Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2018

ev media-logo


Λύκος. Ο Δ. Παρούτσας γράφει για ένα υπαρκτό πρόβλημα των Ευρυτάνων κτηνοτρόφων & την πιθανή αντιμετώπισή του

Ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που απασχολούν τους ελάχιστους κτηνοτρόφους που έχουν απομείνει στον τόπο μας, είναι και ένα από τα παλιότερα που απασχολούν τους κτηνοτρόφους από την εποχή που εξημέρωσαν το πρώτο αγριοκάτσικο. Και το πρόβλημα αυτό έχει όνομα: λύκος!813

Ολοένα και περισσότερο αυξάνονται τα κρούσματα επιθέσεων αυτών των άγριων θηρευτών της ελληνικής πανίδας στα κοπάδια της περιοχής και μάλιστα προ ημερών, ένας από αυτούς αποθρασύνθηκε τόσο που μπήκε ΜΕΣΑ στο μαντρί και σκότωσε το κριάρι!

Σε άλλο χωριό, προ μηνός περίπου, έκοψε, (αν οι πληροφορίες είναι ακριβείς) -ούτε λίγο ούτε πολύ- εβδομήντα «κεφάλια»! Η κατάσταση φαίνεται ότι συνεχώς επιδεινώνεται και κάθε χρόνο τόσο οι επιθέσεις όσο και οι ζημιές πολλαπλασιάζονται και αυξάνονται γεωμετρικά. Σε έναν τόπο όπως η Ευρυτανία, όπου η κτηνοτροφία ασθμαίνει και χειμάζεται, έστω κι ένα ζώο να χαθεί, αποτελεί σημαντικότατη απώλεια.

Γιατί όμως ο αριθμός αυτών των επιθέσεων και (εκ του αποτελέσματος συμπεραινόμενο) των λύκων έχει αυξηθεί τόσο; Οπωσδήποτε, αν πει κάποιος ότι «τους άφησαν ελεύθερους οι οικολόγοι», θα έχει επαναλάβει την γνωστή ανοησία, για την οποία όχι μόνο δεν υπάρχει καμία απόδειξη, αλλά δεν είναι και δυνατό να έχει συμβεί. Γιατί στο κάτω – κάτω της γραφής, σε ποιο σημείο της ελληνικής επικράτειας υπάρχει αυτό το «εκτροφείο» λύκων που πάνε αυτοί οι «οικολόγοι» και τους προμηθεύονται; Και σίγουρα κάποιος θα το είχε αντιληφθεί, διότι εκτός από λύκους, εκεί πρέπει να εκτρέφουν και… φίδια ή δεν ξέρω ποιο άλλο είδος άγριας πανίδας είναι αυτό που «ρίχνουν» οι «οικολόγοι»!

Εντούτοις η γενική άποψη την οποία υποστηρίζει και η περιβαλοντική οργάνωση «Αρκτούρος» είναι ότι «Κάποτε ήταν το θηλαστικό με τη μεγαλύτερη γεωγραφική εξάπλωση στον πλανήτη, καλύπτοντας σχεδόν όλο το βόρειο ημισφαίριο. Σήμερα, εξαιτίας της συστηματικής του εξόντωσης συναντάται σε μικρούς πληθυσμούς στην Πορτογαλία, στην Ισπανία, στην Ιταλία, στις σκανδιναβικές χώρες και στα ανατολικά της Ευρώπης. Πρόσφατα επανεμφανίστηκε στην Γαλλία, στην Ελβετία και στην Γερμανία. Στην Ελλάδα η εξάπλωσή του εκτείνεται σε όλο σχεδόν το ηπειρωτικό ανάγλυφο της χώρας, βόρεια της Βοιωτίας. Υπολογίζεται ότι υπάρχουν 700 άτομα σε πολλές μικρές και απομονωμένες μεταξύ τους ομάδες, με εντονότερη παρουσία σε σημεία όπου υπάρχει νομαδική κτηνοτροφία ή όπου υφίστανται ακόμη μεγάλα ορεινά συγκροτήματα χωρίς έντονη ανθρώπινη παρουσία.».

Κατά συνέπεια, οποιαδήποτε άποψη ότι κάτι πρέπει να γίνει ώστε να προστατευθούν τα κοπάδια και οι άνθρωποι που ζουν από αυτά, θα προσκρούσει αυτόματα στα (δικαιολογημένα) οικολογικά αντανακλαστικά των ανθρώπων της πόλης, οι οποίοι ξεκομμένοι όπως είναι από την πραγματική ζωή στη φύση, δεν θέλουν καν να ακούσουν τίποτε για περιορισμό του αριθμού ή θανάτωση άγριου ζώου. Όμως ποτέ τα πράγματα δεν είναι μονοσήμαντα και πάντα υπάρχει η άλλη όψη του νομίσματος.

Και η άλλη όψη είναι ότι υπάρχει πραγματικό πρόβλημα. Η άλλη όψη είναι ότι η Αθήνα και οι μεγάλες πόλεις δεν είναι ολόκληρη η Ελλάδα. Θα πει κανείς ότι πάντα υπήρχαν λύκοι που πάντα έτρωγαν πρόβατα. Το πρόβλημα όμως, εμφανίζεται τώρα πιο έντονο γιατί μετά την ερήμωση της υπαίθρου ο πληθυσμός των λύκων αυξήθηκε ιδιαίτερα, έτσι ώστε να αποτελούν πλέον κίνδυνο τόσο για την κτηνοτροφία, όσο και για τους εναπομείναντες κατοίκους των ορεινών περιοχών. Μάλιστα, ένας από τους λόγους αύξησης του πληθυσμού τους είναι η παράλληλη αύξηση του αριθμού των αγριογούρουνων, τα οποία κυνηγούν όταν είναι σε μικρή ηλικία, όταν όμως μεγαλώσουν είναι αδύνατο να τραφούν με αυτά..

Τι μπορεί να γίνει λοιπόν; Το βασικό και πρωταρχικό είναι να βρεθεί τρόπος να αποζημιώνονται οι κτηνοτρόφοι για την απώλεια του ζωικού τους κεφαλαίου. Ιδιαίτερα σε τόπους ορεινούς όπως είναι η Ευρυτανία ή η Ήπειρος, αυτό το «ζωικό» γίνεται κατ’ εξοχήν «ζωτικό». Κι ενώ το κράτος έπρεπε να είναι δίπλα τους, αντίθετα βάζει τρικλοποδιές (γραφειοκρατικά εμπόδια) σε κάθε κτηνοτρόφο που έχει την απαίτηση (το θράσος) να ζητήσει να αποζημιωθεί για τις απώλειες του κοπαδιού του και βέβαια μέσω των τοπικών πολιτικών παραγόντων του «κλείνει το μάτι» να προβεί σε αυτοδικία.

Το πράγμα όμως δεν είναι δα και τόσο δύσκολο να αντιμετωπιστεί. Γίνονται διάφορες συζητήσεις για τον τρόπο ελέγχου του υπερπληθυσμού του λύκου και της αρκούδας στη χώρα μας. Αρκετοί προτείνουν να εκδίδονται ειδικές άδειες θήρας για τα άγρια ζώα τα οποία προκαλούν προβλήματα και κινδύνους κινούμενα κοντά σε οικισμούς και ανθρώπινες δραστηριότητες. Οι άδειες αυτές, με υψηλό οικονομικό αντίτιμο, θα μπορούσαν να προσελκύσουν ξένους κυνηγούς με πολλαπλά οφέλη για τη χώρα μας. Αφενός μεν θα ελεγχθεί ο πληθυσμός των ζώων και μάλιστα των πλέον προβληματικών εξ αυτών, αφετέρου δε, θα ενισχυθούν τουριστικά οι πλέον ορεινές και φτωχές περιοχές. Το αντίτιμο της άδειας θήρας θα μπορούσε να αποδίδεται στις οργανώσεις που ασχολούνται με την προστασία αυτών των ζώων, για να αξιοποιηθεί στην προστασία των υγιών πληθυσμών τους.

Σαφώς η  οικολογική συνείδηση είναι το ζητούμενο για τον καθένα μας. Όμως η συνείδηση αυτή πρέπει να έχει δύο βασικά γνωρίσματα: Πρώτον να εδράζεται σε πραγματικά και όχι φαντασιακά δεδομένα και δεύτερον να μην είναι ελαστική και κατά το δοκούν.