Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2020

ev media-logomenoume spiti-small


«Μελαγχολικό τοπίο». Το νέο άρθρο του Διονύση Παρούτσα

Επιτέλους ξεμπέρδεψαν οι Δήμαρχοι και ο Περιφερειάρχης με τον πονοκέφαλο του ορισμού των αντιδημάρχων και των υπόλοιπων στελεχών της αυτοδιοίκησης. Κάθε φορά που μια τέτοια διαδικασία βρίσκεται σε εξέλιξη παγώνει κάθε δραστηριότητα στους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης και το μεγάλο πρόβλημα είναι αυτή η αγωνία που διακατέχει τους πάντες για το αν θα είναι αυτοί οι επόμενοι "εκλεκτοί". Αυτό βέβαια είναι φυσικό και διόλου μεμπτό καθόσον όλοι δικαιούνται να έχουν τις φιλοδοξίες τους· τις αγνές τους όμως φιλοδοξίες.

615

Διότι αυτό που συμβαίνει απανταχού της Ελλάδος είναι τουλάχιστο τραγελαφικό. Το τι ίντριγκα, τι συνωμοσία και τι αλισβερίσι γίνεται, δε λέγεται! Και μάλιστα όσο μικρότερος είναι ο Δήμος, τόσο χειρότερα είναι τα πράγματα. Οι μεν κολλάνε στην εξουσία και δεν λένε να φύγουν με τίποτα, απειλώντας θεούς και δαίμονες, οι δε μετέρχονται κάθε βυζαντινής μηχανορραφίας για να ξηλώσουν τους πρώτους, με αποτέλεσμα να την πληρώνουν επίσης οι …ίδιοι θεοί και δαίμονες!

Για παράδειγμα, πριν από μερικά χρόνια, σε ένα Δήμο γειτονικού μας νομού, είχαν κανονίσει προεκλογικά, να ενοποιήσουν δύο συνδυασμούς και στην περίπτωση που εκλέγονταν να μοιράζονταν τις θέσεις με βάση κάποια συμφωνία. Καθώς ο καιρός περνούσε όμως και η συμφωνία δεν εφαρμοζόταν (κατά τα λεγόμενα του …αδικημένου) ο Δήμαρχος απόχτησε …αντιπολίτευση εκ των έσω, με αποτέλεσμα να μην του ψηφίσουν τον προϋπολογισμό!

Μα αν στην περίπτωση αυτή μπορεί να βρει κάποιος μια δικαιολογία, σε μας εδώ, δεν υπάρχει καμία. Δεν είναι νοητό να προσμένει κάποιος την οικονομική του ενίσχυση από τα χρήματα που διατίθενται ως μισθός για τις θέσεις αυτές. Δεν είναι δυνατόν να θεωρεί ότι για τους κόπους και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε προεκλογικά θα πρέπει να έχει ανταμοιβή!

Κανείς δεν υποχρέωσε κανέναν να ασχοληθεί με τα κοινά. Υποτίθεται ότι αυτό το κάνουν μόνο και μόνο για να βοηθήσουν τον τόπο, να θέσουν τις ικανότητές τους στην υπηρεσία του κοινού και - έστω - για τη δόξα.

Κανείς τους δεν σκέφτεται όμως ότι έχουν εκλεγεί με την ψήφο των ηλικιωμένων στα χωριά μας, με την ψήφο των ανθρώπων του μόχθου και της φτώχειας, με την ψήφο των πολιτών που ευελπιστούν σε μια καλύτερη μοίρα και μια πιο ανθρώπινη καθημερινότητα.

Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση συμπολίτη μας που σε κάθε περίπτωση διατρανώνει ότι η συμμετοχή του στα κοινά δεν έγινε "για την ψυχή του παππούλη του" και ότι είναι αναφαίρετο δικαίωμά του να εκμεταλλεύεται τη δημόσια θέση του προς ίδιον όφελος! Ευτυχώς που ο άνθρωπος αυτός δεν εκλέγεται πια.

Βέβαια αυτό δεν είναι τίποτα. Τα πάντα έχουν την τιμή τους στην κοινωνία που ζούμε - ανέκαθεν είχαν. Όταν το χρήμα είναι η κινητήριος δύναμη κάθε πολιτικής και κοινωνικής δραστηριότητας, είναι φυσικό ο ιδεαλισμός και η ηθική να παραγκωνίζονται. Εδώ για τον Χριστό χρειάστηκαν μόνο 30 αργύρια, τα επιμίσθια της αυτοδιοίκησης λέτε να άφηναν ασυγκίνητους πολλούς από εμάς;

Πάει όμως μακριά αυτή η βαλίτσα: Ας αντιγράψουμε για λίγο, κλείνοντας, το Μακρυγιάννη, τον μόνο ίσως ιδεαλιστή ήρωα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, αυτόν που δεν ήταν λίγοι εκείνοι που αποκάλεσαν "αλαφροΐσκιωτο".

Γιατί σήμερα, στο μελαγχολικό τοπίο της πραγματικότητας, μόνο μια καθαρή και στεντόρεια φωνή σαν τη δική του θα μπορούσε να μας δείξει ίσως τον δρόμο, αφού κι εκείνος τα ίδια ζούσε στα δικά του χρόνια:

"Αν μας έλεγε κανένας ότι αυτείνη είναι η λευτεριά οπού θα γευόμαστε, θα περικαλούσαμε τον Θεόν να μας αφήση εις τους Τούρκους άλλα τόσα χρόνια, όσο-να γνωρίσουν οι άνθρωποι τι θα ειπή πατρίδα, τι θα ειπή θρησκεία, τι θα ειπή φιλοτιμία, αρετή και τιμιότη. Αυτά λείπουν απ' όλους εμάς. Τις πρόσοδες της πατρίδας τις κλέβομεν, από υποστατικά δεν της αφήσαμεν τίποτας, σε 'πηρεσίαν να μπούμεν, ένα βάνομεν εις το ταμείον, δέκα κλέβομεν.

… Δύσκολο είναι ο τίμιος άνθρωπος να κάνη τα χρέη του πατριωτικώς. Οι αγωνισταί οι περισσότεροι και οι χήρες κι' αρφανά δυστυχούν. Πολυτέλεια και φαντασία! Γεμίσαμεν πλήθος πιανοφόρτια και κιθάρες. Οι δανεισταί μας ζητούν τα χρήματά τους, λεπτό δεν τους δίνομεν από αυτά -κάνουν επέβασιν εις τα πράματά μας. Και ποτές δεν βρίσκομεν ίσιον δρόμον. Πως θα σωθούμεν εμείς μ' αυτά και να σκηματιστούμεν εις την κοινωνίαν του κόσμου ως άνθρωποι;

…Τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί και αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Το-λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί, να την φυλάμεν κι' όλοι μαζί και να μην λέγη ούτε ο δυνατός "εγώ", ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγη ο καθείς "εγώ"; Όταν αγωνιστή μόνος-του και φκειάση, ή χαλάση, να λέγη εγώ· όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκειάνουν, τότε να λένε "εμείς". Είμαστε εις το "εμείς" κι' όχι εις το " εγώ. Και εις-το-εξής να μάθωμεν γνώση, αν θέλωμεν να φκειάσωμεν χωριόν, να ζήσωμεν όλοι μαζί. Έγραψα γυμνή την αλήθεια, να ειδούνε όλοι οι Έλληνες ν' αγωνίζωνται δια την πατρίδα τους, δια την θρησκεία τους, να ιδούνε και τα παιδιά μου και να λένε· "Εχομενν αγώνες πατρικούς, έχομεν θυσίες”, αν είναι αγώνες και θυσίες. Και να μπαίνουν σε φιλοτιμίαν και να εργάζωνται εις το καλό της πατρίδας τους, της θρησκείας τους και της κοινωνίας.

Όχι όμως να να πορνεύουν την αρετή και να καταπατούν τον νόμον και να 'χουν την επιρροή για ικανότη".

*Το άρθρο αυτό είναι επαναδημοσίευση ενός παλαιότερου, που είχε δημοσιευθεί στα 2008.