Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2018

ev media-logo


«Πρωτομαγιάτικο». Το νέο άρθρο του Διονύση Παρούτσα, από την έντυπη έκδοση. Η ζοφερή εργασιακή πραγματικότητα σήμερα

Πρωτομαγιά πριν από λίγες ημέρες. Μια ευκαιρία να ξεφύγουμε λίγο από την κατάθλιψη που μας έχει υποβάλλει αυτή η κρίση που σοβεί σχεδόν μια δεκαετία τώρα και που σύντομα θα αρχίσει να τελειώνει. Οι σχέσεις έχουν μεταλλαχθεί, ο φόβος κυριαρχεί και ο θυμός μερικές φορές δεν αφήνει να χαρούμε τις μικρές καθημερινές ομορφιές. Θυμίζει κάπως την εποχή του πολέμου που έχουμε δει στις ταινίες, όπου οι ήρωες έλεγαν "όταν τελειώσει αυτός ο πόλεμος…"! Σε μας όλο και συχνότερα ακούγεται η φράση: "Όταν περάσει η κρίση…".

802

Εντούτοις, οι ερωτευμένοι, σίγουρα δεν θα παρέλειψαν να μαζέψουν και να στείλουν τα λουλούδια τους και, κρίση – ξεκρίση, η προαιώνια αυτή πηγή αισιοδοξίας θα εξακολουθήσει να κινεί τον κόσμο – εσαεί! Πόσοι όμως μπορεί να ερωτευτούν σήμερα, όταν αύριο η μέρα θα ξημερώσει το ίδιο σκοτεινή και δυσοίωνη; Πόσοι μπορούν να απολαύσουν την ομορφιά της φύσης όταν για να το κάνεις χρειάζεσαι αυτοκίνητο και ο δείκτης της βενζίνης βρίσκεται μόνιμα στην κόκκινη γραμμή εδώ και δύο χρόνια;

Όμως αυτό ακριβώς είναι το στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί. Πέρα και πάνω από τις δυσκολίες υπάρχει η αισιοδοξία, υπάρχει η φιλία, η ανθρώπινη επαφή, η προσφορά. Και η πρωτομαγιά, με την αναγέννηση της φύσης, την αναζωογόνηση της γης και την πολυχρωμία των λουλουδιών της, έδωσε την καλύτερη ευκαιρία να δούμε όλοι ότι η ελπίδα υπάρχει ακόμη κλεισμένη στο κουτί της Πανδώρας, ακόμη κι αν όλες οι άλλες "ευτυχίες" έχουν πετάξει μακριά.

Είναι η πρώτη φορά που έχουμε αριστερή κυβέρνηση στη χώρα. Είναι η πρώτη φορά που –υποτίθεται- ότι αυτοί που κυβερνούν ενδιαφέρονται για τον εργαζόμενο. Πού είναι όμως η έμπρακτη απόδειξη αυτού του ενδιαφέροντος; Γιατί δεν έχουν ανασυσταθεί ήδη οι υπηρεσίες της Επιθεώρησης Εργασίας; Ακόμα και στην πόλη μας, υπάρχουν κάποιοι που δουλεύουν κυριολεκτικά για την "ψυχή του παππούλη" τους. Απλήρωτοι για τέσσερις και πέντε μήνες και με καταπάτηση όλων των εργασιακών τους δικαιωμάτων. Και με την δαμόκλεια σπάθη της ανεργίας να κρέμεται συνεχώς πάνω από το κεφάλι τους.

Περιμένει άραγε κανείς, στ' αλήθεια, να πάνε οι ίδιοι να καταγγείλουν τον εργοδότη τους, εν μέσω τόσο μεγάλων ποσοστών ανεργίας; Δεν θα έπρεπε το ίδιο το Υπουργείο Εργασίας να ξεκινήσει αμείλικτους ελέγχους για την ανασφάλιστη και μαύρη εργασία; Γιατί αδιαφορούν οι τοπικοί φορείς και παράγοντες; Μήπως η ανάπτυξη θα έρθει αν οι εργασιακές σχέσεις στην Περιφέρεια φτάσουν σε επίπεδα δουλείας;

Αυτό ήταν λοιπόν το νόημα της Πρωτομαγιάς τις προάλλες. Μια πρωτομαγιά η οποία στην εργατική της διάσταση γιορτάστηκε σε όλη την υφήλιο με πορείες και με εργατικές διεκδικήσεις. Πόσο διαφορετικές όμως κάθε φορά. Στην Ινδοκίνα ζητούν την ψήφιση του οκταώρου…. Ακόμη και σήμερα! Εκεί έχουν δουλειές, αλλά τους εκμεταλλεύονται οι εργοδότες. Στη Ευρώπη που δεν υπάρχουν δουλειές, το οκτάωρο έχει γίνει τετράωρο και τρίωρο – και μάλιστα υποαμειβόμενο.

Εκεί οι άνθρωποι υποφέρουν από την στυγνή εκμετάλλευση των Ευρωπαίων που μετέφεραν τα κεφάλαιά τους για να μειώσουν το κόστος παραγωγής και στην Ευρώπη υποφέρουν γιατί δεν έχουν δουλειά, που τους στερήθηκε εξαιτίας της ίδιας ακριβώς αιτίας. Τελικά, η παγκοσμιοποίηση του εμπορίου, μόνο δεινά έφερε στην ανθρωπότητα. Δεινά τόσο σε εκείνους που εργάζονται όσο και σε εκείνους που έμειναν άνεργοι.

Αυτή λοιπόν είναι η ζοφερή πραγματικότητα μέσα στην οποία παλεύουν σήμερα οι εργαζόμενοι. Αυτό είναι το κλίμα μέσα στο οποίο οι πολίτες της Ευρώπης καλούνται να ψηφίσουν. Και αυτή την απλή αλήθεια πρέπει να κατανοήσουν: Αν δεν μπει ένας κάποιος έλεγχος στην ασυδοσία όσων διαχειρίζονται τεράστια ποσά, οι λαοί θα υποφέρουν.

Ο Ομπάμα στην Αμερική είχε δείξει το δρόμο: φρόντισε τη Δημόσια Υγεία, την Παιδεία και έκοψε χρήμα για να πληρώσει τα χρέη που πήγαν να τινάξουν την πατρίδα του στον αέρα. Είναι δυνατόν οι Ευρωπαίοι ηγέτες να αποδεικνύονται μικρότεροι των περιστάσεων και… δεξιότεροι των Αμερικανών; Είναι δυνατόν οι Ευρωπαίοι πολίτες να εκλέγουν ηγέτες που να είναι εκ προοιμίου εφαρμοστές της πιο σκληρής νεοφιλελεύθερης πολιτικής;

Ας ελπίσουμε πως όχι. Αν πρυτανεύσει η κοινή λογική και όχι το εμπαθές συναίσθημα, η ψήφος πρέπει να είναι προς τα κόμματα που ιδεολογικά στηρίζουν τους πολλούς και μη έχοντες και όχι τους λίγους και κατέχοντες. Πρέπει να είναι προς κόμματα που ευνοούν την συνεννόηση και την συνεργασία και όχι την μισαλλοδοξία και το μίσος. Είναι μια ιστορική ευκαιρία να δείξουμε στον κόσμο ότι η ευρωπαϊκή ιδέα και συνείδηση είναι κάτι περισσότερο από απλή ρητορική.

Γιατί αν θέλουμε να έρθει οριστικά η άνοιξη που προοιωνίζει η Πρωτομαγιά, πολιτικούς ηθικούς, ανθρώπους που ασχολούνται με την πολιτική όχι για το δικό τους συμφέρον, αλλά για το συμφέρον των ανθρώπων που εκπροσωπούν, αυτούς πρέπει να εκλέγουμε.