Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2019

ev media-logo


«Μια βουτιά στο παρελθόν». Διαβάστε το νέο άρθρο του Διονύση Παρούτσα

Τις προάλλες στο πρώτο δημοτικό είχαν την γιορτή λήξης του σχολικού έτους. Μια πολύ όμορφη γιορτή από αυτές που μόνο οι λιλιπούτειοι συμμετέχοντες θα μπορούσαν να προσφέρουν στους θεατές, από αυτές που κάθε χρόνο σε όλα τα σχολεία της χώρας κάνουν τους γονείς περήφανους και αγχώνουν τους εκπαιδευτικούς.

1o-dimotiko-giortiii

Στόχος της σημερινής αναφοράς δεν είναι φυσικά η γιορτή αυτή καθ’ αυτή αλλά η θεματολογία της, η οποία αφορούσε τα 60 χρόνια από την ίδρυση του σχολείου. Η ιδέα που είχαν οι εκπαιδευτικοί ήταν εξαιρετική και δημιούργησε σε όλους τους παρευρισκόμενους έντονα συναισθήματα συγκίνησης καθώς πολλοί από αυτούς ήταν και οι ίδιοι μαθητές στο σχολείο αυτό, αλλά και γιατί απευθύνονταν σε γνωστικά σχήματα κοινά σε όλους, αφού όλοι έχουμε υπάρξει μαθητές σε κάποια στιγμή της ζωής μας.

Ιδιαίτερα η σκηνή όπου εμφανίστηκαν μπροστά μας η Λόλα και ο Μίμης από το παλιό αναγνωστικό και αντάλλαξαν δυο λόγια με την Μαρίνα και τον Άρη από το καινούριο ήταν πραγματικά ευρηματική.

Οδήγησαν το μυαλό όλων στο να αναλογιστεί στο ότι όσο κι αν αλλάζουν τα πράγματα, στο τέλος παραμένουν πάντα ίδια στην ουσία τους. Τα παιδιά είναι πάντα παιδιά, είτε παίζουν με το τόπι και τα χάρτινα καραβάκια είτε με το πλέι στέισιον και το σκέιτ μπόρντ. Η αθωότητα, η αφέλεια, η ξενοιασιά είναι κοινά χαρακτηριστικά τους, τότε και τώρα και εσαεί!

Όμως η αντιπαραβολή αυτή είχε και κάποιο άλλο παράπλευρο αποτέλεσμα: Το βιβλίο της δεκαετίας του 60 έχει τελευταία πολλά κοινά με τη δική μας δεκαετία, παρά την εποχή της ευμάρειας που μεσολάβησε. Τότε, όπως και σήμερα η χώρα εξέρχονταν από μια πολύ δύσκολη εμπειρία και ατένιζε το μέλλον με αισιοδοξία και αδημονία. Η νέα γενιά προετοιμάζονταν για έναν υπέροχο καινούριο κόσμο που ανοιγόταν μπροστά της ανέφελος. {div float:right}{module Google (Τετράγωνο 300χ250 κειμενο)}{/div}

Αυτή ακριβώς η ανάγκη έχει επανέλθει και σήμερα εντονότερα, καθώς και σήμερα η πολυεπίπεδη κρίση έχει ανάγκη από σταθερές αξίες στις οποίες πρέπει να στραφεί κανείς για να ανταπεξέλθει.

Κι αν σήμερα δεν είναι το τρίπτυχο «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια» με την έννοια και την οπτική που τους δινόταν τότε, σίγουρα το βασικό ζητούμενο παραμένει το ίδιο. Και σήμερα όπως και τότε η αλληλεγγύη και η σύμπνοια αποτελούσαν κοινωνικό αίτημα αλλά και έδαφος πάνω στο οποίο μπορούν να αναπτυχθούν η ανθρωπιά και η ενότητα.

Τελικά αυτή η κρίση είναι ίσως η θρυαλλίδα που θα οδηγήσει στην μεγάλη δημιουργική έκρηξη που χρειαζόμαστε. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που φέτος σ’ αυτό το σχολείο, ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων, αντικατέστησε το καθιερωμένο «ηλεκτρονικό» δώρο προς τους αποφοίτους, που παλιότερα ήταν ένα σιντί-πλέιερ ή κάτι παρόμοιο, με μια αναμνηστική πλακέτα, στην οποία γράφεται μια ημερομηνία συνάντησης, είκοσι χρόνια μετά, ίσως πολύ… κοντινή για κάποιους από μας!

Δεν είναι τυχαίο επίσης που η κλασσική έκφραση του Καραγκιόζη «μπαμπάκο πεινάμε» που τραγούδησαν εν χορώ τα πρωτάκια, νοηματοδοτήθηκε εκ νέου από το κοινό που παρακολουθούσε και γελούσε με την καρδιά του, αν όχι με το περιεχόμενο της δεκαετίας του 60, σίγουρα με ένα παρεμφερές και σύστοιχο της τρέχουσας δεκαετίας.

Ίσως αυτή τη βουτιά στο παρελθόν και την αναβάπτιση στα νάματα της παιδικής μας ηλικίας να είναι ο μοναδικός τρόπος αντιμετώπισης του αδιέξοδου παρόντος μας. Υπό την έννοια αυτή, η ιδέα των δασκάλων του πρώτου δημοτικού αποτέλεσε όντως εξαιρετική πρωτοτυπία.

Εξ άλλου, ένας λαός όπως ο δικός μας, που έχει τόσο μεγάλη ιστορία, δεν έχει παρά να ανατρέξει κάθε φορά στην αντίστοιχη περίοδο, να δει πώς διαχειρίστηκε τότε τις καταστάσεις, ποια λάθη έκανε και με αισιοδοξία να επαναχαράξει την πορεία του, απλά τοποθετώντας με τον δικό του τρόπο, ένα ακόμη λιθαράκι στο μεγάλο οικοδόμημα που λέγεται Ελλάδα και που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στέκεται απρόσβλητο επί τέσσερις χιλιάδες χρόνια τώρα!!!