Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2018

ev media-logo

ΜΟΥΣΙΚΗ-ΑΛΜΠΟΥΜ. Sleep Well Beast, από τους The National (2017)

772

Το είχα ξαναγράψει και για τους Tindersticks του “TheWaitingRoom”: συγκροτήματα και καλλιτέχνες όπως οι Tindersticks, οι Radiohead, ο NickCave, οι οποίοι έχουν οικοδομήσει μια σχέση με το κοινό τους στη συναισθηματική βάση του τύπου «γράφω ένα υπέροχο τραγούδι, αφηγούμαι μια ολόκληρη ιστορία μέσα σ’ αυτό και οι στίχοι συνοδεύουν τη μουσική μου», αποτυγχάνουν κάπως όταν προσπαθούν να συνεχίσουν να συντηρούν τη σχέση αυτή μόνο μέσα από ατμοσφαιρικές συνθέσεις

Έτσι, μέσα σ’ αυτόν τον νέο μοδάτο χαμό των «soundtrackικών» και αφαιρετικών δίσκων, και οι Tindersticks του τελευταίου άλμπουμ, και ο Cave του υπό τραγικές συνθήκες δημιουργημένου “SkeletonTree” και οι Radiohead των τελευταίων electro-ambient ηχοτοπίων, έχουν χάσει αρκετούς πόντους από τη δυναμική τους, επιχειρώντας να επενδύσουν στην ατμόσφαιρα, στη διάθεση, παρά στη δημιουργία τραγουδιών με την παραδοσιακή έννοια του όρου. Στο σταυροδρόμι αυτό βρίσκονται και οι TheNational του έβδομου άλμπουμ, SleepWellBeast. Σε μια στροφή αμήχανη, κατά την προσωπική μου άποψη, οι καλύτερες στιγμές του δίσκου βγαίνουν στην επιφάνεια μόνο όταν το συγκρότημα παρατάει τις ατμοσφαιρικές «μουρμούρες» του MattBerninger (ο οποίος στιχουργικά διαπρέπει όπως πάντοτε) πλαισιωμένες μάλιστα από ανούσιες, κάποιες στιγμές, avant-garde πινελιές που δεν τιμούν την ιστορία του συγκροτήματος.

Τότε, και μόνο τότε, διασώζεται η σπουδαία σπίθα ενός μεγάλου συγκροτήματος της εποχής μας, τη στιγμή ακριβώς που ντραμς, κιθάρες, μπάσο και φωνή συντονίζονται με κύριο σκοπό τη δημιουργία ατόφιων τραγουδιών, όπως το “TheSystemOnlyDreamsInTotalDarkness”, το “EmpireLine”, το “Turtleneck” και το “GuiltyParty”.

{youtube}PLGyJ8aJh70MbQuEV5E7sZWStl8gCihU38{/youtube}