Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2019

ev media-logo

«Στη φυλακή με το καλημέρα σας…». Διαβάστε το νέο άρθρο της κοινωνιολόγου Ευτυχίας Παπούλια

‘’Εάν δεν υπήρχαν τα ανθρωπάκια, δε θα υπήρχαν οι άνθρωποι’’, είχε γράψει μια μαθήτρια μου στην πόρτα της σχολικής τάξης και θυμάμαι μου είχε τραβήξει την προσοχή. Είχε δίκιο όμως, έπρεπε να πάψω να στενοχωριέμαι που υπάρχει το κακό, γιατί αυτό μας φανερώνει την καλή πλευρά.

bouli-diamartyria

Και προχωρώντας τη σκέψη μου, συμπέρανα πως αν δεν υπήρχε η φτώχεια δε θα ξεχώριζε ο πλούτος, αν δεν είχε αφήσει τα σημάδια της η δικτατορία, κανείς δε θα γνώριζε την άπιαστη αξία του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Για μισό λεπτό όμως. Εσύ τη γνωρίζεις; Γιατί εγώ το μόνο που γνωρίζω περί αυτού, είναι πως στη χώρα μας το πολίτευμα είναι συνταγματικά δημοκρατικό, και λίγα ακόμα που θυμάμαι από τη δασκάλα μου στο δημοτικό- πως δημοκρατία ορίζεται ένα πολίτευμα που η εξουσία η οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό του οποίου και τα συμφέροντα πρέπει να υπηρετεί πιστά, ενώ κάθε απόφαση λαμβάνεται ύστερα από ψηφοφορία των πολιτών.

Στη χώρα μας δε συμβαίνει τίποτε από αυτά, πέραν του ότι μας δίνεται το δικαίωμα επιλογής όσον αφορά στα χέρια που κρατούν τα χαλινάρια της χώρας μας. Αυτό από μόνο του φυσικά δεν αποτελεί δημοκρατία. Εκτός αν θέλουμε να μιλήσουμε για μια νέα πιο σύγχρονη μορφή δημοκρατίας, όπου η ελευθερία της γνώμης υφίσταται, στο βαθμό όμως που η γνώμη αυτή δε φέρνει αντίρρηση στο υποτιθέμενο δημοκρατικό καθεστώς. Όπου τα ανθρώπινα δικαιώματα αποτελούν θρησκεία, στο βαθμό όμως που δεν τα διεκδικούν εχθροί του κατεστημένου. Όλο αυτό, όπως το περιέγραψα, ορίζεται σαν ελεγχόμενη δημοκρατία, και μου θυμίζει την πικρή καραμέλα των μέσων, όταν δηλαδή ακατάπαυστα μιλούσαν για ελεγχόμενη χρεωκοπία.

Κάθε νοήμων άνθρωπος, καταλαβαίνει πολύ καλά πως το παιχνίδι τους είναι χαμένο από χέρι. Οι αναμφισβήτητα ωραίες και καθησυχαστικές στο άκουσμα ορολογίες που περιγράφουν τα κύματα, δεν κάνουν πιο εύκολη την προσπάθεια του ναυαγού να βγει στη στεριά. Η ουσία είναι αυτό που ενδιαφέρει.

Μέσα λοιπόν σε μια βαρετή θα τολμήσω να πω κοινωνία, κάποιο μέρος του λαού, επιλέγει για συγκεκριμένους λόγους , με το από τα αρχαία χρόνια δικαίωμα του εκλέγειν, να δώσει ψήφο σε κόμματα που χαρακτηρίζονται φασιστικά, και βιώνουν έναν απίστευτο πόλεμο από τον υπόλοιπο βουλευτικό κόσμο.

Εδώ λοιπόν έρχεται να λειτουργήσει η ασυνείδητη ανάγκη του ανθρώπου να εκδικηθεί τον τιμωρό, μέσω της υποστήριξης του αντιπάλου του. Με άλλα λόγια, η ψήφος γίνεται πράξη αντίδρασης όσοn αφορά την πλειοψηφία των Ελλήνων. Και μην ξεχνάμε, πως σε μια περίοδο σύγχυσης και κοινωνικής αταξίας που δημιουργεί ευάλωτα πλέον μέλη, ακραίες ιδεολογίες βρίσκουν εύκολα έδαφος, με αποτέλεσμα να μην υποστηρίζονται μόνο από αντίδραση, αλλά να υιοθετούνται κιόλας.

Απαντώντας λοιπόν στις τηλεοπτικές εκπομπές που επί ώρες αναλύουν την άνοδο κομμάτων με ακραίες πεποιθήσεις, μια λέξη θα πω. Τιμωρία. Τιμωρία σε όσους στον υπέρτατο βαθμό γκρέμισαν την εθνική οικονομία, τον πολιτισμό μας, και έχτισαν με επιτυχία μια εποχή που κυβερνά η αναρχία, χωρίς κανένα αίσθημα ευθύνης και καθήκοντος. Αυτοί λοιπόν καταχράζονται τη λέξη ‘’φασισμός’’- μια λέξη που υποδηλώνει τον βίαιο και καταπιεστικό, για να τρομοκρατήσουν και να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη, τη στιγμή που η δική τους βία ανοίγει περισσότερες πληγές.

Κι ενώ σκύψαμε το κεφάλι γιατί δε μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς, μας απαγορεύουν και το δικαίωμα σκέψης και ελεύθερης έκφρασης. Απειλούν με ένα αντιρατσιστικό νομοσχέδιο το οποίο απλώς ανανεώνουν αφού υπάρχει δεκαετίες τώρα στο Σύνταγμα, χωρίς όμως να τέθηκε ποτέ σε εφαρμογή. {div float:right}{module Google (Τετράγωνο 300χ250 κειμενο)}{/div}

Ο συγκεκριμένος νόμος ποινικοποιεί στην ουσία τη σκέψη μας, και προβλέπει αυστηρές ποινές για σχόλια υπέρ του ρατσισμού, πρόκληση βίας με βάση την εθνικότητα, αλλά και σε όσους εκμηδενίζουν τη σημασία εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Ένας νόμος που αρχικά δεν προκαλεί αντιρρήσεις, όμως γνωρίζουμε πως η κατάρτιση του υπαγορεύεται από τον πανικό που προκαλεί η άνοδος της Χρυσής Αυγής. Με αυτό τον τρόπο βέβαια, αυτοπαραβιάζεται το Σύνταγμα και οι νόμοι του περί ελεύθερης έκφρασης, περί απαγόρευσης της λογοκρισίας του Τύπου και περί ελευθερίας γνώμης των πολιτικών προσώπων. Οι δικαιολογίες των νομοθετών πέρα από την αναγκαία περιθωριοποίηση τέτοιων κομμάτων, είναι και η ανάγκη ευθυγράμμισης της ελληνικής νομοθεσίας με τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές.

Τι άλλο θα μας πείτε; Δε γινόμαστε Ευρωπαίοι , αντιγράφοντας τα νομοσχέδια αυτά, που κάνουν πιο εύκολες τις διπλωματικές ενέργειες της εξουσίας, αλλά δημιουργώντας δική μας υποδομή. Η απαγόρευση των πάντων με τρόπο που ταιριάζει σε συστήματα χούντας, δεν είναι η λύση. Η νεοφερμένη από τα δικά σας σφάλματα βία, δεν αντιμετωπίζεται με καινούρια βία που μάλιστα έχει θύματα τους πολίτες.

Θα ήταν ιδανικό, φαινόμενα όπως ο ρατσισμός και η ξενοφοβία να εξαλειφθούν, είναι γνωστό όμως πως ιδανική κοινωνία δεν υπάρχει. Θα ήταν εύκολο να μειωθούν, κάτι που συνεπάγεται πάνω απ όλα καλυτέρευση του εκπαιδευτικού συστήματος, πιο αυστηρά μέτρα για την είσοδο των αλλοδαπών, μέτρα όμως που θυσιάσατε στο βωμό της εξουσίας. Το σίγουρο πάντως είναι, πως ο νόμος που θέλετε, θα φουντώσει την οργή του λαού, και πιο έντονα θα κάνει τα φαινόμενα αυτά.

Αγαπητοί μου κύριοι, όλοι εσείς που από ευθύνη μας κυβερνήσατε και φέρατε εδώ τη χώρα μας, ήθελα να ξέρα..Θα εφαρμοστεί ο νόμος ή απλώς θα τον σφραγίσετε για ακόμα μια φορά; Οι αλλοδαποί που ζητούν το θάνατο των αλλόθρησκων στο όνομα του Αλλάχ, και κλείνουν παράνομα τους δρόμους, θα τιμωρηθούν; Η άρση της βουλευτικής ασυλίας θα ισχύσει; Για να δούμε…

Θα κλείσω δίνοντας σας μια συμβουλή, πως τον εχθρό δεν τον πολεμάς με απειλές, ούτε κυνηγώντας την πλάγια εξόντωση του, τον πολεμάς αποδεικνύοντας πως εσύ είσαι καλύτερος…

Αν μπορείτε, δείξτε το!

Ίσως κάποιος έπρεπε να το γράψει αυτό, σε μια μεγάλη πόρτα, κάπου στο κέντρο της Αθήνας…

Παπούλια Ευτυχία,

Κοινωνιολόγος