Σάββατο, 15 Αυγούστου 2020

ev media-logomenoume-asfaleis

"Για σένα που έφυγες…". Το άρθρο-κατάθεση ψυχής για την αδελφή της που "έφυγε" νωρίς, της Ευτυχίας Παπούλια

Δεν έφυγες… Ποτέ δεν έφυγες… Είσαι εδώ ακόμη… Στη σκέψη μου στο πρωινό, στη σκέψη μου σαν πλαγιάζω στο λούτρινο σκυλάκι μου το βράδυ. Στη σκέψη μου σε κάθε επιτυχία, σε κάθε μου φουρτούνα..Και δεν πονώ πια.

kalo-taxidi

Γιατί ποτέ δε συνήθισα την απουσία σου αφού ποτέ δε μου έλειψες.. Όχι ,λέω ψέματα. Η μυρωδιά σου, τα χρυσά μακριά μαλλιά σου, αυτά ναι. Όμως τη φωνή σου την ακούω συχνά. Το άγγιγμα σου το νιώθω στα μαλλιά μου, κάθε φορά που το ζητώ. Δεν μ’ εγκαταλείπεις.

Ακούω φωνές να γελάνε. Γελάνε μαζί μου με όσα λέω… Ίσως τίποτα δε νιώθω, ίσως η ανάγκη μου με σέρνει εκεί, εκεί που φτάνει το μυαλό μου να πιστεύει πως όλα ήταν ένας εφιάλτης. Τι ανόητο αν είναι έτσι…

Σε θυμάμαι να μου φωνάζεις, να με κάνεις να κλαίω. Χαραγμένη σκέψη στο μυαλό μου όμως μένει το γέλιο που μου χάριζες. Και ξαφνικά σιωπή. Μόνο στα όνειρα μου σε ακούω κι αγάπησα τον ύπνο.

Πόσα «γιατί» έγραψα με σπρέι στον τοίχο, πόσα τραγούδια άκουσα, πόσα γράμματα σου άφησα… Κι ο ταχυδρόμος εμένα δε μου χτύπησε ποτέ. Πόσα μου δίδαξε η στέρηση σου. Ν αγαπήσω τη ζωή, να χαϊδεύω τη γάτα στην αγκαλιά μου, ν’ απολαμβάνω τα λουλούδια που φέρνει η άνοιξη, να περιμένω μέρες να ξαναδώ την κίτρινη πανέμορφη πεταλούδα… Που δεν ξέρεις, ίσως να σαι κι εσύ, μεταμορφωμένη… Το ίδιο όμορφη ήσουν άλλωστε…

Τον ξέρω τον πόνο σου, τον ξέρω καλά. Λες δεν υπάρχει πια θεός και τα γιατί σε αφήνουν ξάγρυπνο, όμως απάντηση καμιά. Άλλες φορές πίστευες στη μοίρα- κι εγώ εκεί την πάτησα. Άρχισα να ξαναπιστεύω, αυτή λέω δε μπορείς να τη σκοτώσεις… Επειδή βολεύομαι; Ίσως…

Θυμάμαι όμως κάποιον να λέει πως είναι καλύτερο ένα όμορφο ψέμα από μια πικρή αλήθεια. Μμμμ, ίσως είχε δίκιο. Στο κάτω κάτω ποιος είναι τόσο έμπιστος που θα μας δώσει την αλήθεια. Κανείς δε γύρισε για να μας πει..

Κι όταν οι αποδείξεις είναι ανύπαρκτες, τότε πληθαίνουν οι αλήθειες κι εσύ διαλέγεις όποια σου ταιριάζει. Αυτή που σου ανοίγει το δρόμο για να προχωρήσεις, να μη μείνεις πίσω αγκαλιά με μια ξύλινη κορνίζα. Η δωσ’ της πνοή, δωσ’ της ζωντάνια και περπάτα πλάι της προς τα πάνω…

Ξέρω ακόμη πως θες να τιμωρείς τον εαυτό σου, ν’ αυτομαστιγώνεσαι κάθε λεπτό που επέτρεψες να συμβεί αυτό. Η ακόμη τα βάζεις με όσους σε αγαπούν, γιατί κανείς δε μπορεί, κανείς δεν είναι ικανός να σε καταλάβει. Ακόμη πιο ανόητο. Να χαίρεσαι που δε μπορεί, γιατί μοιάζει κατάρα αυτό.

Γύρνα ν’ αντικρίσεις αυτούς που σου προσφέρουν την αγάπη τους. Δεν τους χρωστάς τίποτα, παρά μόνο το χαμόγελο σου. Κι αν δεις πως σε κοιτάζουν, μοιάζει τόσο εύκολο να τους το χαρίσεις…

Κάποτε χαιρόσουν να βλέπεις αγγελάκια, μα τώρα είσαι αχάριστος που δεν το κάνεις. Τι πιο όμορφο από έναν φύλακα άγγελο;

Έτσι σκέφτομαι κι εγώ.. Σ’ έχω καλά σφραγισμένη σ’ ένα διαμαντένιο κουτάκι στην κάρδια μου και δε σ’ αφήνω να φύγεις. Προχωρώ μαζί σου…

Δε στο κρύβω όμως. Που και που κρυφοκοιτάζω από το παράθυρο να δω πάνω στη γλάστρα μου, τα όμορφα κίτρινα φτερά σου.

Στην αδερφή μου Δέσποινα, και όσους δήθεν έχουν φύγει…

 

Παπούλια Ευτυχία,

Κοινωνιολόγος