοντες για να της δώσουν το προβάδισμα. Τι να γίνει όμως; «Άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων, άλλα δε Ευρυτάν κελεύει!»

Είναι ολοφάνερο ότι ο Κοντογεώργος, απώλεσε την εύνοια των κομματικών μηχανισμών και έδωσε την μάχη ολομόναχος. Κάποιοι σκέφθηκαν, ίσως, ότι ήρθε η ώρα να πληρώσει την φημολογούμενη αντιπαράθεση με το «μπακογιαννέικο» και ότι έπρεπε να μπει στην άκρη, ιδιαίτερα μάλιστα τώρα που η νίκη της Νέας Δημοκρατίας προδιαγράφονταν κραταιά - κι έτσι πόνταραν σε λάθος άλογο!

Αυτός ξεκίνησε τον αγώνα του πόρτα-πόρτα, εκμεταλλεύθηκε στο έπακρο το φυσικό του προσόν, δηλαδή την άμεση προσέγγιση και την γνώση της «κοινωνιολογίας» του καφενείου, και κατόρθωσε το ακατόρθωτο. Κατάφερε δηλαδή να κερδίσει, παίρνοντας ψήφους όχι μόνο από το ίδιο του το κόμμα, αλλά φέρνοντας ψηφοφόρους και από όμορους χώρους, οι οποίοι, αν και αναπόδεικτο, μάλλον είναι αυτοί που του έδωσαν το προβάδισμα. Είναι σημαντικό ότι τα τηλεφωνήματα που συνηθίζονται αυτή την περίοδο δεν τα έκανε κάποιος από το πολιτικό του γραφείο, αλλά ο ίδιος αυτοπροσώπως!  Πέρασε απ’ όλες τις υπηρεσίες, δήλωσε την παρουσία του χωρίς να είναι πιεστικός εκεί που δεν έπρεπε, και, τέλος, οι επαφές του «πέρα από το ποτάμι», ήταν στοχευμένες και καίριες. Αν και το πεδίο αποτελούσε προνομιακό χώρο της Οικονόμου, ο Κοντογεώργος γνωρίζοντας την ανθρωπογεωγραφία της περιοχής καλύτερα από κάθε άλλον, επιδίωξε τη στήριξη εκεί που θα την έπαιρνε, στερώντας κρίσιμα ψηφοδέλτια από την εσωκομματική του αντίπαλο, χωρίς να σπαταλά δυνάμεις εκεί που ήξερε ότι δεν επρόκειτο να λάβει τίποτε.

Αυτό όμως δεν αρκούσε από μόνο του. Η επιλογή του Κλεομένη Λάππα για την τρίτη θέση του ψηφοδελτίου αποδείχθηκε ευφυής κίνηση. Δεν ξέρω αν ο ίδιος ο Κοντογεώργος είχε κάποια ανάμειξη σε αυτό, αλλά ΑΝ είχε, τότε μόλις συνταξιοδοτηθεί, θα πρέπει να ξαναγράψει τα εγχειρίδια πολιτικής θεωρίας. Κι αυτό γιατί ο Μένιος, με την αμεσότητα, την προσήνεια και τη διεισδυτικότητα που διαθέτει στο εκλογικό σώμα, την εμπειρία του ως δημοτικός σύμβουλος και το βάρος του ονόματος της οικογένειάς του, κατόρθωσε και στάθηκε πολύ καλά μαζεύοντας ένα 17% του συνόλου των νεοδημοκρατών, κάτι που στέρησε ψήφους από την Οικονόμου! Ο ίδιος επίσης σώρευσε εμπειρία από τον εκλογικό αγώνα,  εδραίωσε τη θέση του και έβαλε τις βάσεις για το πολιτικό του μέλλον. Τέλος, αυτό το 17% είναι κατά πολύ ανώτερο του 6,5% που είχε λάβει ο Βλάχος (3ος της ΝΔ το 2015) αλλά και του 10% που πήρε η Σκονδριάνου φέτος στον ΣΥΡΙΖΑ. Αμοιβαία επωφελής κατάσταση και για τους δύο, πράγμα που δίνει στην έννοια πολιτική συνεργασία, νέο νόημα!

Όσοι πόνταραν στην ήττα του Κοντογεώργου, δεν έλαβαν  υπόψη ότι αυτός ήταν επίσης νικητής την εποχή που κοντραρίστηκε με την ίδια την Ντόρα, όταν εκείνη έφτιαξε το δικό της κόμμα, το 2012. Επίσης  υπερεκτίμησαν το γεγονός της πολιτικής του φθοράς, η οποία αν και σαφώς υφίσταται, εντούτοις δεν στάθηκε ικανή να αποτρέψει την επανεκλογή του. Αυτό ακριβώς κάνει και πετυχημένο τον τίτλο του άρθρου, όπου τα επίθετα «κοντός» και «μακρύς», μπορούν να εναλλαγούν για να επισημάνουν μεγέθη ονομάτων…

Με αυτά και μ’ αυτά, κατόρθωσε κάτι που για τους διάφορους «διαδρομιστές» αποτελεί τον μόνιμο εφιάλτη τους: Να κινητοποιήσει λαϊκά αντανακλαστικά που δεν ελέγχονται ούτε από το φέις μπουκ, ούτε από τα τηλέφωνα αλλά ούτε και μέσα από τα γραφεία τους. Μπορεί πλέον να επαίρεται ότι «βγήκε μόνος του και δεν χρωστάει τίποτε σε κανέναν».

Αυτό, φυσικά, για μας έχει μια διπλή ανάγνωση: Από τη μια μπορεί να είναι κακό, αφού ίσως σημαίνει ότι έχουν πέσει γέφυρες, από την άλλη όμως δεν έχει εξαρτήσεις και αυτό είναι πολύ καλό. Από τον τρόπο που θα διαχειριστεί την κατάσταση στο εξής, θα φανεί αν μπορεί να βγάλει κάτι καλό για τον τόπο.

Είναι γνωστό, ότι μετά την Ντόρα, ούτε ο Τσιαμάκης, ούτε ο Τσίπρας (ο δικός μας), ούτε ο Καρανίκας (παρά τις καλές προθέσεις και την ηθική του ακεραιότητα), ούτε ο Κώτσιας (με τις ριζοσπαστικές του καταβολές), κατόρθωσαν να κάνουν κάτι που θα μπορούσε να αναστρέψει τη φθίνουσα πορεία του νομού. Ακόμα και τη Ντόρα, την κατηγορούμε ότι αφαίμαξε τον τόπο με τις εκατοντάδες διορισμών – αν και αυτό σηκώνει πολλή κουβέντα, καθώς αυτοί οι άνθρωποι θα έφευγαν ούτως ή άλλως.

Αλλά και ο Κοντογεώργος μέχρι τώρα δεν φάνηκε σχεδόν πουθενά. Περισσότερο έργο έχει να επιδείξει από τη θητεία του στην Νομαρχία, παρά στη Βουλή – δεν είναι τυχαίο άλλωστε που οι περισσότεροι εξακολουθούν να αναφέρονται σ’ αυτόν ως «νομάρχη».

Λογικά, πρόκειται για την τελευταία του θητεία, (αν και… κανείς δεν μπορεί να ξέρει!), οπότε η υστεροφημία του είναι κάτι το οποίο πρέπει να τον απασχολήσει δεόντως. Η παρουσία του στα βουλευτικά έδρανα θα πρέπει να πάψει να είναι αδιάφορη. Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι πλέον είναι από τους λίγους «παλιούς» που υπάρχουν στη Βουλή, και τουλάχιστον το πρώτο διάστημα είναι ευκαιρία να συνάψει (και γιατί όχι) να ηγηθεί των συμμαχιών εκείνων που θα τον διευκολύνουν να προωθεί πράγματα για την περιφέρειά του, είτε πρόκειται για μειώσεις στην τιμή των καυσίμων, είτε πρόκειται για στελεχώσεις υπηρεσιών, είτε για μεγαλύτερα ζητήματα όπως η κατασκευή ή η επιδιόρθωση οδικών αξόνων, είτε για άλλα που (ευτυχώς) δεν είναι δική μου δουλειά να ξέρω. Πρέπει όμως να γίνει δική του!

Η ευθύνη την οποία τόσο σθεναρά διεκδίκησε σε αυτές τις εκλογές είναι πλέον τεράστια. Η ιστορία βαραίνει στους ώμους του περισσότερο από οποιουδήποτε άλλου υπηρέτησε αυτό το πόστο εκπροσωπώντας τα «ίσια, ψηλά σαν την ψυχή της Ρούμελης, ελάτια» στον ναό της Δημοκρατίας. Το έργο του θα συγκριθεί με ονόματα όπως του Ζηνόπουλου και του Καραπιπέρη (κι ας διαφωνήσουν κάποιοι με αυτή την αναφορά). Θα κατορθώσει να σταθεί στο ύψος τους, αυτή την τετραετία; Όπερ δει δεικνύναι.