Σάββατο, 15 Αυγούστου 2020

ev media-logomenoume-asfaleis

"Λίγο κρασί, λίγο φεγγάρι, λίγο παράπονο…". Το νέο άρθρο της Ευτυχίας Παπούλια

«Μην είσαι ανόητη, δε μπορείς ν αλλάξεις τον κόσμο, τους ανθρώπους», λέω στον αφελή εαυτό μου καθώς επιστρέφω στο σπίτι μετά από μία βόλτα που έκανα. Τίποτα δεν αλλάζει. Ένα αγαπημένο μου τραγούδι όμως λέει πως όλα είναι ίδια αν δεν τ αγαπάς. Άραγε αν τ΄ αγαπήσεις θα αλλάξουν;

koritsi-mpalonia

Και με όλες αυτές τις σκέψεις να με βασανίζουν φτάνω στο σπίτι. Όμως δεν έχω ύπνο κι έτσι βάζω ένα ποτήρι κρασί που προτιμώ να το πιω στην υγειά μου στη μικρή αυλή του σπιτιού μου.

Είναι τόσο μαγική η νύχτα όταν τη φωτίζουν οι λάμπες των δρόμων και των σπιτιών. Κι αυτή η

ησυχία με τρομάζει όταν συλλογιέμαι πως πίσω από τις κλειστές πόρτες κρύβεται μια ένταση, μια φασαρία τρομακτική.

Για τις ψυχές μιλάω. Τις ψυχές των ανθρώπων που ποτέ δεν είναι αληθινές, ποτέ δε σου δείχνουν το πρόσωπό τους. Κρύβονται μέσα στο φόβο, ένα φόβο που δεν προσδιορίζεται, δεν έχει σχέση με τη λογική.

Φοβάμαι να μιλήσω, να εκφραστώ, φοβάμαι να είμαι εγώ. Θέλω να σου δείξω ένα ψέμα για να με πλησιάσεις. Αλλά δεν το κάνεις. Και γίνομαι κακός γιατί είμαι εγωιστής- και εσύ υποχρεωμένος να νιώσεις ό, τι νιώθω. Κι ακόμη κι αν το νιώθεις δε μου το λες, γιατί φοβάσαι αλλά δεν ξέρω τι. Φοβάσαι ν αγαπήσεις μάλλον.

Και καλά κάνεις γιατί είναι δύσκολο κι είναι για λίγους..Πρέπει να χεις ψυχή, να χεις καρδιά, όρεξη να ζήσεις. Γιατί δεν ξέρεις αν θα ζήσεις αύριο, εσύ όμως νομίζεις πως το ξέρεις. Και γίνεσαι κι εσύ κακός, όπως είμαι εγώ. Κι εκεί είναι που χάνονται όλα… Έχει ένα τόσο όμορφο φεγγάρι, έτοιμο είναι να δακρύσει που δεν το κοιτάζει κανείς. Κι όσοι το κάνουν είναι μόνοι, γιατί τρομάζει το μαζί.

Κοντεύει να τελειώσει το κρασί μου και λέω πως τόσο εύκολα τελειώνει κι η ζωή. Εσύ που κοιτάς μαζί μου το φεγγάρι, κοίτα και τα αστέρια που πέφτουν. Είναι οι στιγμές που χάνεις. Χαμογέλα, ερωτεύσου, αγάπησε, πόνεσε, ζήσε όπως θες. Μην πληγώνεις και μην εξευτελίζεις τον άλλον. Άσε στην άκρη κάθε φόβο. Κι εγώ φοβάμαι το σκοτάδι, έμαθα όμως να ζω με αυτό γιατί υπάρχει κι ό, τι υπάρχει έχει αξία..

Πίνοντας την τελευταία γουλιά, συνειδητοποίησα πως μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο, δεν είμαι εγώ η αφελής. Ο φόβος σε εμποδίζει, αυτός ο φόβος μη σε πουν αληθινό, κάτι απαγορευτικό στην εποχή μας, κάτι που σε τοποθετεί αυτόματα στο περιθώριο και σε εξοντώνει. Ήθελα να ήξερα όμως, πόσο σε ενδιαφέρει αυτό…

Πολλή ώρα διαβάζεις, τώρα σήκω. Σήκω από τον καναπέ, πάρε αυτόν που αγαπάς και φύγε. Δε με νοιάζει που θα πας, μη νοιάζει κι εσένα. Μόνο να το πεις, να το πεις το σ ‘αγαπώ, έχεις τόσα χρόνια να το κάνεις… Κι αν τύχει να έχει και πάλι τέτοιο φεγγάρι, τότε σίγουρα είναι όλα δικά σου.

Αν πάλι δεν έχει, ζωγράφισέ το μόνος σου στον ουρανό….

Παπούλια Ευτυχία,

Κοινωνιολόγος