Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2018

ev media-logo

«Μπάτε σκύλοι αλέστε». Το νέο άρθρο της Ευτυχίας Παπούλια, όπως δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση

«Είπες θα πάγω σ άλλη γη, θα πάγω σ άλλη θάλασσα... δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό. Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ, στην κώχη τούτη τη μικρή, σε όλην τη γη τη χάλασες». Κ. Καβάφης, "Η Πόλις"

Πριν λίγο καιρό, τρεις γιαγιούλες στη Λέσβο, πήραν από ένα μπιμπερό και μπροστά στις κάμερες, δίπλα στις πανευτυχείς μαμάδες για τη θερμή υποδοχή, πρόσφεραν στα μωρά αυτό που μπορούσαν: λίγο γάλα.

678

Το περιστατικό αυτό, πήρε πολύ περισσότερη δημοσιότητα από όση άξιζε. Να προσφέρουμε στους ξεριζωμένους πρόσφυγες το ελάχιστο που μπορούμε, είναι κάτι. Όταν όμως αυτό το κάτι γίνεται δημόσια, μετατρέπεται σε ένα τίποτα- ευτελίζεται. Εμπεριέχει τη σκοπιμότητα προβολής και εξαγνισμού της συνείδησης μας για τις όποιες ενοχές ενδεχομένως μας καταδιώκουν για τους απανταχού κατατρεγμένους.

Το χειρότερο όμως ήταν, πως αυτή η επίδειξη μεγαλοψυχίας έστειλε στα απέναντι τουρκικά παράλια το μήνυμα πως στην από δω πλευρά, υπάρχει μια ανοιχτή αγκαλιά, μια φιλόξενη χώρα που έχει τη διάθεση και τη δυνατότητα να ανταποκριθεί στις προσδοκίες και τις ανάγκες τους. Έτσι, από την επόμενη κιόλας μέρα, άρχισαν να καταφθάνουν κατά χιλιάδες πρόσφυγες ή και μετανάστες, δημιουργώντας τεράστια προβλήματα στο νησί , που αργότερα μεταφέρθηκαν στα πάρκα και τις πλατείες της Αθήνας.

Μπορεί ως Ευρωπαίοι, αλλά και ως πολίτες της χώρας του Ξένιου Δία, να διακηρύττουμε με αρκετή έπαρση την προσήλωσή μας και την πίστη μας σε πανανθρώπινες αξίες όπως η αρωγή στους κατατρεγμένους, στους πρόσφυγες, όταν όμως εκ των υστέρων αυτές τις αξίες αδυνατούμε να τις υπηρετήσουμε, υπάρχει τεράστιο πρόβλημα. Τότε η στάση μας είναι το λιγότερο υποκριτική, εκτρέφουμε αβάσιμες ελπίδες στους πρόσφυγες που όταν σκοντάψουν στα συρματοπλέγματα που τους στήνουμε, τότε θα αφυπνιστεί το τέρας του μίσους που οι θρησκείες αυτών των λαών καλλιεργούν στις ψυχές τους για τους «άπιστους» της Δύσης και θα μας κατασπαράξει χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Μπορεί πράγματι να έχουμε τη βούληση και την ιδεολογική υποδομή να βοηθήσουμε τους πρόσφυγες -άλλωστε αυτό συνέβη σε τεράστιο βαθμό με πολλούς να τους δανείζουν κυριολεκτικά το σπίτι τους και να μοιράζονται μαζί μας τις φωτογραφίες και την ανθρωπιά τους μέσω facebook. Πάνω απ΄ όλα όμως έχουμε την υποχρέωση να προστατέψουμε τη χώρα μας από την αθρόα εισβολή λαών στους οποίους το μίσος απέναντι στη Δύση είναι δεδηλωμένο.

Κι όταν η σκληρή πραγματικότητα μας χτυπάει βίαια την πόρτα, τότε πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως η πόρτα αυτή δε μπορεί να μένει ορθάνοιχτη κι ανεξέλεγκτη, όσο κι αν οραματιζόμαστε μια παγκόσμια κοινωνία με αδελφωμένους τους λαούς του πλανήτη. Δεν υπάρχει αμφιβολία: αυτοί που εισβάλλουν βίαια σε μια χώρα είτε ως πρόσφυγες είτε ως μετανάστες, δε σέβονται τους λαούς που θα τους φιλοξενήσουν. Διαταράσσουν τη ζωή των πολιτών, δημιουργούν προβλήματα, είναι ανεπιθύμητοι όσο κι αν λέμε άλλα στα καφενεία. Κι αυτό το νιώθουν και οι ίδιοι, ένα συναίσθημα που εύκολα μετατρέπεται σε μίσος εναντίον των ευεργετών τους. Είναι μια πικρή αλήθεια.

Τρεις χιλιάδες πρόσφυγες από την αρχή του χρόνου, έχασαν τη ζωή τους στο παγωμένο πέλαγος και ίσως να ήταν πολύ λιγότεροι αν παρέμεναν στις πατρίδες τους, γιατί αδυνατούμε να πιστέψουμε πως οι άρρωστοι τζιχαντιστές σφάζουν γυναίκες και μωρά στη μέση του δρόμου όπως ισχυρίζονται. Δεν εξηγείται επομένως αυτή η ευκολία με την οποία ρισκάρουν τη ζωή τους και τη ζωή των παιδιών τους - εκτός αν αυτή η υστερία να εγκατασταθούν σε χώρες όπως η Γαλλία και η Αγγλία, χώρες που έχουν προκαλέσει πάνω τους το μίσος των τζιχαντιστών, εντάσσεται σε ένα ευρύτερο σχέδιο ειρηνικού εξισλαμισμού της Ευρώπης. Κι αυτή είναι η απάντηση σε όσους επιμένουν να λένε πως ταυτίζουμε τους πρόσφυγες με τους τζιχαντιστές. Φυσικά και κάτι τέτοιο δε συμβαίνει, είναι απλώς ένα ανίσχυρο επιχείρημα όσων θέλουν να πουλήσουν ανθρωπιά κι ευαισθησία στον κόσμο του διαδικτύου. Αυτό όμως που συμβαίνει , είναι πως όλοι αυτοί ασπάζονται το Ισλάμ.

Οι πρόσφυγες είναι υποχρεωμένοι με κάποιον τρόπο να ενημερώνουν τους λαούς που επισκέπτονται για τις προθέσεις τους. Βασίζονται στη μεγαλοψυχία και τις υποχρεώσεις των Ευρωπαίων απέναντι τους; Τι θα κάνουν που οι χώρες υψώνουν τείχη και κλείνουν τα σύνορα τους για να προστατευτούν από την επέλαση των προσφύγων; Θα κατηγορήσουν τη Γαλλία, την Αγγλία την Ιταλία για ξενοφοβία όταν οι χώρες αυτές απειλούνται ευθέως από τους τρομοκράτες που εισβάλλουν μαζί τους στις χώρες τους; Μπορεί ο κομμουνιστικός κίνδυνος να εξέλιπε από την Ευρώπη, αλλά το Ισλάμ ουδέποτε παραιτήθηκε από την πανάρχαια φιλοδοξία του να κυριαρχήσει στον κόσμο, είτε τρομοκρατώντας, είτε εισβάλλοντας βίαια στις χώρες της Δύσης με το πρόσχημα του ξεριζωμού τους.

Υ.Γ: Περνώντας κάθε μέρα από την πλατεία Βικτωρίας, το μίσος τους το έβλεπα, το άκουγα παρά την τεράστια βοήθεια εθελοντικών οργανώσεων και τυχαίων πολιτών. Ας μείνουν οι άντρες να πολεμήσουν, να δεχτούμε μόνο γυναίκες και παιδιά. Αλλιώς, να κλείσουμε τα σύνορα. Ή να τα ανοίξουμε. Δεν υπάρχουν μέσες λύσεις σε τόσο σοβαρά θέματα, ούτε πολιτισμένοι διάλογοι. Όσο για τους αυστηρούς ελέγχους που λένε οι υπέρ των ανοιχτών συνόρων -πρακτικά αδύνατο, μοιάζει ακόμη μια ανοησία των «καλών ανθρώπων», που πιστεύουν πως οι πρόσφυγες είναι τόσο φτωχοί, που έχουν ανάγκη ένα πιάτο ελληνικό φαγητό...