Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2020

ev media-logo

Κάποιες θύμησες για τη θλιβερή επέτειο της 21-04-1967. Ένα άρθρο-φωτιά του Σπύρου Τσιούρη

emfilios111

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΠΥΡΟΥ ΤΣΙΟΥΡΗ

Θυμάμαι από μικρό παιδάκι τη μητέρα του γείτονα Βασίλη Παπαϊωάννου (οδός Καραϊσκακη, περιοχή Λαγγαδιά) να κάθεται ακουμπισμένη στο περβάζι του παράθυρου του μικρού πέτρινου σπιτιού της και ν’ ατενίζει το δρόμο. Όποτε περνούσα ήταν εκεί, κι αναρωτιόμουν: Μα γιατί κάθεται με τις ώρες και ρεμβάζει αυτή η γυναίκα με το παγωμένο ύφος; Τι βλέπει άραγε; Προσδοκάει κάτι; Περιμένει κάποιον; Άραγε ολόκληρο το 24ωρο εκεί κάθεται πάντα; Γιατί είναι τόσο μοναχική;

Αλλά κι αργότερα όταν το σπιτάκι γκρεμίστηκε και χτίστηκε μεγάλο κτήριο, η «μυστήρια» γυναίκα δεν άλλαξε συνήθεια. Επέλεξε παράθυρο, ακουμπούσε, κι ατένιζε ξανά τον ίδιο δρόμο, σαν κάποιον να περίμενε…

Η απορία μου μάλλον λύθηκε, όταν έμαθα της ιστορία της ταλαιπωρημένης, και χαροκαμένης αυτής γυναίκας. Βρισκόμαστε στο 1947. Η Ελλάδα αντί να μαζέψει τα κομμάτια της για να συνέλθει μετά τον όλεθρο που σκόρπισαν οι βάρβαροι Ούννοι του βορρά, χωρίστηκε σε δυο στρατόπεδα που αντιμάχονταν με μίσος αβυσσαλέο.

Δεν ξέρω από πού απέρρεε αυτό το μίσος, και δεν ξέρω πως μπορεί να γίνει τόσο θεριό ανήμερο ο άνθρωπος.

Το 1947 λοιπόν στο Καρπενήσι βασίλευε η τρομοκρατία των λεγόμενων «εθνικοφρόνων». Οι πιο πολλοί ήταν δοσίλογοι παρακρατικοί, αλήτες, συνεργάτες των Γερμανών, και δεν είχαν καμιά σχέση με την αντίσταση κατά του κοινού εχθρού.

Ένα κατακάθι του κατοχικού υπόκοσμου, ο ταγματάρχης – ταγματασφαλίτης ονόματι [...] ήταν διοικητής των Μ.Α.Υ. Παράφρων, ψυχασθενής, αισχρός, απαίσιος, αντί να καταδικαστεί για δοσιλογισμό, έγινε απ’ το κράτος της δεξιάς διοικητής του στρατού στο Καρπενήσι (!) και σκορπούσε τρόμο και πανικό στους κατοίκους της μικρής πόλης μας.

Συνεργάτες του διάφορα αποβράσματα και παρακρατικοί μαυροσκούφηδες, όπως τα περίφημα «τρία Κ» τότε του Καρπενησίου: ένας [...], αγροφύλακας, κάποιος [...], κι ένας δασοφύλακας ονόματι [...]. Κανείς δεν τους ήλεγχε, κι έκαναν οτιδήποτε ήθελαν. Ξυλοκοπούσαν, σκότωναν, βίαζαν κοπέλες κι άλλα θλιβερά… Κι όσοι πολέμησαν κατά των Γερμανών ή τους αντιστάθηκαν, ήταν έρμαια στις διαθέσεις τους θεωρούμενοι αναρχοκομμουνισταί….

Αναφέρω βέβαια και τον περιβόητο σύλλογο [...] που συνεργούσε στους σκοτωμούς και την τρομοκρατία, κι εξόπλιζε τρομοκρατικές ομάδες, όπως αυτή του διαβόητου [...], που σκότωσε με ανελέητο ξυλοδαρμό μέσα στην Εκκλησία στο χωριό Καλεσμένο τον Ι. Συψή.

Δεν θα αναφέρω τα ονόματα των μελών του Δ.Σ. αυτού του συλλόγου, γιατί είναι πολύ γνωστά και πιθανόν να παρεξηγηθώ απ’ τους συγγενείς τους. Τα αναφέρει όμως (όπως και πολλά άλλα ονόματα) ο Δημήτριος Ν. Σακκάς στο βιβλίο του «ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΚΤΗΝΟΣ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ» που αξίζει να διαβάσετε, και το οποίο γράφει ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για τις θηριωδίες που τελέστηκαν.

Αυτοί λοιπόν οι αλήτες κι απάνθρωποι, το βράδυ της 3ης Ιουλίου 1947, οδήγησαν για ανάκριση κι ακολούθως συνέλαβαν τα εξής άτομα, που ήταν νέοι, εργατικοί, οικογενειάρχες, φιλήσυχοι και τίμιοι άνθρωποι, στολίδια της Πόλης μας. Τα ονόματά τους:

1. Τσώνης Αλέξ. Φοιτητής Νομικής ετών 20

2. Κατής Νικόλαος ετών 20

3. Κοντοπάνος Δημ. ετών 18

4. Νικολάου Δημήτριος μαθητής ετών 17

5. Λάππας Νεοκλής ετών 16 - μαθητής

6. Κεχριμπάρης Γ. πρώην αντάρτης του ΕΛΑΣ

7. Παπαϊωάννου Βασίλειος, ετών 35, ιδιοκτήτης καφενείου πολεμιστής της Αλβανίας.

8. Πολυχρόνης Ηλίας 35 ετών οικοδόμος.

9. Φλωράκης Γεώργιος 38 ετών.

10.Παπαδόπουλος Αλέξανδρος δάσκαλος απ’ τον τ. Δήμο Απεραντίων παντρεμένος στο Καρπενήσι.

11.Πολυχρονόπουλος Δημοσθ. Συνταξιούχος δάσκαλος από το Στένωμα, επίσης παντρεμένος στο Καρπενήσι.

Γιατί συνέλαβαν οι άθλιοι τα παιδιά από 16 μέχρι 20 χρονών; Επειδή είτε ήταν οργανωμένα στην ΕΠΟΝ, είτε είχαν συγγενείς που αντιστάθηκαν στη φασιστική λαίλαπα των Γερμανών! Γιατί επίσης, συνέλαβαν τα κάπως μεγαλύτερα άτομα; Επειδή πολέμησαν τους κατακτητές! Ναι! Επειδή πολέμησαν στην Αλβανία, και μετά οργανώθηκαν να διώξουν το βάρβαρο εχθρό απ’ τ’ άγια χώματα της πατρίδας μας.

Την επόμενη μέρα λοιπόν, άγρια χαράματα της 4ης Ιουλίου 1947, τους φόρτωσαν στην καρότσα ενός απορριμματοφόρου του Δήμου δεμένους, με συνοδεία φρουρών-αποβρασμάτων, λέγοντάς τους ότι θα πάνε στη Λαμία για περαιτέρω ανακρίσεις.

Και φτάνοντας πριν να φέξει στο χωριό Βίτωλη, σταμάτησαν, πήραν οι ελεεινοί τα αυτόματα και τους γάζωσαν, αφήνοντάς τους άταφους σ’ ένα χωράφι. Γάζωσαν και το φορτηγό, και για δικαιολογία είπαν πως δήθεν τους έκαναν επίθεση οι συμμορίτες και σκότωσαν τους κρατούμενους(!) (ενώ τα τομάρια – εκτελεστές γλύτωσαν.). Μήπως, στο κάτω-κάτω θα έδιναν λογαριασμό σε κανέναν; Θρήνος και κλαυθμός στο Καρπενήσι.

Μιας κι αναφέρομαι στη μακαρίτισσα πλέον, σύζυγο του Βασίλη Παπαϊωάννου, θα πω πως ο άντρας της που είχε καφενεδάκι στην πλατεία ήταν ένας φιλήσυχος άνθρωπος όπως λένε όσοι τον θυμούνται. Ήταν ανάπηρος του πολέμου 40-41 και με υγεία όχι καλή.

Η γυναίκα του πήγε παρακαλώντας τα ανθρωπόμορφα τέρατα να τον αφήσουν γιατί ήταν φιλάσθενος ανάπηρος, δεν είχε πειράξει κανέναν, και πάνω απ’ όλα πολέμησε για την πατρίδα. Εξ’ άλλου η ίδια ήταν σε κατάσταση εγκυμοσύνης, και χρειάζονταν όσο τίποτα τον άντρα της.

Η απάντηση των τεράτων ήταν πως "θα τον κάνουν αυτοί καλά τον άντρα της…" Η σύντροφός του λίγους μήνες μετά, γέννησε τον Βασίλη Παπαϊωάννου, ο οποίος σήμερα είναι ένας εξέχων παιδίατρος στην Αθήνα.

Οι έντεκα δολοφονημένοι νέοι θάφτηκαν απ’ τους κατοίκους της Βίτωλης στον τόπο της εκτέλεσης. Οι συγγενείς στα χρόνια που περνούσαν δεν τολμούσαν ούτε καν να ξεθάψουν τα οστά, τα οποία σήμερα βρίσκονται στο παλιό κοιμητήριο αριστερά καθώς μπαίνουμε στην είσοδο.

Έτσι λοιπόν λύθηκε η παιδική μου απορία για τη γυναίκα – μυστήριο.

Αναφέρθηκα μόνο στη θλιμμένη αυτή γυναίκα που γνώρισα, και μου έκανε φοβερή εντύπωση το βλέμμα της όντας μικρό παιδί. Δεν παραβλέπω καθόλου, μα καθόλου και τον πόνο των άλλων συγγενών των αθώων θυμάτων, όπως της κυρα Γεωργίτσας συζύγου του δάσκαλου Παπαδόπουλου, και φίλης της οικογένειάς μου, όπως των συγγενών του Νικ. Κατή, όπως της μάνας και της αδερφής του 18χρονου Δημ. Κοντοπάνου, της Γιούλας, όπως των εκλεκτών συμπολιτών μας Κώστα και Πέτρου Φλωράκη που όλοι γνωρίζουμε, επιπλοποιών, γιων του Γεωργίου Φλωράκη, όπως κι όλων των άλλων που λίγο-πολύ γνωρίζω.

Δημοσιεύω τις σκέψεις μου σήμερα 21-4-2013, σαράντα έξι χρόνια μετά την επιβολή της επάρατης δικτατορίας της 21-4-1967 για να επισημάνω ειδικά στους νέους πως, δυστυχώς, μιας και η Εθνική μας Αντίσταση δεν διδάσκεται στα σχολεία (ή διδάσκεται επιγραμματικά και μετά ξεχνιέται) μιας και υπάρχει πλήρης λήθη της ιστορίας μας, μιας και χάθηκαν οι αξίες, κι εκκολάφτηκε το αβγό του φιδιού που λέγεται «χρυσή αυγή», οι βρικόλακες ξύπνησαν, και η ιστορία τείνει να επαναληφτεί.

Οι νοσταλγοί του Χίτλερ μπήκαν στο κοινοβούλιο. Και τους ψήφισαν νέοι άνθρωποι, που ποτέ δεν διδάχτηκαν ιστορία. Και δεν φταίνε αυτοί. Φταίνε εκείνοι που εξέθρεψαν τα φαντάσματα του παρελθόντος, και που μας κυβέρνησαν όλα αυτά τα χρόνια της μεταπολίτευσης. Μήπως είναι καιρός να (ξανα)σκεφτούν οι νέοι μας, να μελετήσουν την ιστορία των προγόνων τους και να διώξουν τα μορφώματα απ’ το κοινοβούλιο;

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία

Σπύρος Τσιούρης


*ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΣΥΝΤΑΞΗΣ. Αν και από τα εξιστορούμενα παραπάνω γεγονότα όπως αυτά καταγράφονται από τον συντάκτη της επιστολής έχουν περάσει πάνω από 65 χρόνια, τα "Ευρυτανία Νέα" επιφυλάσσονται για ευνόητους λογούς στην καταγραφή των ονομάτων -κάποιων εξ αυτών αρνείται και ο ίδιος ο συγγραφέας- που καταγγέλλονται για αποτρόπαιες πράξεις από τον συγγραφέα. Η ιστορία έχει καταγράψει με λεπτομέρειες τη δράση τους καθόσον αυτή είναι αληθινή.

 

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΣΠΥΡΟΥ ΤΣΙΟΥΡΗ

"Λογοκρισία"

Αγαπητά ΕΥΡΥΤΑΝΙΚΑ ΝΕΑ.

Προ ημερών σας έστειλα κάποιες σκέψεις μου, σχετικά με τη δολοφονία από παρακρατικούς ένδεκα παλικαριών από το Καρπενήσι στην περιοχή του χωριού Βίτωλη, στις 4 Ιουλίου του 1947.

Ηθικοί αυτουργοί, άρα δολοφόνοι, ήταν αυτά τα αποβράσματα τα ονόματα των οποίων ανέφερα (τα αναφέρει και ο Δ. Σακκάς στο βιβλίο του)  και σεις κρίνατε σκόπιμο να μην τα αναγράψετε, λογοκρίνοντας έτσι το άρθρο μου!

Δεν γνωρίζω το λόγο της λογοκρισίας αυτής, κι ούτε κατάλαβα και πολλά  απ’ τη ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΣΥΝΤΑΞΗΣ που παραθέτετε, επειδή έχει σωρεία τυπογραφικών, συντακτικών και γραμματικών λαθών.

Δεν ξέρω ποιοι είναι αυτοί οι ευνόητοι λόγοι που λέτε, μιας και το άρθρο είναι επώνυμο. Απ’ ότι γνωρίζω, ως τακτικός αναγνώστης αλλά και σαν άτομο που έχω στείλει κατά καιρούς τις απόψεις μου στην εφημερίδα σας, δεν έχει συμβεί άλλη φορά κάτι παρόμοιο.

Για το ότι δεν ανέφερα τα ονόματα εκείνων των αποβρασμάτων που συνέστησαν τον διαβόητο «σύλλογο», της εποχής εκείνης είχα τους λόγους μου, αλλά αυτό ουδόλως σημαίνει πως σεις είχατε δικούς σας λόγους  να λογοκρίνετε τα ονόματα των δολοφόνων μιας και το άρθρο μου είναι επώνυμο, κι εγώ αποκλειστικά φέρω την ευθύνη της δημοσιοποίησής του.

Θέλετε να καλύψετε τα νώτα σας; Κι από ποιους; Φοβάστε μην σας κατακρίνουν κάποιοι;   Θα τρίξουν για μια ακόμη φορά τα κόκκαλα των έντεκα παλικαριών που η μοίρα τους τα κυνηγάει ακόμα και σε εποχή ελευθερίας διακίνησης ιδεών…

Παρεμπιπτόντως, μιας και την εποχή εκείνη δεν είχα γεννηθεί, είχα σκοπό να δημοσιοποιήσω χάριν της ιστορίας, αλλά δεν θα το πράξω, άγνωστες ακόμα και μέχρι σήμερα μαρτυρίες  συγγενικών μου προσώπων πρώτου βαθμού που έζησαν από πρώτο χέρι τη θηριωδία και των λεγόμενων «εθνικοφρόνων» δοσίλογων γερμανοτσολιάδων αλλά και των λεγόμενων «κομμουνιστών» που μόνο στην ισότητα δε πρέσβευαν παρά στο πλιάτσικο, τις δολοφονίες, στο παιδομάζωμα, στην αντιπαλότητα, και στο διαγούμισμα περιουσιών.

Και δεν είναι λίγοι οι απόγονοί τους που σήμερα ζουν πλουσιοπάροχα χάριν του χρυσού που συγκέντρωσαν εκείνοι...

Η λήθη σκοτώνει την ιστορία, πολλώ μάλλον η λογοκρισία.

Πιστεύω να δημοσιεύσετε τη διαμαρτυρία μου, «ίνα μη έσεται η δευτέρα πλάνη χείρον της πρώτης» όπως θ’ ακούσουμε σε κάποιο απ’ τα Ιερά Ευαγγέλια της Μ. Εβδομάδας που διανύουμε….

Ευχαριστώ,

Σπύρος Τσιούρης.

 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

κ. Τσιούρη,

Όπως και μόνος σας παραδέχεστε, ουδέποτε προβήκαμε σε λογοκρισία κανενός δικού σας άρθρου από τα πολλά που έχουμε δημοσιεύσει κατά καιρούς.

Λογοκρισία δεν κάναμε και δεν κάνουμε σε κανέναν που θέλει να εκφράσει την άποψή του για οποιοδήποτε θέμα.

Άλλο όμως η έκφραση άποψης, η οποία είναι σεβαστή και άλλο ο καταλογισμός εγκλημάτων σε συγκεκριμένα πρόσωπα και μάλιστα "ξύνοντας" πληγές του εμφυλίου μετά από 65 χρόνια. Η ιστορία για όλα αυτά έχει αποφανθεί.

Τα "Ευρυτανικά Νέα", όπως πολύ καλά γνωρίζετε, δημοσιεύουν πάντα τις απόψεις των αναγνωστών τους. Το ίδιο θα συνεχίσουμε να κάνουμε πάντα με σεβασμό στους αναγνώστες μας.  

ΕΥΡΥΤΑΝΙΚΑ ΝΕΑ