Τετάρτη, 30 Σεπτεμβρίου 2020

ev media-logo


«Σωτηρία αγγέλου ή κατάργηση της κόλασης;». Το νέο άρθρο του Διονύση Παρούτσα

Αυτή η υπόθεση με τον "ξανθό άγγελο", την "μυστηριώδη μικρή Μαρία" και όλα όσα παρόμοια επίθετα σκαρφίστηκαν οι δημοσιογράφοι ανά την υφήλιο για να συγκινήσουν το αναγνωστικό τους κοινό, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια ακόμη φωτοβολίδα, από εκείνες που πέφτουν κατά καιρούς, φωτίζουν λίγο τα σκοτάδια που καλύπτουν την κοινωνική μας ζωή και μετά σβήνουν άχαρα αφήνοντας και πάλι τον κόσμο στο βασίλειο του σκότους.

maria-mikri-matia

Για όποιον έχει μνήμη λίγο μεγαλύτερη από του χρυσόψαρου, ή έστω για όποιον έχει τη δυνατότητα να πληκτρολογήσει στο google τη φράση "απαγωγή βρέφους", είναι ηλίου φαεινότερο ότι οι απαγωγές των παιδιών, η κακομεταχείρισή τους και η εκμετάλλευσή τους είναι μάλλον ο κανόνας και όχι η εξαίρεση στις ανθρώπινες κοινωνίες και δη τις πολυπληθέστερες και τις φτωχότερες.

Συγκίνησε όλη την Ευρώπη η μικρή Μαρία, με το ξανθό της μαλλάκι και την σκανδιναβική της κατατομή. Δεν συνέβη όμως το ίδιο με τον "αδερφό" της, ένα παιδάκι δυο - τρία χρόνια μεγαλύτερο που θέλοντας να μπει μπροστά στο πλάνο την ώρα που εκείνη χόρευε, δέχτηκε το βίαιο "καταχέριασμα" της κατ' όνομα μόνο μητέρας του.

Πόσες φορές άλλωστε δεν σταθήκαμε όλοι μάρτυρες μιας τσιγγάνας που έδερνε ανηλεώς το παιδί της σε κάποιο σταθμό λεωφορείων, σε κάποια πλατεία. Και πόσες φορές δεν αναρωτηθήκαμε για το πόσο καλομαθημένα είναι τα παιδιά μας, λέγοντας εκείνο το αμίμητο: "δε βλέπεις τα γυφτάκια που γυρνάνε μέσα στα σκουπίδια και δεν παθαίνουν τίποτα;"…

Είναι λοιπόν οι τσιγγάνοι σκληροί γονείς, πρεζάκηδες και άπονοι εκ γενετής; Αν πάει κανείς σε κάποιο νοσοκομείο της Αθήνας, την ώρα που εισάγεται κάποιο περιστατικό τραυματισμού ή ασθένειας τσιγγάνου, θα βρεθεί μπροστά σε ένα θέαμα που κάθε άλλο παρά επιβεβαιώνει τον ισχυρισμό αυτό, αφού θα δει σύσσωμη την οικογένεια να συμπαραστέκεται στον άρρωστο και σύσσωμη τη φυλή στην πάσχουσα οικογένεια.

Τι είναι, όμως, αυτό που τους κάνει να εμφανίζονται τόσο παραβατικοί, τι τους σπρώχνει στην εγκληματικότητα και οι παραγκουπόλεις τους γίνονται άντρα παρανομίας; Μα τι άλλο εκτός από τη φτώχεια και την ανέχεια. Ας θυμηθούμε λίγο οι παλιότεροι τη συμπεριφορά των δικών μας παππούδων που είχαν περάσει πολέμους και φτώχειες δυσβάστακτες. Πόσο εύκολο για εκείνους ήταν να δώσουν ένα φιλί ή ένα χάδι; Πού να βρουν την δύναμη να κάνουν την υπέρβαση και να εκδηλώσουν μια συμπεριφορά την οποία δε διδάχτηκαν ποτέ; {div float:right}{module Google (Τετράγωνο 336χ280 κειμενο)}{/div}

Δανείζομαι προς στιγμήν, ένα απόσπασμα από κάποιο ρεπορτάζ του Νίκου Μίχου και της Άννας Αμπάτη για τον τηλεοπτικό σταθμό TVXS, σχετικά με τη ζωή των τσιγγάνων:

"Ο ασφαλτοστρωμένος δρόμος διασχίζει τον καταυλισμό, που αποτελείται από πολλές παράγκες, κάποιες περιποιημένες και κάποιες άλλες όχι. Κάποιες παράγκες έχουν αυλές με λουλούδια και τραπέζια κάτω από πέργολες, και από παντού ακούγονται φωνές συζητήσεων. Άλλα παιδάκια τρέχουν αμέριμνα, χωρίς τις μπλούζες τους, παίζοντας μεταξύ τους ή με τα σκυλιά τους και κουβαλώντας παλιά λάστιχα από δω και από εκεί.

Κατεστραμμένα αυτοκίνητα, χωρίς πόρτες και ρόδες, βρίσκονται αφημένα στις γωνίες ορίζοντας έτσι τα “οικοδομικά τετράγωνα” της παραγκούπολης. Οι χωμάτινοι - κυρίως - δρόμοι κόβονται από αυλάκια με νερό, που δημιουργούνται από τις μπουγάδες και τα λάστιχα ποτίσματος.

Η ζωή στον καταυλισμό ξεκινά με δουλειά, κυρίως στη λαϊκή και ως παλιατζήδες, ώστε το μεσημέρι να μπορούν να φτιάξουν φαγητό. Μετά θα έρθει η ξεκούραση, το μπάνιο, και ύστερα η κουβέντα με τους φίλους, για την ομάδα, για την επικαιρότητα. Μετά ξανά από την αρχή.

Πηγαίνοντας βαθύτερα στον καταυλισμό, βλέπουμε ένα σπίτι με επτά παιδιά και κανέναν γονιό. Η μητέρα τους είναι προφυλακιστέα, κατηγορούμενη για κλοπή και πρόσφατα έχασαν τον πατέρα τους. Ο πρόεδρος προσπαθεί με την βοήθεια του Συνήγορου του Πολίτη, των τοπικών Αστυνομικών Αρχών, αλλά και της Κοινωνικής Πρόνοιας να συλλέξει τα απαραίτητα έγγραφα και άδειες ώστε ο δικηγόρος τους να καταφέρει να βγάλει από την φυλακή την μάνα για να επιστρέψει στα παιδιά της".

Υπό τέτοιες συνθήκες, είναι άραγε δυνατόν τα παιδιά να πηγαίνουν τακτικά στα σχολεία, είναι δυνατόν να δέχονται τη φροντίδα που τους αξίζει, είτε από τους γονείς τους είτε από τους επιτετραμμένους γι' αυτό δασκάλους, κοινωνικούς λειτουργούς κτλ;

Όση ώρα, λοιπόν, είναι αναμμένη η φωτοβολίδα της μικρής Μαρίας και οι προβολείς της δημοσιότητας στραμμένοι στο πρόβλημα της παιδικής διακίνησης και κακομεταχείρισης ανά την Ευρώπη, αυτό που πρέπει να κάνουμε όλοι είναι να αναρωτηθούμε και να πιέσουμε τους βουλευτές μας πάνω στο να περάσει νέος νόμος για τις υιοθεσίες, να γίνουν αυστηρότερες οι ποινές –και οι έλεγχοι– για την παιδική εργασία και τη σχολική διαρροή και να στηριχτεί με κάθε τρόπο η προσπάθεια του "Χαμόγελου του Παιδιού".

Ιδιαίτερα για το τελευταίο θα πρέπει να υπάρξει τεράστια πίεση από παντού. Αυτός ο υπέροχος άνθρωπος, ο πρόεδρος του συλλόγου, ο Γιαννόπουλος, είχε την φαεινή ιδέα να δώσει παγκόσμια διάσταση στο θέμα, όχι τόσο για την ίδια τη Μαρία, (άλλωστε ο ίδιος θα έχει δει πολύ χειρότερα περιστατικά) όσο για να σπάσει αυτό το απόστημα σε ολόκληρη τη Γηραιά Ήπειρο.

Σύλλογοι, φορείς και άτομα πρέπει να κάνουν ό,τι θεωρούν πιο ευεπίφορο προς την κατεύθυνση αυτή.

Ας μην ξεχνάμε ότι η κρίση δεν είναι μόνο η μητέρα παρόμοιων δεινών αλλά και κόρη τους!