Κυριακή, 25 Αυγούστου 2019

ev media-logo

"Όταν φεύγει το παιδί…". Το νέο άρθρο της Ευτυχίας Παπούλια

Σε μία εποχή κρίσιμη, που πολλά δεδομένα ανατρέπονται, που τίποτα δε μοιάζει να είναι ίδιο, πολλά θα συμβούν κι άλλα τόσα θα ακουστούν. Έτσι κ εγώ πριν λίγες μέρες άκουσα μια είδηση- σκληρή θα την έλεγαν όλοι- που όμως πριν βιαστώ να καταλήξω σε συμπεράσματα, προβληματίστηκα αρκετά.

paidi-efibeia-goneis

Σε μία πόλη της Κρήτης, οι γονείς μιας πολυμελούς οικογένειας, δηλώνοντας ανήμποροι πλέον να ανταπεξέλθουν στη φροντίδα των παιδιών, έδιωξαν το δεκαοκτάχρονο αγόρι τους από το σπίτι. Η είδηση αυτή μεταδόθηκε από τα μέσα σαν αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης, και καθόλου σαν ενδοοικογενειακό πρόβλημα. Αναμενόμενο φυσικά, αφού έτσι ‘πουλάει’ καλύτερα.

Πριν βέβαια βιαστούμε να ρίξουμε στο πυρ το εξώτερον αυτούς τους απάνθρωπους κατά την πλειοψηφία ενήλικες, ας επιστρατεύσουμε την Ψυχρή Λογική, που κατά τον Πλάτωνα είναι ο κυρίαρχος νους που προστάζει το συναίσθημα να υπακούσει. Κι ας δούμε κατάματα κάποιες αλήθειες.

Αυτή η μονόπλευρη συναισθηματική εξάρτηση των γονιών από τα παιδιά δεν τους επιτρέπει να απαγκιστρωθούν ομαλά από την οικογένεια, χωρίς εντάσεις και δράματα, ούτε να απελευθερωθούν από την ασφάλεια της οικογενειακής εστίας χωρίς μεμψιμοιρία και να αντιμετωπίσουν τη ζωή τους.

Στις Η.Π.Α. είναι σύνηθες οι γονείς, μόλις ενηλικιωθούν τα παιδιά, να τα εξωθούν προς την ανεξαρτησία τους, κάτι που εννοείται ως φυγή από το σπίτι, ή αφού αποφασίσουν να παραμείνουν, να συνεισφέρουν οικονομικά. Το σημειώνω για όσους συνηθίζουν να επικροτούν τις ξένες μεθόδους διαπαιδαγώγησης, σοκάρονται όμως όταν κάτι τέτοιο συμβεί στο «διπλανό» σπίτι.

Αν το σκεφτούμε συναισθηματικά βέβαια, οι γονείς δεν είχαν και δε θα έχουν ποτέ το ηθικό δικαίωμα να εγκαταλείψουν ή να διώξουν τα παιδιά τους, και δεν το κάνουν εύκολα. Και θα έπρεπε τουλάχιστον οι ίδιοι ή οι δάσκαλοί τους, να διδάξουν από μικρή ηλικία στα παιδιά πως η ενηλικίωση δε σημαίνει μόνο επανάσταση και διεκδίκηση δικαιωμάτων- που συχνά αγγίζουν τη σφαίρα της φαντασίας- αλλά και ανάληψη υποχρεώσεων.

Σίγουρα οι γονείς της Κρήτης ζουν κάποιο δράμα το οποίο γνωρίζουν πως δεν τελείωσε με αυτήν τους την ενέργεια.Πήραν όμως κάτω από μεγάλη φόρτιση τη δύσκολη απόφαση να πετάξουν το παιδί τους στη θάλασσα κάτι που αλλιώς ονομάζεται αγώνας για επιβίωση. Και αναμφισβήτητα είναι ένας πολύ δύσκολος αγώνας, που αν δε σε σκοτώσει θα σε κάνει τόσο δυνατό που τίποτα δε θα σε τρομάζει.

Σε αφήνουν όμως οι «υπόλοιποι» να μπεις σε αυτή τη μάχη; Συνήθως όχι. Πριν προλάβει το παιδί να δοκιμάσει τις δυνάμεις του, έρχονται οι «ευεργέτες», δείχνοντας τη δήθεν ευαισθησία τους απέναντι στη σκληρότητα των γονιών, και του ρίχνουν το σωσίβιο. Του βρίσκουν στέγη, τροφή, εργασία, όλα στο πιάτο. Δεν το αφήνουν να αγωνιστεί, πείθοντάς το πως είναι το θύμα κι αυτοί οι σωτήρες του. Οι οποίοι σωτήρες θα περιμένουν πάντα τη στιγμή να εξαργυρωθεί αυτή η ευεργεσία τους. {div float:right}{module Google (Τετράγωνο 300χ250 κειμενο)}{/div}

Δεν του επιτρέπουν να κολυμπήσει στα βαθιά, να πεινάσει, να πληγωθεί, να εξαντλήσει τις δυνάμεις του και να βγει νικητής. Ή νικημένος, πάντως θα έχει παλέψει με όλο του το είναι, άρα θα είναι και πάλι νικητής. Να ξέρετε, ποτέ δε βοηθάς τον πεινασμένο δίνοντάς του ένα ψάρι, αλλά μαθαίνοντάς τον να ψαρεύει. Ποτέ δε βοηθάς τον άνεργο δίνοντάς του δουλειά, αλλά προσφέροντάς του τα εφόδια να παιδευτεί μόνος του στην αναζήτηση της.

Εσείς οι γονείς λοιπόν, μη νιώθετε ένοχοι αλλά δώστε την ευχή από καρδιάς να ακολουθήσει το σπλάχνο σας τον καλύτερο δυνατό δρόμο ώστε να είναι αυτό δυνατό και ευτυχισμένο. Η άνευ προηγουμένου εμπλοκή των γονιών στη ζωή του παιδιού που βρίσκεται μακριά, η οποία χαρακτηρίζεται πρωτίστως από τα αμέτρητα ταπεράκια της μαμάς και τη συνεχόμενη επικοινωνία, μόνο καλά αποτελέσματα δε φέρνει. Και χωρίς να το καταλάβουν, μπροστά στο φόβο ότι χάνουν το ρόλο του προστάτη, καλομαθαίνουν το παιδί τους- που πάντα θα είναι παιδί- και τους στερούν τη δυνατότητα να αντιμετωπίσουν μόνα τους μια ενδεχόμενη δυσκολία.

Δείτε αυτή την αποχώρηση σαν μία εποχή να επαναπροσδιορίσετε τις σχέσεις και μεταξύ σας, αλλά και με τα ίδια τα παιδιά σας, γιατί πολλές φορές η απόσταση κάνει καλό. Και εκμεταλλευτείτε τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο που σας χαρίζεται από την απουσία του παιδιού, για να ικανοποιήσετε τις χρόνια παρατημένες προσωπικές σας επιθυμίες.

Αγαπημένη μου μαμά, μπαμπά, μην αισθάνεστε περιττοί, ποτέ δε θα είστε. Έχετε την αγκαλιά σας πάντα ανοιχτή, και μη λυπάστε, γιατί είστε δίπλα, όσο μακριά κι αν βρίσκεστε. Απλά ήρθε η ώρα να παλέψω χωρίς εσάς….   Και να στε σίγουροι, σε καλό θα μου βγει…

Σε όλους τους γονείς που ζουν μακριά…

Ευτυχία Παπούλια,

Κοινωνιολόγος