Τετάρτη, 5 Αυγούστου 2020

ev media-logomenoume-asfaleis

To παράπονο του μπεκρή, ποίημα της Κ. Κουκούτση

903

Έχασα σπίτι κι αγαθά

χάνω και τη δουλειά μου

έμεινα ολομόναχος 

παρέα τη μοναξιά μου

 

Πέστε μου που’ ναι οι φίλοι μου 

που είναι οι κολλητοί μου

που βγαίναμε και τρώγαμε 

και πίνανε μαζί μου

 

Με βρήκανε οι συμφορές 

κι έμεινα μοναχός μου 

όλοι μ’ απαρνηθήκανε 

κανένας στο πλευρό μου

 

Μάνα, φωνάζω δυνατά 

έλα να με προλάβεις 

τον πόνο μου να σου ειπώ 

συ θα με καταλάβεις 

 

Τρίζουν τα κοκαλάκια της 

της μάνας μου στον Άδη 

σηκώθηκε και μίλησε 

μέσα απ’ το σκοτάδι

 

Γιόκα μου τώρα είν’ αργά 

σε πήρε η κατηφόρα 

έμπλεξες γιόκα μ΄ στο πιοτό

καταραμένη η ώρα 

 

Λεβέντη μου σου τα’ λεγα 

που παν’ οι συμβουλές μου;

στον άνεμο σκορπίστηκαν 

οι δέκα εντολές μου

 

Και τότε εγώ θυμήθηκα 

της μάνας μου τα λόγια 

που βερεσέ τα άκουγα 

κι έπινα στα κατώγια 

 

«Ευχή γονιού αγόραζε

και στα βουνά περπάτα 

και των γονιών τις συμβουλές 

τα λόγια τούτα κράτα»*

 

*Αυτή τη συμβουλή μου την έλεγε  και μου τη λέει ακόμα ο πατέρας μου