Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2019

ev media-logo


Δέκα χρόνια μέρες - Το άρθρο του Διονύση Κ. Παρούτσα

evry

Ήταν Νοέμβρης του 2002. Οι Ολυμπιακοί αγώνες δεν είχαν γίνει ακόμα. Ο Σημίτης θεωρούνταν άμεσος συνεχιστής και άξιος απόγονος του ίδιου του Χαρίλαου Τρικούπη! Οι επιτυχίες στο ποδόσφαιρο, στο μπάσκετ, στον αθλητισμό ήταν ακόμα μπροστά  μας. Τα ενοικιαζόμενα δωμάτια στην Ευρυτανία φύτρωναν σαν τα μανιτάρια. Οι τράπεζες μοίραζαν χρήμα και η τηλεόραση διαφήμιζε τα "εορτοδάνεια". Μια επίφαση ευημερίας πλανιόταν στην ατμόσφαιρα και όλοι ζούσαμε στους ρυθμούς της πλασματικής ανάπτυξης, που μας οδήγησε σήμερα εδώ που μας οδήγησε.

Από τότε κύλησε πολύ νερό στ' αυλάκι. Ο Κοντογεώργος έγινε βουλευτής, ο Καρανίκας εκλέχθηκε παμψηφεί για να χάσει κατόπιν ομοθυμαδόν, ο Μπακογιάννης έγινε Δήμαρχος στο Καρπενήσι, ο Καραμπάς έγινε Περιφερειάρχης, ο Τσίπρας, (ο δικός μας, όχι ο άλλος) κι ο Τσιαμάκης εξαφανίστηκαν από το πολιτικό προσκήνιο, όλοι μεγαλώσαμε, ήρθε η κρίση. Οι ζωές μας ανατράπηκαν, οι συνήθειές μας άλλαξαν, η μελαγχολία και η αγωνία άρχισαν να αντικαθιστούν  τα ταξίδια και τα καινούρια αυτοκίνητα. Ο τροχός γύρισε και μάλιστα γύρισε ανάποδα!

Υπάρχει όμως κάτι που σε πείσμα όλων αυτών των αλλαγών, σε πείσμα των δυσκολιών και των μεταβολών, εξακολουθεί να στηρίζεται απ' όλους μας, εξακολουθεί να διατηρεί τη δυναμική των πρώτων εκείνων ημερών και μάλιστα να ανθίζει περισσότερο, έτσι όπως ανθίζουν μερικές φορές κάτι χειμωνιάτικα  λουλουδάκια στην παγωμένη ευρυτανική ύπαιθρο.

Κι αυτό το κάτι, δεν είναι άλλο από τα Ευρυτανικά Νέα, η εφημερίδα που κρατάτε στα χέρια σας και που δέκα χρόνια τώρα φιλοξενεί στοργικά τη στήλη αυτή. Δέκα χρόνια τώρα, ανελλιπώς κάθε εβδομάδα ο αριθμός των κειμένων που γράφτηκαν από μένα και διαβάστηκαν από σας έφτασε αισίως τα 523!!! Μάλιστα... Είναι αυτό που λένε, ότι φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι... Μια επικοινωνία, μάλιστα, αμφίδρομη, καθώς πότε μέσα από μέηλ, πότε με επιστολές, αλλά και πολλές φορές αυτοπροσώπως δέχτηκα παράπονα, συγχαρητήρια, προτάσεις, προτροπές. Μου έγινε πια συνήθεια, κάθε Τρίτη μεσημέρι να κάθομαι και να γράφω για τα πάντα σαν να γράφω σε έναν καλό φίλο, σε έναν συγγενή, σε κάποιον ξενιτεμένο, αλλά πάντα σε κάποιον δικό μου, κοντινό άνθρωπο.

Κι αυτόν ο σεβασμός που έχω για τον αναγνώστη, η ιδέα ότι κανείς δεν είναι χειραγωγίσιμος, ότι όλοι καταλαβαίνουν ελληνικά και κανένας δεν είναι χαζός, μου ανταποδίδεται με τον καλύτερο τρόπο και είμαι τόσο ευγνώμων γι’ αυτό.

Ποιος το περίμενε άραγε; Ποιος περίμενε ότι εκείνη η ιδέα που είχε ο Ηλίας Τσώνης, πριν δέκα χρόνια θα αποδεικνυόταν τόσο εύστοχη; «Ήρθε ο καιρός, είχε πει, να βγει μια κανονική ευρυτανική εφημερίδα. Γίνονται τόσα πράγματα και ο κόσμος δεν τα μαθαίνει». Μου φάνηκε το λιγότερο αστείο. Αν είναι δυνατόν... Πόσες ειδήσεις πια θα μπορούσε να έχει το Καρπενήσι; Θεώρησα ότι το εγχείρημα θα ήταν θνησιγενές. Άλλωστε υπήρξαν και παλιότερα κάποιες προσπάθειες, ποτέ όμως δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν τα στενά σύνορα του τόπου μας.

Κι όμως... Είμαι από τους λίγους εκείνους τυχερούς που είδαν να γεννιέται μπροστά στα μάτια τους κάτι μεγάλο, κάτι που αφήνει το στίγμα του στην Ιστορία. Και συνειδητοποίησα, ότι αυτό ακριβώς που το κάνει μεγάλο είναι το πάθος. Πάθος για την ακρίβεια. Πάθος για την αλήθεια. Πάθος για την υπεράσπιση του αδικημένου. Η εφημερίδα ξεπέρασε τους ανθρώπους που την έστησαν, ξεπέρασε τα μυαλά που τη γέννησαν. Έγινε κάτι μεγαλύτερο, μια οντότητα με δική της θέληση, με δικούς της κανόνες που δεν ανήκει σε κανέναν. Έγινε η Εφημερίδα, με το «Ε» κεφαλαίο. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που θεωρείται η καλύτερη εβδομαδιαία επαρχιακή εφημερίδα της χώρας, όπως δεν είναι καθόλου τυχαίο που βραβεύτηκε για αυτόν ακριβώς το λόγο.

Αξίζει τον κόπο να βρεθεί κανείς Τρίτη βράδυ στα γραφεία που γίνεται η σύνταξη και το στήσιμο. Όλοι όσοι πέρασαν από αυτά, η Αναστασία, η Κατερίνα, η Χριστίνα, η Ντίνα, η Ελένη, η Ρόζα, ο Γιάννης και ο Δημήτρης, ο Γρηγόρης, ο Παναγιώτης και ο Δημητρης, η Μπέτυ, η Μαργαρίτα, η Κατερίνα, η Χρύσα, ο άλλος Δημήτρης, η Μαρία, ο Γιώργος, ο Λάμπρος... κι ένα σωρό ακόμη στα δέκα χρόνια που μεσολάβησαν, τις ώρες αυτές μεταμορφωνόμασταν από απλοί καθημερινοί άνθρωποι σε καλλιτέχνες, σε δημιουργούς. Η γεμάτη ένταση ατμόσφαιρα αποπνέει μια δημιουργικότητα που ξεπερνάει τα σύνορα της μικρής επαρχιακής εφημερίδας και φτάνει σ’ ολόκληρο τον κόσμο, ανοίγει την αγκαλιά της και πιάνει το σφυγμό του Ευρυτάνα που ζει στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα, στο Σάρλοτ, στη Νέα Υόρκη, στην Μελβούρνη.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι τα Ευρυτανικά Νέα τα διαβάζουν και άνθρωποι που δεν έχουν καμία σχέση με την Ευρυτανία, έμαθαν όμως γι’ αυτή και την αγάπησαν μέσα από τις σελίδες τους. Ελπίζω να μου συγχωρήσετε αυτή την μικρή παρέκβαση, αυτό το προσωπικό ύφος και το πρώτο πρόσωπο. Το έχετε καταλάβει, άλλωστε, τόσα χρόνια, πως είναι απαράβατη αρχή μου να κάνω κάθε προσπάθεια ώστε τα κείμενα να είναι τριτοπρόσωπα, ουδέτερα, όπως άλλωστε καθορίζει και ο τίτλος της επιφυλλίδας.

Θεωρώ όμως, ότι μια φορά στις τόσες, ιδιαίτερα όταν γιορτάζονται γενέθλια, υπάρχει το περιθώριο για λίγο συναίσθημα, για ένα ευχαριστώ. Ένα ευχαριστώ προς όλους εσάς που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μου μεταφέρετε το πόσο σας αρέσει ο τρόπος που γράφω, πόσο πολύ αναγνωρίζετε το δικό σας εαυτό και πόσο κοντά είμαστε στη σκέψη. Πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς άλλωστε, αφού στο ίδιο καζάνι βράζουμε όλοι;

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στις γυναίκες αναγνώστριες, που είναι πολλές και που αθόρυβα, συστηματικά και χωρίς κανείς να το ξέρει και να το αναγνωρίζει διαμορφώνουν την πολιτική τους άποψη μέσα από τη δαιδαλώδη τους σκέψη, που πρέπει να φροντίσει για όλα και να τους καλύψει όλους.

Και μια λεπτομέρεια: Όταν πριν από δέκα χρόνια έπρεπε να αποφασίσω με ποιον τρόπο θα κωδικοποιούσα τις ηλεκτρονικές σελίδες, είχα αποφασίσει να τους δώσω αύξοντα αριθμό από το 000, με τρία ψηφία δηλαδή. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να φτάνει μέχρι το 999, δηλαδή χίλια φύλλα. Δεν είχα την προνοητικότητα να προσθέσω ένα μηδενικό ακόμη. Έχουμε  ξεπεράσει ήδη τα πεντακόσια κι απ’ ότι φαίνεται, σε δέκα χρόνια από σήμερα, αυτός που θα στήνει την ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας, θα αντιμετωπίσει ένα... μικρό πρόβλημα.

Ας είμαστε, όμως, όλοι καλά ως τότε και θα βρεθεί η λύση. Γιατί όπως είπαμε ήδη, τα Ευρυτανικά Νέα θα υπάρχουν πάντα, όσο οι αναγνώστες τους θα τα περιβάλλουν με την περισσή τους αγάπη και όσο το πάθος του εκδότη τους θα παραμένει αμείωτο.

Οπότε από μένα τίποτε περισσότερο από ένα μεγάλο Ευχαριστώ.

Και την υπόσχεση ότι, Θεού θέλοντος, θα τα ξαναπούμε την άλλη Τετάρτη.