Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2020

ev media-logo

Μια κριτική για το βιβλίο του Κώστα Μπουμπουρή «Το Κουντρί. Αφιέρωμα στην αιώνια μάνα». Γράφει η Βιολέττα Μπουτοπούλου-Χασάνου

«Το Κουντρί» - Αφιέρωμα στην αιώνια μάνα με τον φακό κορυφαίων Ελλήνων φωτογράφων

Με τον παραπάνω τίτλο κυκλοφόρησε το βιβλίο του Κώστα Μπουμπουρή, που από την εξωτερική του εμφάνιση, με την φωτογραφία μιάς ταλαιπωρημένης μάνας φορτωμένης ξύλα με το τσεκούρι της, σε προετοιμάζει για το περιεχόμενό του.

biblio-kostas-mpoumpouri-kountri

Το διάβασα χωρίς διακοπή. Δεν συγκινήθηκα μόνο, μα έκλαψα και το λέω χωρίς ντροπή. Είμαι κι εγώ μάνα που πέρασα, μέχρι τώρα, δοκιμασίες ανεξίτηλες και ξέρω τι πάει να πει πόνος της μάνας.

Το βιβλία αυτό πραγματικά με συγκλόνισε. Είναι γραμμένο με αγάπη, με στοργή, με αλήθεια, με βιώματα για τη μάνα.

Κατ΄ αρχήν εξιστορεί τον αποχωρισμό από τη μάνα του, του 11χρονου,τότε,Κώστα Μπαλάφα μετέπειτα καταξιωμένου φωτογράφου, στο σημείο έξω απ΄ το χωριό του, που ήταν μια μεγάλη πέτρα που την λέγανε «Κουντρί», απ' όπου και ο τίτλος του βιβλίου. Στη συνέχεια την ιστορία του ταξιδιού του στην Αθήνα, το ψάξιμο να βρει δουλειά, το ανεπάντεχο κακό του θανάτου της μάνας του.

«... ο Κωσταντής έπεσε στο πάτωμα μπρούμυτα κλαίγοντας και ξεφωνίζοντας συνάμα, σαν να τον μαχαίρωσαν στην πλάτη, για το χειρότερο μαντάτο που θα μπορούσαν να του φέρουν»... Ο Κώστας Μπαλάφας «εξομολογήθηκε, πως μέσα σ΄ εκείνη την μαύρη απελπισιά περισσότερο από τύχη, παρά απ΄ την ψυχραιμία του δεν επιχείρησε να πέσει στις γραμμές (του τραίνου) και να δώσει τέλος στη ζωή του».

Ο συγγραφέας του βιβλίου αναφέρει ότι ο Κώστας Μπαλάφας, που δίκαια του αποδόθηκε η μεγάλη τιμή, αυτή του Εθνικού φωτογράφου, ασχολήθηκε πολύ με την καλή φωτογραφία.

Ανεκτίμητη και τεράστια η θεματολογία του. Στο βιβλίο αυτό καταχωρούνται φωτογραφίες του, ασπρόμαυρες πάντα, όπως και άλλων φωτογράφων, με μανάδες. Διάφορες μορφές, πονεμένες, κουρασμένες.

Αναφέρεται ότι κάθε Μεγαλοβδόμαδο (όπως σήμερα που γράφω αυτό το σημείωμα) ο Κώστας Μπαλάφας συγκλονίζονταν από την Αειπάρθενο «Μάνα θρηνούσα» κάτω απ΄ το Σταυρό του μαρτυρίου του μοναχογυιού της.

Πάντα είχε στο νου του τη μάνα και έψαχνε και σε παλιότερες ιστορικές εποχές. Έψαχνε «τη μάνα σαν πνεύμα στοργής και θυσίας, πνεύμα συγνώμης κι αγάπης, που τα πάντα δίνει και τίποτα δεν ζητεί».

«Κατά τον Μπαλάφα κανένας θρήνος δεν είναι πιο τραγικός και βαθύς απ ΄ το θρήνο της μάνας για το χαμό του παιδιού της».

Αναφέρεται ο συγγραφέας για τις μανάδες της Κατοχής, της Αντίστασης, της μεταπολεμικής μάνας, σε τραγωδίες και συμφορές από μανάδες απλές και άσημες. Και στη δική του μάνα.

«Την πήρε το σύγνεφο» είπαν στην Αγραφιώτισα μάνα που έχασε τη κόρη της. «Το μόνο που ζύγιζε το απλανές βλέμμα της εξουθενωμένης μάνας, ώρες τώρα, ήταν ο γκρεμός που έχασκε δίπλα απ΄ το σπίτι, βάλσαμο και διέξοδο στην κατάμαυρη κι ανείπωτη απελπισιά της».

Είναι τόσο ευαίσθητες, τόσο εκφραστικές οι αληθινές ιστορίες του βιβλίου που πραγματικά συγκλονίζουν.

Και τελειώνει: «Μάνα αν μπορούσες να φανταστείς τι σημάδια αφήνουν τα λόγια σου, η μορφή σου, τι φυλαχτά καταθέτουνε στην καρδιά μας κι από Βασίλισσα θα ήσουν πιο περήφανη. Έτσι όπως στο μνήμα σου ήρεμη θ΄ αναπαύεσαι, θα σπαρταράει στο νου μας κάθε σου πράξη, ποιος άλλος θα μπορούσε ν΄ αφήσει τέτοια σημάδια αθάματα; ... Η ανάμνησή σου ρόδο, ρόδο αμάραντο, αντήλι στο συναξάρι της καρδιάς μας».

Είναι ένα καλογραμμένο βιβλίο, με μεγάλο σε βάθος περιεχόμενο, ένας ύμνος στο μεγαλείο της μάνας.

Στο τέλος έχει ένα πλούσιο φωτογραφικό παράρτημα, όπως και ανάμεσα στις σελίδες του πολλές φωτογραφίες ανώνυμων μανάδων, βασανισμένων από θανάτους, φτώχειες, δύσκολες εποχές, που ο Κώστας Μπαλάφας είχε εμπιστευθεί στον Κώστα Μπουμπουρή.

Συγχαίρω δημόσια τον συγγραφέα και προτείνω (αν μου επιτρέπεται) την προμήθεια του βιβλίου.

Βιολέττα Μπουτοπούλου - Χασάνου

Μακύνεια Ναυπακτίας 30.4.2013