Δευτέρα, 17 Ιουνίου 2019

ev media-logo


"Πότε το ένα γίνεται δύο". Διαβάστε το νέο άρθρο του Διονύση Παρούτσα

Υπάρχουν ορισμένοι φυσικοί νόμοι που θεωρούνται απαράβατοι. Για παράδειγμα, σε όποιο σημείο του σύμπαντος και να βρίσκεσαι το ένα ισούται πάντα με το ένα. Ένα κιλό ρύζι είναι πάντα ένα κιλό ρύζι, μιλώντας με όρους μάζας και σταθερή ταχύτητα για να είμαστε και επιστημονικά ακριβείς. Αυτονόητα, αυταπόδεικτα και αξιωματικά.

allileggyi

Εντούτοις, σε μερικές περιπτώσεις, όταν εμπλέκεται το συναίσθημα και η ανθρωπιά, οι νόμοι αυτοί μπορεί και να ανατραπούν.

Υπάρχει δηλαδή μια περίπτωση όπου ένα κιλό ρύζι δεν ισούται με ένα κιλό ρύζι αλλά με δέκα, εκατό, χίλιους τόνους. Όπως για παράδειγμα έγινε πρόσφατα σε ένα από τα δημοτικά σχολεία της πόλης μας, όπου συγκεντρώνονται τρόφιμα για το «Χαμόγελο του Παιδιού». Εκεί, δύο αδερφάκια που εξαιτίας της κρίσης περνούνε πολύ άσχημα, που τα ίδια δεν έχουν να ντυθούν και να φάνε, εμφανίστηκαν προχτές με μια σακούλα που περιείχε ένα κιλό ρύζι, και το έδωσαν στη δασκάλα τους για να το στείλει «στα παιδάκια που το χρειάζονται».

Είναι άραγε ποτέ δυνατόν, αυτή η σακούλα (και όσες άλλες προσφέρθηκαν με τον ίδιο πόνο) να είχε το ίδιο βάρος με όλες τις άλλες που πήγαν οι υπόλοιποι μαθητές;

Η κρίση απέδειξε περίτρανα ότι η ελληνική κοινωνία –αλλά και η πιο περιορισμένη της πόλης μας- διαθέτει απίστευτα βαθιές δεξαμενές αλληλεγγύης και ανθρωπιάς. Μου έλεγαν κάποιοι δάσκαλοι ότι πάρα πολλοί επιχειρηματίες της πόλης, άνθρωποι που κανείς δεν μπορεί να το φανταστεί, ιδιοκτήτες καταστημάτων τροφίμων αλλά και άλλων ειδών, αθόρυβα, διακριτικά, μην «γνωρίζοντας η δεξιά τους τι ποιεί η αριστερά τους», προσφέρουν συνεχώς διάφορα είδη που προορίζονται για χειμαζόμενες οικογένειες χωρίς καμία βαρυγκώμια.

Υπάρχει σχολείο που αντιμετωπίζει ιδιαίτερα δύσκολες περιπτώσεις, με παιδιά παρατημένα και θεόφτωχα, από το ντουλάπι του οποίου βγαίνουν εβδομαδιαίως πολλά τρόφιμα και ρούχα και το ντουλάπι αυτό είναι γεμάτο συνεχώς! Ένα μικρό, καθημερινό, συγκινητικό θαύμα, εφάμιλλο του να χορτάσουν πέντε χιλιάδες άνθρωποι με πέντε ψωμιά και δύο ψάρια…

Και δεν είναι μόνο οι προσωπικές ιστορίες και οι μικρές θυσίες στις οποίες υποβάλλεται ο καθένας για να προσφέρει από το υστέρημά του. Είναι και η γενικότερη κινητοποίηση των θεσμικών φορέων που δείχνουν -επί τέλους- μια έντονη κινητικότητα σε θέματα συμπαράστασης και ευαισθητοποίησης. Ο Δήμος Καρπενησίου, για παράδειγμα, μέσω του υπεύθυνου αντιδημάρχου συμπαραστάθηκε με μεγάλη προθυμία στην κίνηση αυτή της συγκέντρωσης τροφίμων για το «Χαμόγελο του Παιδιού», διαθέτοντας το αυτοκίνητο που θα μεταφέρει τα τρόφιμα στο πλησιέστερο κέντρο. {div float:right}{module Google (Τετράγωνο 300χ250 κειμενο)}{/div}

Σίγουρα θα υπάρξουν κάποιοι που θα υποστηρίξουν ότι οι τοπικοί σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων, ο δήμαρχος και γενικά οι φορείς θα έπρεπε να κάνουν κάτι για τους ντόπιους που έχουν ανάγκη και δεν είναι και λίγοι. Θα έπρεπε όμως κανείς να ακούσει με τα ίδια του τα αυτιά, τον ενθουσιασμό με τον οποίο δέχτηκε την προσφορά η υπεύθυνη του κέντρου, και τα προβλήματα που αναμένεται να της λύσει η κίνηση αυτή. Δεν είχαν χρήματα ούτε καν για να πληρώσουν το φορτηγό που θα μεταφέρει τα τρόφιμα!

Δεν παίρνουν επιχορηγήσεις και φροντίζουν πολύ περισσότερα παιδιά απ' όσα φιλοξενούν στα σπίτια. Ο πρόεδρος είναι ένας καταπληκτικός άνθρωπος, ενώ αυτοί που απασχολούνται εκεί είναι σχεδόν ήρωες. Είναι από τις πρώτες οργανώσεις στον κόσμο και δίνουν "τεχνογνωσία" σε όλη την Ευρώπη.

Μπορεί στο Καρπενήσι να υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δυσκολεύονται, αλλά προς το παρόν το κοινωνικό παντοπωλείο καλύπτει κάποιες βασικές ανάγκες και απ’ ότι φαίνεται επίσης, το έργο στις ενορίες είναι πολύ σημαντικό. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε εμείς ως πολίτες, πέρα και πάνω από τις δικές μας προσωπικές ανάγκες που σίγουρα είναι ιδιαίτερα πιεστικές, είναι να ενισχύουμε όσο μπορούμε αυτές τις δράσεις.

Σίγουρα σε κανέναν δεν περισσεύει να φάει κρέας με τη συχνότητα που το έκανε, σίγουρα οι διακοπές γίνονται όνειρο… θερινής νυχτός, σίγουρα τα τηλέφωνα από τις τράπεζες χτυπούν αδιάλειπτα ζητώντας κάλυψη των δόσεων, σίγουρα κινδυνεύουν τα σπίτια μας, σίγουρα δεν έχουμε να αγοράσουμε καινούρια ρούχα. Όμως όταν πάμε στο σούπερ μάρκετ, πρέπει να αναλογιζόμαστε ότι εκείνη την ώρα υπάρχουν κάποιοι άλλοι που δεν μπορούν ούτε απ’ έξω να περάσουν. Που το βράδυ ανάβουν κερί για να δουν. Υπάρχουν άνθρωποι που γύρισαν τη ζωή τους στις αρχές του προηγούμενου αιώνα και είναι δίπλα μας, γνωστοί, φίλοι, συγγενείς.

Ας σταθούμε διακριτικά στο πλάι όσων φροντίζουν γι’ αυτούς, ας ρωτήσουμε στο σχολείο της γειτονιάς τους δασκάλους, που είναι τόσο ευαισθητοποιημένοι αυτή την εποχή και γνωρίζουν ποιες οικογένειες ζουν στην ένδεια και ποιες όχι και ας μην τους κλείνουμε την πόρτα όταν έρχονται να ζητήσουν βοήθεια, όχι για τους ίδιους αλλά για τους μαθητές και τις οικογένειές τους.

Η δουλειά που γίνεται είναι μεγάλη και αθόρυβη και δεν πρόκειται κανείς να βγάλει ντουντούκα γι’ αυτό που κάνει. Οπότε μένει στη δική μας διακριτική ευχέρεια να την αναγνωρίσουμε και να τη στηρίξουμε.