Δευτέρα, 20 Ιανουαρίου 2020

ev media-logo

“Εγώ μιλάω κι ας μη με ακούτε...”. Γράφει η Ευτυχία Παπούλια, κοινωνιολόγος

Αγαπητοί κύριοι καθηγητές...

Είμαι μια νέα, 24 μόλις χρόνων. Παρακολουθώ τα δρώμενα, κι ως πολίτης του κράτους αλλά και ως κοινωνιολόγος, καλούμαι να εκφράζω τη γνώμη μου διατηρώντας την κρυφή ελπίδα να ακουστεί η φωνή μου.

mathites-panelladikes

Γυρίζοντας το χρόνο πίσω, στάθηκα στις χρονιές του γυμνασίου όπου από σας διδαχτήκαμε πως το σχολικό περιβάλλον και όσοι το αποτελούν, είναι από τους πιο σημαντικούς φορείς κοινωνικοποίησης. Και όχι άδικα αφού μέχρι την ενηλικίωση μας μοιραζόμασταν ανάμεσα σε αυτό και το οικογενειακό από την άλλη.

Με το τότε νεαρό μυαλό μου είχα καταλάβει πως εννοούσατε ότι θα έπρεπε εσείς να αποτελείτε πρότυπα για τους μαθητές και να επιχειρείτε με κάθε τρόπο να μας «δημιουργήσετε», να μας μεταμορφώσετε με τις συμβουλές σας από ανώριμα παιδιά σε ώριμους και σωστούς πολίτες.

Δείχνοντας βέβαια πάντα σεβασμό στο συνάνθρωπο αλλά και την κοινωνία της οποίας είμαστε μέλη. Καλά δεν είχα καταλάβει;

Μετά ήρθε το λύκειο, τα τελευταία τρία χρόνια. Δε θα ξεχάσω ποτέ πως όταν ο ήλιος έκανε έντονη την παρουσία του κι ερχόταν το αγαπημένο καλοκαίρι, πόσο ζήλευα τους μεγαλύτερους που ήταν ελεύθεροι να το υποδεχτούν. Ενώ εγώ…

Εγώ κατάπινα τη ζήλεια μου, γιατί έπρεπε να είμαι έτοιμη για το σημαντικότερο αγώνα της ζωής μου. Έφτανε η ώρα των πανελληνίων για τις οποίες εσείς μας προετοιμάζατε, και παλεύατε με νύχια και με δόντια να περιορίσετε το άγχος μας. Πόσο πίσω γυρίζω…

Και τώρα εσείς θέλετε να κλείσετε την πόρτα στα όνειρα των μαθητών, δείχνοντας απόλυτη περιφρόνηση για την αγωνία τους.

Θέλετε να απεργήσετε, επιδιδόμενοι στον ανταγωνισμό και την έχθρα που έχει ξεσπάσει ανάμεσα μας, όταν θα έπρεπε να είμαστε σαν γροθιά ενωμένοι. Τόσος κόπος, τόση προσπάθεια, και ατέλειωτες ώρες πάνω από τα βιβλία, δε σας συγκινούν. {div float:right}{module Google (Τετράγωνο 300χ250 κειμενο)}{/div}

Ο κόμπος που πνίγει επί μήνες το λαιμό τους, δε σας αγγίζει. Η αγωνία που βλέπατε στο βλέμμα τους, ούτε αυτό. Και το παράλογο δεν είναι πως κάποτε περάσατε και εσείς αυτό το δύσβατο μονοπάτι. Το παράλογο και άδικο είναι πως βάζετε εμπόδια στα όνειρα της γενιάς του μέλλοντος, επειδή πέσατε όπως όλοι, στο μέτωπο της οικονομικής κρίσης.

Όμως τρεις μήνες το χρόνο η κατάθεση του μισθού σας γινόταν χωρίς να χρειάζεται να εκτελείτε τα καθήκοντα σας, και δε θυμάμαι κανείς να αντέδρασε γι αυτό, ούτε να απειλήσει με απεργίες. Και σε αυτό το σημείο θα ήθελα να σας υπενθυμίσω πως τα παιδιά που προσπαθείτε να αδικήσετε, επειδή κάποιοι άλλοι αδίκησαν εσάς, είναι παιδιά που παλεύουν γνωρίζοντας ήδη πως θα εργάζονται για μισθούς κωμικοτραγικού επιπέδου.

Νέοι άνθρωποι που γνωρίζουν πως η ανεξαρτητοποίηση τους είναι σχεδόν ακατόρθωτη, που η επιθυμία τους για οικογένεια φαντάζει βουνό, κι όμως θέλουν να αγωνιστούν. Κι εσείς είστε πλέον απέναντι τους, απέναντι στα δικά σας τα παιδιά.

Η δεδομένη κατάσταση κύριοι καθηγητές, είναι για όλους δύσκολη, πόσο μάλλον για τους νέους που πασχίζουν για μια καλύτερη ζωή, με όπλο ένα πτυχίο μιας ανώτατης σχολής.

Κατανοώ την οργή σας για το πώς λειτουργεί το κατεστημένο, όμως ο εκβιασμός σας να απεργήσετε εν μέσω πανελλαδικών, το μόνο που φανερώνει είναι ασέβεια προς τα νέα παιδιά.

Παιδιά που ίσως αύριο αλλάξουν τη χώρα. Αλλάξουν την κοινωνία που εσείς οι ωριμότεροι χτίζετε και μοιάζει για μας να είναι αδιέξοδο.

Ένα θα σας πω. Ο,τι δε μας σκοτώνει, μας κάνει πιο δυνατούς. Έχουμε πείσμα, στοχεύουμε ψηλά. Τώρα είμαστε θύματα, κάποτε όμως θα είμαστε ήρωες.

Γιατί εμείς παλεύουμε ενάντια στη δειλία μας, όχι ενάντια στο συνάνθρωπο μας. Σκεφτείτε το.


 

Ευτυχία Παπούλια

Κοινωνιολόγος