Τρίτη, 31 Μαρτίου 2020

ev media-logomenoume spiti-small

Ζήλια, κακία, εκδίκηση. Ποίημα της Κ. Κουκούτση

887

Μια μέρα που περπάταγα 

γέροντα συναντάω 

μου φάνηκε να ‘ναι σοφός 

και πάω και του μιλάω

 

Το κουρασμένο του κορμί 

γέρνει για να καθίσει

σ΄ ένα παγκάκι πέτρινο 

δίπλα από τη βρύση

 

Αρχίζει με παράπονο 

και λογισμό και κρίση

μου μίλησε για τη ζωή 

και μ’ έχει συγκινήσει 

 

Εγώ φτωχός γεννήθηκα 

και βγήκα απ’ τη μιζέρια 

κι είχα το μόνο όπλο μου

μυαλό κι αυτά τα χέρια

 

Ανέβαινα σιγά σιγά 

του κόσμου τα σκαλάκια 

και στο μυαλό μου πάντοτε 

αυτά είχα τα λογάκια

 

που ο δάσκαλος μου τα ΄λεγε 

μια μέρα μες στην τάξη 

που μες στα μάτια μας βαθιά 

όλους είχε κοιτάξει

 

Ζήλεια, κακία, εκδίκηση 

παιδιά αυτά τα τρία

μπορούνε να χαλάσουνε 

πολλά απ’ την κοινωνία

 

Ζευγάρια να χωρίσουνε 

πολύ αγαπημένα 

και σπίτια να γκρεμίσουνε 

κι ας είν΄ καλά χτισμένα 

 

Μεγάλωσα και σκόρπιζα 

παντού γέλιο κι αγάπη 

κι αυτά τα τρία πράγματα 

τα άφηνα στην άκρη 

 

Όμως αυτά την πόρτα μου 

συχνά τήνε χτυπούσαν 

από ανθρώπους πονηρούς 

όπου δεν μ’ αγαπούσαν 

 

Εγώ αντιμετώπιζα 

αυτούς με καλοσύνη

ας με χτυπούσαν ύπουλα 

που να’ βρω εμπιστοσύνη 

 

Όταν στον δρόμο της ζωής 

έχεις επιτυχία 

πετιέται η ζήλια δίπλα σου 

έρχεται κι η κακία

 

Τα βέλη τους φαρμακερά 

ρίχνουν να σε τσακίσουν 

πετιέται και η εκδίκηση 

να σε τρομοκρατήσουν 

 

Κατάλαβα μες στη ζωή 

τάχα πως σ’ αγαπούνε

πρέπει να είσαι χαμηλά 

να σε ποδοπατούνε