Τετάρτη, 26 Ιουνίου 2019

ev media-logo


"Ο μικρός Νικόλας". Το νέο άρθρο του Διονύση Παρούτσα

paidiki-parabatikotita

Ξέρει κανείς τον μικρό Νικόλα; Ο μικρός Νικόλας είναι δημιούργημα του (σεναριογράφου) Ρενέ Γκοσινί και του (σκιτσογράφου) Ζαν Ζακ Σανπέ. Είναι ο κεντρικός ήρωας της σειράς βιβλίων "Οι περιπέτειες του μικρού Νικόλα", ένα αθώο και χαριτωμένο παιδάκι που ζει με την οικογένειά του και τους φίλους του σε κάποια (μη καθορισμένη) πόλη της Γαλλίας τη δεκαετία του 1950. Οι ιστορίες δημοσιεύτηκαν την περίοδο 1956-1964, αρχικά στη βελγική εφημερίδα Le Mystique και αργότερα στις γαλλικές Sud Ouest και Pilot. Κάποιες από αυτές μάλιστα υπάρχουν και στα αναγνωστικά του Δημοτικού Σχολείου.

Αυτός λοιπόν είναι ο μικρός Νικόλας. Ή μάλλον ήταν. Γιατί ο μικρός Νικόλας, ξαναγύρισε πριν λίγα χρόνια, στη Ζαχάρω της Ηλείας με τη μορφή ενός χαριτωμένου πιτσιρικά. Χαριτωμένου; Μάλλον σχήμα λόγου!! Ο μικρός έγραψε (ή του έγραψαν) ένα τραγούδι ραπ, το οποίο στο Γιουτούμπ (εκεί που ο καθένας ανεβάζει ό,τι βίντεο θέλει) έχει ήδη ένα εκατομμύριο θεατές. Φυσικά Έλληνες. Και φυσικά συνομήλικους του.

Ορίστε ένα απάνθισμα των στίχων του:

Θα φρίξουνε οι σκύλοι και όλοι οι θεοί

δώσε προσοχή Νικόλας ομιλεί

άσε μας ρε Μπουμπη, παράλυτη μαϊμού

όπως ο θεός βρίσκομαι παντού!

Είπαν ότι πέθανα, μα είμαι ζωντανός

είσαι στραβοκέφαλος, χλιάρης και χαζός.

Τίποτα δεν είδες, τα κάνουμε όλα βίδες

γ..θηκε ο Δίας και πέφτουν καταιγίδες.

Θα φρίξει το σκυλί, και θα γ..θεί ο Δίας

είμαι ο Νικόλας απ το νομό Ηλείας

Μη βλέπεις που φοράω γυαλάκι μυωπίας

έλα να σε δείρει όλος ο νόμος Ηλείας

εκπροσωπώ Ζαχάρω έλα να σε "μοντάρω"

για όλα τα αλάνια που δεν φοβούνται χάρο

και άμα γελάς με το Νι και με το Λι

εγώ γελώ πολύ με το μικρό σου το που…

δωσ' μου το παπί σου,"λαμπάδα" θα το πάω

ρόδες και γυναίκες μονάχα καβαλάω

γρήγορες ταχύτητες, εδώ τα βλέπεις όλα

είμαι το cοme back του Μικρού Νικόλα

Χρησιμοποιώντας την ντοπιολαλιά της Πελοποννήσου και υπερασπιζόμενος την καταγωγή του δίνει το "στίγμα" του, σ' έναν κόσμο που έχει περιέλθει σε κόπωση από τα συνηθισμένα μηνύματα, και αποζητά ολοένα και περισσότερη ένταση. Αλλά πόση περισσότερη ένταση να δώσεις σε μια νεολαία που "τα έχει δει όλα", που επί τέσσερις μέρες βλέπει ζωντανά το θάνατο μιας εικοσιπεντάχρονης που χάθηκε άδικα από αδέσποτη σφαίρα σε ανταλλαγή πυροβολισμών της Αστυνομίας με δραπέτες; {div float:right}{module Google (Τετράγωνο 300χ250 κειμενο)}{/div}

Ξέρετε, αν δούμε μια γιαγιά να κάνει πτώση με αλεξίπτωτο ή έναν νεαρό σε μπαρ να παραγγέλνει γάλα, μας προξενεί αμέσως το ενδιαφέρον, και πολλές φορές θυμηδία. Οποιαδήποτε εικόνα διαφέρει από το "κλισέ" που έχουμε στο μυαλό μας, μάς κάνει να ενδιαφερθούμε. Έτσι κι ο μικρός Νικόλας, επειδή βρίζει, καπνίζει και χρησιμοποιεί προδήλως σεξουαλικές και βίαιες εκφράσεις ενώ «δεν επιτρέπεται" σε έναν 7χρονο, μας κάνει να τον βλέπουμε και να τον ξαναβλέπουμε.

Θα μπορούσε κάλλιστα να μην είναι τίποτα παραπάνω από ένα αστείο, ή, έστω για τους αυστηρότερους, μια καλή αφορμή για να ψέξουν τους γονείς του, που του επιτρέπουν να κάνει αυτά τα πράγματα. Εντούτοις το ζήτημα πάει βαθύτερα. Έλεγαν προχτές στην τηλεόραση, ότι η παιδική εγκληματικότητα παρουσιάζει αλματώδη αύξηση στους δρόμους της Αθήνας, ότι 15χρονοι επιτίθενται σε 15χρονους για να τους πάρουν το κινητό και το χαρτζιλίκι. Μικρά παιδιά που γαλουχήθηκαν με την προβολή της βίας από την τηλεόραση (και δεν είναι μόνο οι ταινίες που τα παιδιά γνωρίζουν πολύ καλά ότι είναι ψέματα) βλέπουν στις ειδήσεις τη ζοφερή πραγματικότητα. Βλέπουν ανθρώπους να σκοτώνουν συνανθρώπους τους και να μη συλλαμβάνονται, κατακτητές να καταπατούν βιαίως ανθρώπινα δικαιώματα, πολυεθνικές εταιρείες να βιάζουν τη φύση. Βλέπουν πολιτικούς να θησαυρίζουν στις πλάτες πολιτών που τη μια αδιαφορούν συνειδητά και την άλλη μετατρέπονται σε τιμητές και τιμωροί-στυγνοί εκδικητές φθόνου για όσα δεν απέκτησαν εκείνοι αλλά άφηναν άλλους να αποκτούν.

Μικρά παιδιά τα οποία στο σχολείο μαθαίνουν να κλέβουν και να επαίρονται γιατί το ίδιο κάνουν οι γονείς τους στην εφορία, το δήμο, το κράτος, την Εκκλησία. Εκεί που έπρεπε στο σχολείο να μαθαίνουν να συνεργάζονται, διδάσκονται τη σύσταση μικροπαραβατικών ομάδων (στις πόλεις συμμορίες κανονικά), διδάσκονται να μισούν τους καθηγητές τους και στο πρόσωπό τους να αντικατοπτρίζουν το σκληρό κράτος, τον αυστηρό κριτή, τον τιμωρό που τα καταπιέζει και σπάνια στέκεται δίπλα τους συζητώντας ή ακούγοντάς τα. Βάσει των εθνικών στατιστικών στοιχείων η παραβατικότητα των ανηλίκων στην Ευρώπη υπολογίζεται ότι ανέρχεται κατά μέσο όρο στο 10,5% της συνολικής γενικής παραβατικότητας, ποσοστό που σε ορισμένες χώρες φτάνει και το 22%. Ειδικότερα στην Ελλάδα βάσει των επίσημων στατιστικών του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως τα συνολικά ποσοστά “ανήλικης” παραβατικότητας παρουσιάζουν τα τελευταία έτη μία συνεχή ανοδική τάση.

Όπως σε όλο το ζωικό βασίλειο έτσι και στο ανθρώπινο είδος, η επιθετικότητα και κατ' επέκταση η εγκληματικότητα στο ανθρώπινο γένος, είναι προϊόν του φόβου. Πράγματι η γοργότερη ένταξη στο κοινωνικό πλαίσιο ενός εφήβου ή και παιδιού ακόμα, μεταφέρει υποσυνείδητα τον φαύλο κύκλο φόβου-επιθετικότητας των ενηλίκων στην καθημερινή τους ζωή. Η φυσική έλλειψη κοινωνικής συνείδησης και θεσμικής αποδοχής στην άγουρη ψυχοσύνθεση, μπορούν να ελευθερώσουν εκκολαπτόμενα από την αχαλίνωτη πληροφόρηση και προβολή βίας, ένστικτα που θα οδηγήσουν σε ανεξέλεγκτες ακραίες δράσεις. Οι γονείς και κηδεμόνες οφείλουν να γρηγορούν στο θέμα έκθεσης των παιδιών σε επιρροές τέτοιου τύπου, αλλά όχι μόνο αυτό. Οφείλουμε όλοι σαν υπεύθυνοι πολίτες, να σηκώσουμε την γροθιά μας προς όλα τα μέσα προβολής και "πώλησης" σκηνών βίας. Οργανωμένοι, να "τρίξουμε τα δόντια" σε όσους καπηλεύονται την παιδική αθωότητα και την μεταστρέφουν σε πεδίο καλλιέργειας αντίδρασης, επιβολής, ανισορροπίας αισθημάτων, διαστροφής, τις περισσότερες φορές μη αναστρέψιμων. Μόνο έτσι ο μικρός Νικόλας από τη Ζαχάρω θα συναντήσει το μικρό Νικόλα του Γκοσινί.

με στοιχεία από:

http://chldimos.blogspot.com/2010/06/blog-post_08.html

http://sxeseis.gr/viewthread.php?fid=84&;tid=938&action=printable