Greek Albanian English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish
Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2018

ev media-logo

«Να δούμε ξανά το θαύμα…». Το νέο άρθρο της Κατερίνας Μπούκα, από την έντυπη έκδοση

Η έμπνευση υπήρξε πάντοτε, το ζητούμενο ποιητών, συγγραφέων, ανθρώπων του πνεύματος. Άπιαστη η άτιμη όπως η ευτυχία. Όσο την κυνηγάς τόσο σου ξεφεύγει. Κι έρχεται εκεί που δεν την περιμένεις διότι «τα θαύματα ως γνωστόν, γίνονται όταν πάψεις να επιμένεις», κατά το λαϊκό άσμα.

678

Η καθημερινότητα βέβαια δεν έπαψε ποτέ να δίνει λύσεις από μόνη της. Η πολιτική επικαιρότητα και όχι μόνο, αποτελεί από αρχαιοτάτων χρόνων πηγή σάτιρας, τραγωδίας, αγανάκτησης και απελπισίας. Κάποτε βέβαια όλα τα τραγικά που συνέβαιναν, ενέπνεαν και σπουδαίες επαναστάσεις. Οι σπουδαίες επαναστάσεις έγιναν ανά τους αιώνας από σπουδαίους επαναστάτες που εναντιώνονταν σε έναν «σπουδαίο» εχθρό. Έναν εχθρό γνωστό και ξεκάθαρο. Δύσκολες οι επαναστάσεις όμως σήμερα γιατί ο εχθρός δεν είναι ξεκάθαρος. Εδώ, μια απεργία λέμε να κάνουμε και ο πρωθυπουργός κατεβαίνει μαζί μας στους δρόμους. Πώς να αντισταθείς και ενάντια σε ποιον;;

Δεν είναι ένας ο εχθρός πια… γι’ αυτό και είναι δύσκολο να τον πολεμήσεις. Η απληστία, η ανικανότητα, ο ηθικός αμοραλισμός, η αγραμματοσύνη, ο οικονομικός και θρησκευτικός φονταμενταλισμός που με τη σειρά τους οδηγούν στις τεράστιες κοινωνικές ανισότητες τη φτώχεια και τη δυστυχία... αυτά είναι ο εχθρός. Τα τρομοκρατικά χτυπήματα και οι πόλεμοι είναι τα αποτελέσματα.

Κι εμείς ανήμποροι να αντιδράσουμε βέβαια γιατί χρόνια τώρα μας τρομοκρατούν με μικρές σταθερές δόσεις καθημερινά που λογικό είναι να έχουμε συνηθίσει, να έχουμε αποδυναμωθεί και κατά συνέπεια να μην αντιστεκόμαστε. Και τι είναι πιο τρομακτικό δεν ξέρω... Τα τραγικά που συμβαίνουν ή τα όσα ακούμε να λέγονται μετά;

Τρομακτικό να παίρνουν το βραβείο ανθρωπιάς άνθρωποι που «έχουν πάρει στο λαιμό τους» εκατομμύρια ανθρώπους με τις αποφάσεις τους. Τρομακτικό να χάνονται τόσες ζωές από κάποιους φανατικούς και παρανοϊκούς που θέλουν να επιβληθούν και να εκδικηθούν στο όνομα κάποιου θεού. Τρομακτικό και θλιβερό μαζί, να μην μπορούν να κάνουν κάτι οι «μεγάλοι κυβερνώντες» για να σταματήσει το χρόνιο αιματοκύλισμα στην Ανατολή. Τρομακτικό να ακούμε τον μεγιστάνα κύριο υποψήφιο στην Αμερική να λέει ότι η λύση είναι να πάρουμε όλοι τα κουμπούρια στα χέρια. Τρομακτικό να ανοίγουμε την τηλεόραση, να ακούμε για νέα μέτρα, για μειώσεις, για ποσοστά ανεργίας και εξίσου τρομακτικό σε μια υπαρξιακή αναζήτηση να αναρωτιόμαστε μήπως τελικά ο Άδωνις είμαστε κι εμείς; Θου Κύριε..

Αλλά τίποτα δεν είναι πιο τρομακτικό από το να ξεχάσουμε ότι είμαστε άνθρωποι κι έχουμε μια και μοναδική ζωή να παλέψουμε…

Και ίσως κάποτε ξαναβρούν το πραγματικό τους νόημα τα λόγια του Σεφέρη «…το σπουδαίο δεν είναι ν' αλλάξουμε τη ζωή μας, ονειροπολώντας μιαν άλλη πιο ενδιαφέρουσα, αλλά να κάνουμε να λαλήσει τούτη η ζωή, όπως μας δόθηκε, την καθημερινή, την ταπεινή την ανθρώπινη, όπου το καθετί που μπορούσε να γυρέψουμε πρέπει να υπάρχει. Σ' αυτή τη δική μας ζωή, την αναφαίρετη και τη μοναδική (αφού κανένας άλλος δεν την έχει) που δίνει το χυμό στα έργα μας και τα κάνει όμοια μ' εμάς, πρέπει να μάθουμε να βλέπουμε το θαύμα».

Να μπορούμε να βλέπουμε ξανά το θαύμα στον ήλιο, στο φεγγάρι, στο λουλούδι, στην εποχή που έρχεται, σ’ αυτή που φεύγει, στο χέρι που απλώνει να πιάσει το δικό μας, στο γέλιο, στο κλάμα, στο τραγούδι, σε ένα βιβλίο, σε έναν καφέ, σε έναν περίπατο στο δάσος, στον καθημερινό μας αγώνα… σε απλές στιγμές που μας εμπνέουν -για τα μεγάλα και ωραία για τα οποία είμαστε πλασμένοι- και υμνούν αυτήν την όμορφη ζωή που μας δόθηκε…