Πέμπτη, 20 Ιουνίου 2019

ev media-logo

«Το… λονδρέζικο Καρπενήσι των Χριστουγέννων». Το νέο άρθρο του Διονύση Παρούτσα

Το σημερινό άρθρο, αν και λίγο ετεροχρονισμένο έρχεται να συμπληρώσει ένα κενό καθώς θα ήταν ατόπημα να μη γίνει αναφορά σε μια αξιόλογη προσπάθεια που έλαβε χώρα τις μέρες των γιορτών. Ας όψονται για την καθυστέρηση οι πολιτικές εξελίξεις, η… αναποφασιστικότητα του δημάρχου και κάποια άλλα παρατράγουδα…

kratiki-orxistra-athina

Θα ήταν ατόπημα, λοιπόν, διότι φέτος τα Χριστούγεννα η ΕΚΕΠΠΠΑΔΗΚ και ο Δήμος Καρπενησίου επιφύλασσαν για το φιλοθεάμον κοινό της πόλης μας μια έκπληξη πρώτου μεγέθους! Από τις διάφορες εκδηλώσεις που προγραμματίστηκαν για τις μέρες αυτές, στις λεγόμενες Γιορτές Χειμώνα 2014, ένα πολύ μεγάλο ποσοστό τους διέθετε πολιτιστικό επίπεδο της τάξης του Μεγάρου Μουσικής των Αθηνών και μάλιστα με παραστάσεις που δεν θα έλεγες ότι απευθύνονται και στον μέσο Αθηναίο!

Για παράδειγμα, η Κρατική Ορχήστρα που προσκλήθηκε και γέμισε με νότες το Συνεδριακό Κέντρο δεν έπαιξε τις κλασσικές χριστουγεννιάτικες μελωδίες οι οποίες είναι ευχάριστο ακρόαμα για οποιονδήποτε ασχολείται έστω και ελάχιστα ή και καθόλου με αυτό το είδος της μουσικής. Αντίθετα έφερε μουσικές του Σεμπάστιαν Μπαχ και των γιων του που ακόμα και οι ειδήμονες δεν ακούνε τόσο συχνά. Η μουσική βραδιά επίσης με τις δύο σοπράνο που ερμήνευσαν γαλλικά τραγούδια του 19ου αιώνα, ήταν εξίσου –αν όχι περισσότερο- απαιτητική από τους θεατές, ιδιαίτερα μάλιστα όταν και η γλώσσα δεν βοηθούσε στην κατανόηση του άσματος.

Εντούτοις, και παρά το παράτολμο του εγχειρήματος, το κοινό γέμισε την αίθουσα και ακόμα και αν κάποιοι κουράστηκαν κάποια στιγμή (του υποφαινομένου μη εξαιρουμένου), έδειξε άψογη συμπεριφορά, αποδεικνύοντας και με το παραπάνω πως το ωραίο μπορεί να γίνει κτήμα όλων αλλά και να κατακτήσει τον καθένα, αρκεί να προσφερθεί με τον κατάλληλο τρόπο. Ίσως εάν είχε προβλεφθεί να μοιραστεί, μαζί με το πρόγραμμα, ένα φυλλάδιο με τους στίχους των κομματιών που ερμηνεύτηκαν ή εάν υπήρχαν ηλεκτρονικοί υπότιτλοι στη σκηνή, το αποτέλεσμα να ήταν ακόμα καλύτερο. Μπορεί η μουσική να είναι κοινή γλώσσα όλων των ανθρώπων, υπάρχουν όμως αρκετοί που δεν τη γνωρίζουν και δεν θα ήταν κακό να τους λαβαίναμε κι αυτούς υπόψη.

Τέλος, η παράσταση του Καρυοθραύστη  από το Βασιλικό Μπαλέτο του Λονδίνου, κράτησε καθηλωμένους επί ένα δίωρο τους 500 θεατές, δίνοντάς τους την ψευδαίσθηση ότι παρευρίσκονταν στη σκηνή του Κόβεντ Γκάρντεν. Εκεί, πραγματικά, βοηθούντος και του εξαιρετικού ηχητικού εξοπλισμού του Συνεδριακού Κέντρου, μπορούσε κανείς να ακούσει ακόμη και τον ήχο των ποδιών των χορευτών στο παρκέ! Νόμιζες ότι ήσουν εκεί και το μόνο που διέφερε ήταν οι καιρικές συνθήκες, πράγμα περίεργο βέβαια καθώς όπως όλοι ξέρουν το Λονδίνο και το Καρπενήσι δεν διαφέρουν και τόσο… Αν και πρέπει να πούμε ότι το κοινό απογοητεύτηκε λιγάκι γιατί νόμιζε ότι η μετάδοση θα ήταν απευθείας, εντούτοις αυτά είναι ψιλά γράμματα και μερικές φορές κάποια κατά συνθήκη ψεύδη δεν είναι και τόσο μεμπτά.

Όμως με αυτά και με αυτά, εντοπίστηκε μια ουσιαστική διαφορά από παλιότερες εποχές. Κάποια στιγμή, έλαβε χώρα ένα περιστατικό, επί της πρώτης δημαρχίας Παπαδόπουλου, εάν δεν απατώμαι, που μας κατέτασσε στη χαμηλότερη στάθμη από πλευράς πολιτισμικού υποβάθρου. Είχαν έρθει στις γιορτές δάσους καλεσμένοι κάποιοι μουσικοί, μάλλον από την Ουγγαρία. Έπαιξαν οι άνθρωποι στο θεατράκι της βασικής βιβλιοθήκης, μπροστά σε ένα ισχνό κοινό, αλλά αυτό δεν τους απογοήτευσε.

Εκείνο που τους οδήγησε στα πρόθυρα νευρικής κρίσης και τους ανάγκασε να διακόψουν την παράστασή τους, ήταν όταν την επόμενη μέρα, κληθέντες να παίξουν μεσημέρι στο νεότευκτο τότε κτήριο του Κεφαλόβρυσου, βρέθηκαν σε μια ατμόσφαιρα αμερικάνικου σαλούν, «μες σε καπνούς και σε βρισιές» και με τους ενθουσιώδεις θαμώνες να παραγγέλνουν βροντόφωνα «Ε, μικρέ, πιάσε μια παγωμένη!!!»

Από τότε κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι και υπάρχουν ορισμένοι άνθρωποι στην πόλη μας που δεν είναι άμοιροι ευθύνης γι’ αυτό. Ανάμεσά τους ο Νικολά Γκαμπριέλ που επί δεκαετίες τώρα διδάσκει πολιτισμό, ο Γιώργος Ξενάκης, οι κατά καιρούς πρόεδροι και τα μέλη του Πολιτιστικού Συλλόγου, ο Σπύρος Τσιούρης με την θεατρική του «μανία» και τελευταία αλλά όχι έσχατη η Ευαγγελία Βάρσου και τα μέλη, ιδιαίτερα τα ενήλικα, της Φιλαρμονικής της.

Άνθρωποι που προσφέρουν από το περίσσευμα της ψυχής τους, μετακενώνοντας σε μας τους αδαείς ψήγματα του πάθους τους για την τέχνη του ο καθένας, μια Τέχνη που οι ίδιοι υπηρετούν αγόγγυστα άλλοτε ως εραστές της και άλλοτε ως ερμηνευτές της. Έτσι το ευχαριστώ είναι το ελάχιστο που θα μπορούσε να τους προσφέρει κανείς, αποτιμώντας τις υπηρεσίες τους προς την νεολαία του τόπου μας, μια νεολαία που δίχως αυτές τις παρεμβάσεις θα είχε παραμείνει στην πανηγυριώτικη νοοτροπία της δεκαετίας του 1980.

Γι’ αυτό και η προσπάθεια αυτή του Δήμου δεν έπρεπε να περάσει απαρατήρητη. Γι’ αυτό και πρέπουν συγχαρητήρια στους διοργανωτές όλων των εκδηλώσεων αυτής της περιόδου. Για να έχουν το κουράγιο να συνεχίσουν και του χρόνου.