Greek Albanian English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish
Κυριακή, 22 Ιουλίου 2018

ev media-logo

Ο Θεοφάνης Παναγιωτόπουλος γράφει για τον ποιητή Απόστολο Α. Φεκάτη

Ο ποιητής Απόστολος Φεκάτης γεννήθηκε στη Γερμανία από οικονομικούς μετανάστες αρχές δεκαετίας του ’60. Μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη όπου και διαμένει ακόμα. «Είναι η πόλη του…», μας εξομολογείται.

807

Τελειώνοντας το δημοτικό άρχισε να γράφει στίχους ακούγοντας πολύ μουσική. Έρωτας, μοναξιά, συναισθήματα, σκέψεις… σε λευκές κόλλες να τα κατάθετε…

Ολοκλήρωσε γυμνασιακές σπουδές και Διοίκηση επιχειρήσεων. Ελεύθερος μα συνοδοιπόρος του η Ποίηση. Μια σχέση πάθους…

«Βιώνουμε τις στιγμές και τις σκέψεις... και βιώνουμε μια διαρκή εξέλιξη. Ποιώ και δημιουργώ σε μια νέα γλώσσα των στίχων.»

Το παλιό μου σπίτι

Από προβληματισμό

ανιστόρητο

του ήλιου οι καμπύλες

εισχώρησαν στα παράθυρα

μιας νεκρής φύσης,

φως να δώσουν

στα παλιοκαιρίσια ξύλινα δοκάρια

του σπιτιού που πρωτογεννήθηκα.

Εκεί έγραψα...

 

Αναίτια πρόθεση

αυτονομίας της ημέρας

εξυπηρέτησε

συμφέροντα αναμνήσεων

για να εξαργυρώσει την ήβη

με κάλπικα αργύρια.

 

Ενοχές που θυσιάστηκαν

γι αγάπες λεηλατημένες

από το πρώτο άλφα.

Η μοναξιά είναι

(Βαριά ρετσινιά

επικολλημένη

στην φιγούρα οδυνηρο

σκευάσματος

στο ράφι της ελευθερίας που

δεν θα ήθελες να το δοκιμάσεις

δηλητήριο, πίστεψέ με, οι νύχτες

στον κήπο)

 

Γδύνομαι

νευρικά

τις ώρες

που ο μικρός δείκτης

συμβιβάζεται

με την ηττοπάθεια του μεγάλου

για να αποτιμήσω

φόρο μοναξιάς

στα κόμπλεξ,

στον έρωτα.

 

Γυρεύω ελπίδες

λαμπερές ιδιαίτερα

ομοούσιες

για την τελική ευθεία

στην ανάγνωση του θανάτου.

Κι ένα περίεργο πράγμα

μανούλα

ενώ ήξερα ότι ήθελες

                το καλό μου,

κωπηλάτης των

                συμπλεγμάτων

παρέμεινα

αρχαία σκουριά

στην πόρτα της λήθης.

Ότι απέμεινε, δηλαδή

από το παλιό μας σπίτι,

την εποχή

της ανθισμένης παρακμής.

 

Μου λείπεις

Αναθεωρώ

όσα δεν τόλμησα να δω,

ν ακούσω,

να μιλήσω,

Έμεινα στην Άνοιξη εγώ.

Έχω μουδιάσει στο δέρμα σου.

Σαν αγέρας που δεν δροσίζει,

παρά μόνο καίει.

 

Το ρίγος στην πλάτη

γυμνό με αφήνει

τον Αύγουστο .

Έχει γκριζάρει το ακρογιάλι της προσμονής .

Είσαι στην πραγματικότητα.

Είμαι στο όνειρο.

Τα δάκρυα περισσεύουν

στις αποσκευές του Σεπτέμβρη

 

Γιορτάζω δύο φορές την μοναξιά

Μου λείπεις…