Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2018

ev media-logo

"Τα γιατί των νέων". Άρθρο της κοινωνιολόγου Ευτυχίας Παπούλια

Βρισκόμαστε πάλι σαν παιδιά ψάχνοντας απεγνωσμένα απαντήσεις στα γιατί.. Βέβαια τότε κάτι έβρισκαν να απαντήσουν οι μαμάδες μας να απαντήσουν. Τώρα δεν υπάρχει κανείς, αλλά και να υπήρχε δεν τον πιστεύουμε.

efi-papoulia-neoi

Είμαι μόλις 24 χρόνων κ όταν γεννήθηκα κανένας δε με ρώτησε τι θέλω ,έπρεπε απλά να ακολουθώ κανόνες. Έτσι έφτιαξα έναν δικό μου κόσμο .Θα μεγαλώσω πάνω από τα βιβλία, θα γίνω δασκάλα ,θα γίνω γιατρός .Όλα σε ενθουσιάζουν όταν είσαι παιδί.

Ονειρευόμουν ένα όμορφο σπιτάκι ,μια ευτυχισμένη οικογένεια ,και ήμουν ήδη ερωτευμένη με τη ρουτίνα που θα ακολουθούσε. Αυτό νομίζω ήταν στο μυαλό όλων των παιδιών. Γι αυτό αρχίζεις και διαβάζεις. Διαβάζεις ,διαβάζεις, χάνεις την παιδική σου ηλικία, και παιχνίδια σου γίνονται τα χρωματιστά τετράδια. Λίγο χρώμα, έτσι για να είναι το διάβασμα πιο διασκεδαστικό. Φτάνεις στην εφηβεία, όπου δε θες να γίνεις ούτε δασκάλα, ούτε γιατρός. Αλλά επαναστάτης. Τα βάζεις με όλους και με όλα.

Τα βιβλία μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα και αναρωτιέσαι γιατί να είναι ο κόσμος έτσι. Γιατί κανένας δε σε ακούει, γιατί σου στερούν την ελευθερία, γιατί να είσαι ένα με τη μάζα της κοινωνίας; Μεγαλώνεις. Έχεις περάσει πια τις βαριές πόρτες του λυκείου και καταλαβαίνεις σιγά- σιγά πως δεν είναι ώρα για ψευτοεπαναστάσεις.

Συγκεντρώνεσαι και πάλι στο στόχο σου. Τα βιβλία έχουν τον πρώτο ρόλο. Σχολείο, φροντιστήρια και το κεφάλι κάτω.. Δεν πειράζει όμως σκέφτεσαι γιατί θα πραγματοποιηθούν τα όνειρά σου. Σε πνίγει το άγχος αλλά σφίγγεις τα δόντια και συνεχίζεις την προσπάθεια. Λες πως αξίζουν τόσοι κόποι μπροστά σε μια αξιοπρεπή ζωή που σε περιμένει. {div float:right}{module Google (Τετράγωνο 300χ250 κειμενο)}{/div}

Έρχονται οι πανελλήνιες που σε ισοπεδώνουν. Ξενύχτια πάνω στις τεράστιες ύλες, ανάσες που κόβονται, όμως και αυτό το αντέχεις. Όλα για το στόχο σου..

Έρχεται η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου, που βλέπεις το όνομά σου στα αποτελέσματα. Πέρασες! Νιώθεις όλο τον κόσμο να είναι δικός σου. Έχεις μπροστά σου τέσσερα χρόνια γεμάτα γνώσεις, ξεγνοιασιά και όνειρα-όνειρα που θα μοιράζεσαι για ώρες με τους συμφοιτητές σου στα καφέ του πανεπιστημίου.

Και χωρίς να το καταλάβεις η αυλαία πέφτει και είσαι πλέον πτυχιούχος. Τώρα αισθάνεσαι ικανός να τα φέρεις όλα εις πέρας, δικαιώνεις τους κόπους των γονιών σου, και αποδεικνύεις σε όσους σε αμφισβήτησαν την αξία σου.

Αυτό ήταν. Τέρμα τα ψέματα, πρέπει να ζήσεις. Ρίχνεις μια ματιά κι όμως ο κόσμος σου γκρεμίζεται απότομα. Ήταν ένα ανόητο παραμύθι που είχες φτιάξει και νόμιζες θα γίνει πραγματικότητα. Που να φανταστείς ότι στη ζωή δεν είναι πάντα όπως τα έλεγε η γιαγιά σου. Δε γίνεται μόνο το ασχημόπαπο κύκνος, αλλά και ο κύκνος ασχημόπαπο.. Και καλείσαι εσύ να βρεις σε αυτό κάτι όμορφο, για να επιβιώσεις. Τα γιατί αρχίζουν και σε βασανίζουν. Τόσα όνειρα, τόσοι κόποι κ έρχεσαι αντιμέτωπος με τα συντρίμμια μιας κοινωνίας που η ίδια σε παρακινούσε να παλέψεις.. Γιατί; Αφού τελικά δεν έχει τίποτα να σου προσφέρει. Γιατί μας κορόιδεψαν;

Και τώρα σε κοιτούν στα μάτια και σου ζητούν να αντέξεις. Μα τόσα χρόνια άντεχες, την πίεση, το άγχος, την αγωνία, κι αυτοί σου κλέβουν τη ζωή μέσα από τα χέρια σου. Και το χειρότερο είναι πως εσύ δεν έφταιξες σε τίποτα, μόνο να κάνεις τον κόσμο σου περήφανο ήθελες.. Και να η ανταπόδοση..

Κοίτα όμως να μη χάσεις την ελπίδα σου. Θυμήσου τι σκεφτόσουν όταν ήσουν έφηβος. Ήθελες να ξεχωρίζεις. Κάντο τώρα λοιπόν. Χωρίς ψευτοεπαναστάσεις, αλλά με πρωτοποριακές ιδέες που θα αφήσουν ιστορία.

Γιατί η πραγματική επανάσταση δε γίνεται με όπλα ενάντια σε αυτούς που ονομάζουμε φταίχτες, αλλά με εσωτερική πάλη ενάντια στην απαισιοδοξία που μας κυβερνά και την αδράνεια που μας καθήλωσε στον καναπέ.. Παιδιά, ας κάνουμε κάτι γρήγορα.

Στους συνομήλικους μου,

Παπούλια Ευτυχία

Κοινωνιολόγος