Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2018

ev media-logo


«Πολιτιστικό έλλειμμα». Ο Διονύσης Παρούτσας γράφει με αφορμή το Χορωδιακό Φεστιβάλ και τη στάση των ντόπιων (έντυπη)

Ο Ιούνιος και γενικά το καλοκαιράκι είναι παραδοσιακά η περίοδος των πολιτιστικών εκδηλώσεων για την πόλη μας! Οι διάφορες ομάδες που δραστηριοποιούνται τον χειμώνα, αυτή την περίοδο παρουσιάζουν στο κοινό το αποτέλεσμα των κόπων τους, ζητώντας με τον τρόπο αυτό ένα είδος επιβεβαίωσης και ηθικής ανταμοιβής. Και βέβαια, είναι γνωστό πως οι προσπάθειες αυτές μόνο «ηθικά» ανταμείβονται, κανείς δεν διανοείται πως θα έχει οικονομικό όφελος από αυτές.811

Κάθε χρόνο, λοιπόν, τον Ιούνιο, έχει γίνει σχεδόν θεσμός να παρακολουθούμε τη θεατρική παράσταση του Πολιτιστικού Συλλόγου,  το χορευτικό δρώμενο που διοργανώνει ο Νικολά Γκαμπριέλ, αλλά και τον διεθνή διαγωνισμό χορωδιών που διοργανώνει ο κ. Ξενάκης. Με κίνδυνο να θεωρηθεί και λίγο παράταιρο, θα ενέτασσα μάλιστα και την παρουσίαση των παιδιών που συμμετέχουν στο τάε κβο ντο του Νίκου Ζαρμακούπη στην πολιτιστική κίνηση του τόπου μας.

Εντούτοις, και παρ’ όλο που οι θεατρικές παραστάσεις συγκεντρώνουν αρκετό κόσμο για να γεμίσει μία και δύο φορές η αίθουσα του Συνεδριακού, στη μουσική προσπάθεια του κ. Ξενάκη ο κόσμος δείχνει αδιάφορος και η προσέλευση είναι μικρή. Το περασμένο Σαββατοκύριακο ήρθαν στο Καρπενήσι τόσοι άνθρωποι από διάφορες χώρες και οι μόνοι που τους άκουσαν ήταν οι …συνδιαγωνιζόμενοί τους, κάποιοι φιλόμουσοι συμπολίτες μας και ελάχιστοι επίσημοι.

Φαίνεται ότι από τη δεκαετία του ‘80, πολύ λίγα άλλαξαν στη μουσική μας παιδεία… Έχει καταγραφεί ξανά από αυτή τη στήλη ένα γεγονός το οποίο συνέβη επί της πρώτης δημαρχίας Παπαδόπουλου, εάν δεν απατώμαι, που μας κατέτασσε στη χαμηλότερη στάθμη από πλευράς πολιτισμικού υποβάθρου. Είχαν έρθει στις Γιορτές Δάσους καλεσμένοι κάποιοι μουσικοί, μάλλον από την Ουγγαρία. Έπαιξαν οι άνθρωποι στο θεατράκι της βασικής βιβλιοθήκης, μπροστά σε ένα ισχνό κοινό, αλλά αυτό δεν τους απογοήτευσε.

Εκείνο που τους οδήγησε στα πρόθυρα νευρικής κρίσης και τους ανάγκασε να διακόψουν την παράστασή τους, ήταν όταν την επόμενη μέρα, κληθέντες να παίξουν μεσημέρι στο νεότευκτο τότε κτήριο του Κεφαλόβρυσου, βρέθηκαν σε μια ατμόσφαιρα αμερικάνικου σαλούν, «μες σε καπνούς και σε βρισιές» και με τους ενθουσιώδεις θαμώνες να παραγγέλνουν βροντόφωνα “Ε, μικρέ, πιάσε μια παγωμένη!!!”.

Βέβαια, από τότε πέρασαν σχεδόν 40 χρόνια και σίγουρα ο πολιτισμός έχει φτάσει και στον τόπο μας. Μάλλον, όμως, δεν μας έχει επηρεάσει αρκετά ώστε να στηρίζουμε τις προσπάθειες κάποιων ανθρώπων που απαιτούν πολύ κόπο και κατάθεση ψυχής. Αν έκαναν μια πρόχειρη αποτίμηση του αποτελέσματος των προσπαθειών τους όλα αυτά τα χρόνια, το λιγότερο που είχαν να κάνουν οι άνθρωποι αυτοί είναι να πάρουν των ομματιών τους και να «πάνε αλλού» που έλεγε και η διαφήμιση!

Τραγική, τραγικότατη, διαπίστωση είναι ότι στο Συνεδριακό Κέντρο δεν πάτησαν συνολικά πάνω από 25 ντόπιοι, συμπεριλαμβανομένων και των υπεύθυνων λειτουργίας του Συνεδριακού και της καθαρίστριας! Η αίθουσα ήταν κατάμεστη από ξένους χορωδούς, από πλήθος Ισραηλινών, Βούλγαρων, και ανθρώπων από την... εξωτική Πέλλα, αλλά Καρπενησιώτης δεν βρέθηκε ούτε ένας να αφήσει το ραχάτι του και να ξεκουνηθεί λίγο.

Και να πει κανείς ότι το ακρόαμα και το θέαμα ήταν κατώτερο των περιστάσεων... Κάθε άλλο! Ιδιαίτερα η χορωδία από τη Βουλγαρία  ταξίδεψε το κοινό υπέροχα σε μεσαιωνικές μελωδίες με έναν εξαιρετικό βαρύτονο, ενώ οι Ισραηλινοί πρόσφεραν συν τοις άλλοις και θέαμα με τον χορό τους.

Μια εμπειρία ανεπανάληπτη για όσους -και δεν αμφιβάλλω ότι είναι πολλοί -θα μπορούσαν να την εκτιμήσουν. Εντούτοις κανείς από αυτούς δεν ήταν εκεί... Ούτε τα μέλη του πολιτιστικού, ούτε όσοι ξέρουν πέντε γράμματα, ούτε καν τα παλιότερα μέλη της χορωδίας του Καρπενησίου, που μια φορά και έναν καιρό διέπρεπε και έδρεπε δάφνες.

Τέλος πάντων... είναι κατανοητό να μην μπορεί να αφήσει κανείς τις δουλειές του για τέτοια πράγματα. Έτσι κι αλλιώς, αυτού του είδους οι εκδηλώσεις μαζεύουν πάντα λίγο κόσμο. Τουλάχιστον αυτοί που παραβρέθηκαν, δηλαδή οι ξένοι, το ευχαριστήθηκαν αρκούντως. Έμειναν ενθουσιασμένοι από τη φιλοξενία,  έφεραν τις βόλτες τους στην πόλη, ήπιαν τον καφέ τους, κινήθηκε λίγο η κατάσταση.

Πάντως η δική μας χορωδία, απείχε παρασάγγες από όλες τις υπόλοιπες τόσο σε οργάνωση όσο και σε ποιότητα, ακόμα και σε ώτα αδαών όπως του γράφοντος. Κλασσική αξία η κ. Κική Κουκούτση που με ένα μικρό σόλο απέδειξε ότι όταν ο Θεός χαρίζει ταλέντο, το κάνει εφ' όρου ζωής. Το ίδιο και ο έτερος σολίστ, ο κ. Παναγιώτης Ντούσικος ο οποίος πραγματικά εντυπωσίασε. Εντούτοις δεν ήταν μόνο αυτοί. Μπάσοι, τενόροι, άλτι, σοπράνι, όλοι τους είχαν διακριτούς ρόλους, οι φωνές τους ακούγονταν ξεχωριστά του καθενός αλλά τόσο αρμονικά δεμένες που ακόμα και στο "Φάντασμα της Όπερας", αυτό το τόσο δύσκολο τραγούδι, νόμιζε κανείς ότι άκουγε χορωδία επαγγελματικών προδιαγραφών. Είναι οριστικό: Όταν ο μαέστρος είναι απαιτητικός, η χορωδία πετάει!

Κι αυτό μας φέρνει σε κάτι άλλο. Στην αναγκαιότητα της χρηματοδότησης τέτοιων εκδηλώσεων από την τοπική αυτοδιοίκηση. Ο σύλλογος ξενοδόχων και το ξενοδοχείο Λεκαντίν έβαλαν κάποια χρήματα για τα δύο βραβεία, και αυτό είναι προς τιμήν τους, πέραν του διαφημιστικού τους στόχου που δεν είναι φυσικά διόλου ευτελής.

Όμως, χωρίς τη  συμμετοχή του Δήμου και της Περιφέρειας, η διοργάνωση θα ήταν αδύνατη, γιατί όλους αυτούς τους ανθρώπους που ήρθαν εδώ, κάποιος έπρεπε να τους διακινήσει, να τους ξεναγήσει να τους περιποιηθεί. Κι όλα αυτά δεν γίνονται τζάμπα. Η οργανωτική επιτροπή έκανε θαυμάσια δουλειά και αξίζουν συγχαρητήρια σε όλους.

Θα πρέπει λοιπόν, κάθε φορά που είναι να γίνει κάτι, να μην είμαστε εκ των προτέρων αυστηροί και αρνητικοί. Τα πράγματα πρέπει να κρίνονται εκ του αποτελέσματος και όχι προκαταβολικά. Αυτοί που παίρνουν τις πρωτοβουλίες να οργανώσουν κάτι, ξέρουν και τους κινδύνους και τα οφέλη.

Όταν έρθει η ώρα θα κριθούν κι αν έχουν αποτύχει θα λογοδοτήσουν. Δεν είναι ανάγκη να θέτουμε προσκόμματα ανά πάσα ώρα και στιγμή, από το φόβο μήπως κάτι δεν πάει καλά. Κι αυτό γιατί ο πολιτισμός και η κουλτούρα χτίζονται αργά - αργά, πρέπει να πληρωθούν προκαταβολικά και το αποτέλεσμα είναι πάντα μικρό και αποκαρδιωτικό.

Αυτό το ξέρει καλά τόσο ο Γιώργος Ξενάκης όσο και όλοι όσοι ασχολούνται μ΄ αυτά σ’  όλη τους τη ζωή.



Σχόλια  

 
+1 #1 Πάνος 10-07-2018 06:17
Ο μόνος "μπολιτισμός" που είναι αποδεκτός εδώ πάνω είναι του Ρέμου και του Τσαλίκη στη πλατεία.
Παράθεση