Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου 2019

ev media-logo


«Επιστημονική φαντασία». Το νέο άρθρο του Διονύση Παρούτσα

Ζούμε σε εποχή περίεργη, θλιβερή, απαισιόδοξη. Χωμένοι στην αέναη ανακύκλωση της μίζερης καθημερινότητάς μας, αλλάζουμε φιλοσοφική οπτική, γινόμαστε υλιστές, αναζητούμε ασφάλεια στο απτό, το αποδείξιμο, το σίγουρο. Όμως η στάση αυτή δεν οδηγεί σε άλματα, η στάση αυτή δεν μπορεί να δώσει στίγμα αισιοδοξίας ούτε να φέρει την αλλαγή που όλοι αναζητούμε. Ευτυχώς όμως που δεν είναι όλοι έτσι.

590

Υπάρχουν νέοι άνθρωποι που διαπιστώνουν το έλλειμμα, ασφυκτιούν για το αύριο και αναζητούν το δρόμο τους μέσα από τις ωδίνες ενός αγωνιώδους τοκετού, προκειμένου να τεχθεί ελπίδα και όραμα.

Κι επειδή ακριβώς αυτό είναι το ζητούμενο από τους πάντες την τρέχουσα περίοδο, αντιγράφω το παρακάτω κείμενο, ενός επιχώριου νεαρού με το ψευδώνυμο TulkasAstaldo, το πραγματικό όνομα του οποίου για λόγους συστολής και μόνο δεν αναφέρεται από αυτή τη στήλη, μπορεί ο καθένας όμως να το αναζητήσει στο προσωπικό του ιστολόγιο. 

"Λυπάμαι αυτούς που δεν πιστεύουν σε τίποτα. Που ζουν μια ζωή λειψή δίχως φαντασία.  Που ανάμεσα στις τόσες παραδοχές τους, δεν παραδέχονται τίποτα. Μισώ την κενοδοξία τους και τη μάταιη αυτή τους λογική. Πώς μπορείς να ζεις χωρίς φαντασία, όταν η ίδια η φύση και ο κόσμος που τόσο λατρεύεις, πολλές φορές την ξεπερνούν; Τότε ζεις μια ζωή κενή. 

Τους λυπάμαι γιατί τυφλώνονται από την ίδια τους την υπεροψία, αρνούνται να δουν πέρα από τα όρια του απόλυτου ρεαλισμού τους, προσκολλημένοι πάντα στις παραδοχές των άλλων για τον κόσμο και περιμένουν κάποιον Νεύτωνα να τους δείξει το επόμενο βήμα. Πού είναι η φαντασία σου κύριε Λαβουαζιέ; Μα φυσικά μπροστά σου. Το σύμπαν  που με τόση ευλάβεια παρατηρείς και λατρεύεις, πλημμυρίζει από φαντασία και υπερρεαλισμό.

Κι όμως εσύ προχωράς σκυφτός, μπουσουλώντας μες το σκοτάδι της ίδιας σου της σκιάς και απεγνωσμένα ψάχνεις να πιαστείς από τη λογική σου. Μα δεν τολμάς να φανταστείς και να πλάσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που βεβιασμένα, όσο και αν δεν το βλέπεις, σου προσφέρουν. Φοβάσαι να προχωρήσεις πέρα από την ασφάλεια της επιστήμης σου και κάθε τι που δεν την ακολουθεί, μανιωδώς το αρνείσαι και το πετάς.

Ζεις σ’ έναν κόσμο που με άμετρη φαντασία πλάσθηκε κ’ όμως μοιάζεις να κρύβεσαι από αυτόν. Στυγνός εκτελεστής της φαντασίας. Πόσο μα πόσο μισώ αυτή τη λάγνα επιθυμία σου να εξηγείς τα πάντα. Εσένα που τόσο ηδονίζεσαι από τη λογική, αγνοώντας το γεγονός ότι υπάρχει μια πιθανότητα (μια από αυτές που τόσο πολύ λατρεύεις να χρησιμοποιείς) όλη αυτή η λογική να είναι ψεύτικη. Αλλά παρά ταύτα, με τόση υπερηφάνεια και ματαιοδοξία την επιβάλεις στους άλλους  και ούτε λόγος για οποιαδήποτε άλλη πίστη.

Τι λοιπόν σε εμποδίζει να δεις πέρα από τη μύτη σου; Γιατί δεν τολμάς να φανταστείς και να διαβείς το άγνωστο; Είναι που τρέμεις από το λάθος, το λάθος μην φανταστείς κάτι που δεν υπάρχει και έπειτα νιώσεις γυμνός. Μα έχεις κάνει ήδη το λάθος από τη στιγμή που δεν φαντάστηκες. Τα πάντα μπορούν να υπάρξουν και την ίδια στιγμή τα πάντα μπορεί να είναι ψεύτικα.

«Magavtelanata*»  υπερόπτη “επιστήμονα” και δώσε χώρο στην φαντασία. Δες πέρα απ’ τα όρια της λογικής σου και ίσως ανταμειφθείς. Σε τι άραγε ωφελεί να μην πιστεύεις σε τίποτα πέρα από τις θεωρήσεις της επιστήμης σου; Τι θα είναι αυτό που θα σε περιμένει στο τέλος της γκρίζας σου ζωής, που την φαντάστηκες μόνο στο φάσμα του ρεαλισμού; Ένα κενό.

Ένα κενό που ποτέ δεν θα καταλάβεις και η λύτρωση που μάταια έψαχνες να βρεις στους νόμους της φυσικής, δεν θα έρθει ποτέ, όχι γιατί δεν υπάρχει αλλά γιατί απλά δεν την φαντάστηκες.

Ανέλπιστα πορεύεσαι και ανέλπιστα τελειώνεις."

------------------------------------------------------------

*Magavtelanata: Είναι μία έκφραση που αναφέρεται στο "Εκκρεμές του Φουκώ". Σημαίνει βγάλε την τάπα. Όταν πρόκειται για κορδωμένα και παραφουσκωμένα άτομα, υποθέτουμε ότι έχουν φουσκώσει από την ίδια τους την αλαζονεία, και έχουν μια τάπα σφηνωμένη στο πίσω μέρος του σώματός τους. Επομένως, καλώντας τους να αφαιρέσουν το πώμα, τους καταδικάζουμε στο αναπότρεπτο ξεφούσκωμα, το οποίο συχνά συνοδεύεται από οξύτατο συριγμό και μείωση των διαστάσεων του εξωτερικού περιβλήματος, ώστε να καταστεί ταπεινό, ωχρή εικόνα και χλωμό φάντασμα της πρώην εξοχότητας. (Eρμηνεία από το http://nefelikas.wordpress.com/2008/01/16/ma-gavte-la-nata/)