Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2019

ev media-logo


«Ρωμαϊκές μονομαχίες». Ο Διονύσης Παρούτσας γράφει για τις εκλογές

Λοιπόν… λοιπόν… Ο στίβος άρχισε να στρώνεται. Οι δούλοι είναι ήδη στον αγωνιστικό χώρο και ρίχνουν φρέσκο χώμα στα σκάμματα. Λάδι μπαίνει στους μεντεσέδες των κλουβιών και τα λιοντάρια βρυχώνται πεινασμένα για φρέσκο κρέας. Οι μονομάχοι ετοιμάζονται, φοράνε τις πανοπλίες τους, δημιουργούν τις πρόσκαιρες συμμαχίες τους και ο κόσμος σιγά – σιγά μπαίνει και πιάνει τις κερκίδες.

591

Panem et circensis, άρτος και θέαμα, δηλαδή, για έναν λαό που υποφέρει στην καθημερινότητά του, αλλά εύκολα αποσπάται βλέποντας τις ηρωικές μονομαχίες στον στίβο της πολιτικής και διψά για την πτώση των ισχυρών, ίσως για να βιώσει ευκολότερα τη δική του.

Έρχονται οι εκλογές, ευκαιρία για ελπίδα, για ανανέωση των κοινωνικών συμβολαίων και εκτόνωση. Δεν είναι κακό, είναι ο μόνος τρόπος να αντιδράσει κανείς ειρηνικά, χωρίς να βγει στους δρόμους και να εισπνεύσει τόνους δακρυγόνων και χωρίς να εισπράξει καμία γκλομπιά.

Στα καθ' ημάς τα πράγματα αρχίζουν σιγά – σιγά να ξεκαθαρίζουν. Το αδιαφιλονίκητο φαβορί για τον Δήμο Καρπενησίου, ο Νίκος Σουλιώτης, έχοντας παραλάβει το χρυσό δαχτυλίδι της διαδοχής από τον μέντορά του, κατεβαίνει στον στίβο σίγουρος ότι το άρμα του θα τερματίσει πρώτο και με διαφορά καθώς το σέρνουν καθαρόαιμα (αλλά και… ημίαιμα) άτια, πεπειραμένα και ψημένα σε παρόμοιους αγώνες, χώρια που οι οιωνοί είναι ευνοϊκοί και οι… θυσίες ευπρόσδεκτες.

Όλη αυτή η σιγουριά έχει φέρει αμηχανία στους αντιπάλους, που έχασαν την μία και μοναδική ευκαιρία να ενώσουν τις δυνάμεις τους, προκειμένου τουλάχιστον να μην διασυρθούν και προκειμένου να μην δείξει το πλήθος τον αντίχειρα προς τα κάτω μετά τη λήξη της μάχης. Τι 30, τι 40 τι 50, όσοι και να μαζεύτηκαν δεν κατάφεραν να καταλήξουν σε μια συμφωνία. Τα μαχαιρώματα, πισώπλατα και… επιστήθια έδωσαν και πήραν.

Αλλά… nova tempora, novi mores, δηλαδή νέοι καιροί, νέα ήθη, κι ελπίζω να μη διαμαρτυρηθεί κανένας φιλόλογος για τον νεολογισμό και να μην έχω κάνει λάθος τα γένη και τις κλίσεις…

Οι παλιοί μαχητές, αυτοί που έχαναν στη μάχη αλλά ποτέ δε ζήτησε κανείς το χαμό τους, αυτοί που είχαν πάντα την έξωθεν καλή μαρτυρία για το ήθος και την ευπρέπειά τους, δηλαδή η Ανεξάρτητη Δημοτική Συνεργασία, αυτοί που πάντα αποκαλούσαμε "ο τρίτος συνδυασμός", αποφάσισαν να αποσυρθούν από τον αγώνα, κάνοντας χρήση του δικαιώματος που τους δίνει η μακρόχρονη, τίμια και ειλικρινής παρουσία τους στα κοινά, προκειμένου να καταγγείλουν ακριβώς αυτή την ασυνεννοησία που επιβάλλουν προσωπικές ίντριγκες και κομματικές αγκυλώσεις, κάποιων ανθρώπων που βλέπουν, τώρα ίσως, τη μοναδική ευκαιρία για ανέλιξη στην εξουσία. Είναι από τις λίγες πολιτικές κινήσεις που έχουν κάποιο περιεχόμενο, και δείχνουν ακριβώς την πολιτική τους ποιότητα, αν και ο καναπές δεν μπορεί να είναι ποτέ η λύση για τα κοινά.

Και φυσικά είναι άδικο να αναφερόμαστε σ' αυτούς μόνο με τα ονόματα των Μπομποτσιάρη και Καραγιαννόπουλου καθώς η ομάδα στελεχώθηκε πάντα από αξιολογότατους συμπολίτες, ανθρώπους που μπήκαν στο στίβο ξέροντας ότι θα χάσουν αλλά πάντα με την αίσθηση του "ευ αγωνίζεσθαι", και δόξα τω Θεώ που δεν υπάρχει λατινικό αντίστοιχο γι' αυτό!

Τι μέλλει γενέσθαι λοιπόν; Μα είναι ολοφάνερο… Πάντα όταν υπάρχει ένας βαρύς σταυρός για να σηκωθεί, βρίσκεται κάποιος Σίμωνας Κυρηναίος να βοηθήσει και πάντα οι συνθήκες είναι αυτές που καθορίζουν ποιος θα αναλάβει την πρωτοβουλία ή σε ποιον θα πέσει ο κλήρος.

Κι από ό,τι φαίνεται ο κλήρος πέφτει στον Γιάννη Σταμάτη. Αυτός θα αναλάβει να φορέσει τη σκουριασμένη πανοπλία του προκατόχου του, να συγκεντρώσει γύρω του δυνάμεις αλλοπρόσαλλες και να προσκαλέσει… θεούς και… δαίμονες στο πλευρό του! Είναι όμως άραγε στ' αλήθεια τόσο δύσκολη η θέση του όσο φαίνεται;

Ας μη ξεχνάμε ότι στο Δήμο Καρπενησίου, μέχρι τις εκλογές του 2010, η εκλογή κρινόταν πάντα με οριακές διαφορές. Μόλις 177 ψήφοι έκαναν Δήμαρχο τον Καραμπά απέναντι στον Καρατσίκη το 2006 (με όριο το 42%) και με μόλις... 75 και με την δεύτερη Κυριακή, το 2002!

Εντάξει, το 2010 η διαφορά υπέρ του Μπακογιάννη ήταν 1851 ψηφοδέλτια, ας μην ξεχνάμε όμως ότι ήταν ο ίδιος ο Μπακογιάννης επικεφαλής, με ό,τι αυτό συνεπάγεται αλλά και ότι είχε ολοκληρωθεί πλέον η συνένωση των Δήμων.

Επίσης ο Σταμάτης έχει τώρα την ευκαιρία να εξαργυρώσει την επιτυχημένη πορεία του στο Δήμο Δομνίστας, πριν τον Καλλικράτη, και ξέρει να μιλάει την ίδια γλώσσα με τους κατοίκους των χωριών. Έχει μακρά αυτοδιοικητική εμπειρία και εκτός αυτών είναι επίσης θετικό γι' αυτόν το γενικότερο ρεύμα υπέρ της κεντροαριστεράς που επικρατεί στη χώρα.

Φυσικά σε τοπικό επίπεδο είναι τα πρόσωπα που παίζουν ρόλο καθώς και η προσωπική επιρροή σε σόγια και ταράφια. Εντούτοις αυτή η πολιτική αποφεύγεται όλο και περισσότερο γιατί εν μέσω κρίσης, είναι πλέον δύσκολο να μιλούμε για "συμπαγείς" δεξαμενές ψήφων. Αυτό, εξ άλλου, ευνοεί και τον Σουλιώτη ο οποίος αναγκαστικά θα έχει να αντιμετωπίσει τις δικές του εσωτερικές δυσαρέσκειες από άτομα που δεν "αξιοποιήθηκαν" όπως τα ίδια ευελπιστούσαν.

Από την άλλη, η πασοκική προέλευση του Σταμάτη, αποτελεί ολοένα και λιγότερο βαρίδι για τον ίδιο, καθώς το ίδιο το ΠΑΣΟΚ φυλλοροεί καθημερινά και τείνει να εκλείψει από τον πολιτικό χάρτη της χώρας, και, ως γνωστόν, ο "αποθανών δεδικαίωται της αμαρτίας" αφού ό,τι και να κάνει δεν μπορεί να αμαρτήσει πια!

Αντίθετα, η συνεπής στάση του Σταμάτη μπορεί κάλλιστα να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους του "τρίτου συνδυασμού" που λέγαμε, αλλά και όλους εκείνους που αισθάνονται πολιτικά άστεγοι – δεδομένου φυσικά ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα στηρίξει κάποιον δικό του υποψήφιο. Αλλά δεν είναι και τόσο εύκολο σε ένα αναδυόμενο κόμμα αφ' ενός να βρει τόσους υποψηφίους διαμιάς και να μείνει πιστό στις αρχικές του διακηρύξεις.

Συνεπώς, όσο και να ξεκινάει με σκουριασμένη πανοπλία και την αίσθηση του αουτσάιντερ και κουβαλώντας αμαρτίες άλλων, μπορεί και να μην είναι απίθανο να μεταστρέψει το ευμετάβολο πλήθος, ιδιαίτερα μάλιστα αν επιδοθεί σε σωστή επιλογή στελεχών.

Αυτό είναι που πρέπει να προσέξει εξάλλου ο Σουλιώτης, ο οποίος με την οξύνοια και την πολιτική διαίσθηση που τον διακρίνει, καθώς επί σειρά ετών ήταν στέλεχος της τοπικής ΝΔ και σε αυτοδιοικητικά πόστα, αποκλείεται να μην το έχει επισημάνει. Εξ άλλου ας μην ξεχνάμε ότι το πλήθος (λατινιστί populum για να είμαστε συνεπείς) είναι πάντα πολύ σκληρότερο με τους ισχυρούς παρά με τους ελάσσονες.